Ντιμπούκ στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης
Από τις 23 Μαρτίου έως την 1η Απριλίου το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης φιλοξενεί το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος με το έργο “Ντιμπούκ” του Μπρους Μάγιερς, από το ομώνυμο έργο του Σαλόμ Άνσκι, σε μετάφραση Λουΐζας Μητσάκου. Μία παράσταση που στην πρώτη της παρουσίαση (Εθνικό, 2006) μάγεψε κοινό και κριτικούς και επιστρέφει σε νέα παραγωγή, στην Αθήνα, για λίγες παραστάσεις.
Το έργο είναι μια εκδοχή του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας και της αγάπης που δεν έχει όρια, μέσα από το μαγικό φως της Καμπάλα και τη μαγικοθρησκευτική μύηση στη σκοτεινιά της αγάπης και το φως του θανάτου. “Nτιμπούκ” στα εβραϊκά σημαίνει “γαντζώνομαι” και αναφέρεται σε μια ψυχή που δεν έχει ησυχία ή ένα αδικημένο πνεύμα που κυριεύει έναν άνθρωπο και τον αποχωρίζεται μόνο με έναν εξορκισμό.
Μία παραγωγή του ΚΘΒΕ στο πλαίσιο του προγράμματος του ΥΠΠΟΤ: «Θεσσαλονίκη Σταυροδρόμι Πολιτισμών» 2011 Μέση Ανατολή, με την οικονομική ενίσχυση του ΟΠΑΠ, του οποίου η πρεμιέρα δόθηκε στις 25/12/2011 στη Θεσσαλονίκη, και παρουσιάζεται στην Αθήνα μετά την περιοδεία του σε Βουλγαρία (Εθνικό Θέατρο «Ιβάν Βάζοφ» της Σόφιας, 17, 18.2.2012), Αλβανία (Εθνικό Θέατρο Τιράνων, 2, 3.3.2012) και Ρωσία εκ μέρους της Ένωσης των Θεάτρων της Ευρώπης (Φεστιβάλ Θεάτρου Μάλι (Maly Theatre) της Μόσχας, 16,17.3.2012).
Σημειώνει ο σκηνοθέτης Σωτήρης Χατζάκης:
Ένας άνδρας και μια γυναίκα πάλλονται από τους πανίσχυρους ρυθμούς του έρωτα. Επιζητούν την ένωση που τους οφείλει παλιός όρκος των γονιών τους. Όμως ο όρκος αθετείται. Ο άνδρας πεθαίνει από λύπη, μα η αδικημένη του ψυχή θα μπει στο σώμα της αγαπημένης του και θ΄ αρνηθεί να βγει, παραβαίνοντας τους νόμους που χωρίζουν τους νεκρούς από τους ζωντανούς.
Μία ιστορία αγάπης και Ιουδαϊκού μυστικισμού, μία ξεχωριστή εκδοχή της παμπάλαιης ιστορίας του Ρωμαίου και Ιουλιέτας, μία παράσταση εμπειρία εθνολογίας που θα μπορούσε να περικλειστεί σε ένα τετράστιχο του δικού μας Νίκου Γκάτσου από Το Δίχτυ του:
Αυτό το δίχτυ έχει ονόματα βαριά
που είναι γραμμένα σ’ επτασφράγιστο κιτάπι.
Άλλοι το λεν του κάτω κόσμου πονηριά
κι άλλοι το λεν της πρώτης άνοιξης αγάπη.
Κάπως έτσι αντιλαμβάνομαι τον έρωτα του Χανάν και της Λέας στο Ντιμπούκ, οι οποίοι “καίγονται” σε ένα λιτό σκηνικό, όπου κυριαρχεί ο λόγος και ελπίζω η αναγκαία έκσταση που απαιτείται για τη μαρτυρία αυτής της αγάπης να πυρπολήσει τις ψυχές και τα σώματα των εξαιρετικών ηθοποιών αλλά και των θεατών μας.
Συντελεστές
Μετάφραση: Λουΐζα Μητσάκου
Σκηνοθεσία- Σκηνικός χώρος: Σωτήρης Χατζάκης
Κοστούμια: Έρση Δρίνη
Μουσική: Σαββίνα Γιαννάτου
Φωτισμοί: Αντώνης Παναγιωτόπουλος
