Το έργο ανέβηκε για πρώτη φορά το 1996 και αποτέλεσε μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της Στοάς και του ελληνικού έργου. Για το ρόλο της Άννας η Λήδα Πρωτοψάλτη απέσπασε το 1997 το βραβείο των Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών.
Κλεισμένη σε ένα θάλαμο ψυχιατρικής κλινικής, μια γυναίκα αναπολεί καθημερινά τη ζωή της. Κι απ’ αυτή τη ζωή ένα πράγμα μόνο θέλει: να θυμάται και να αναπλάθει με τη φαντασία της την σχέση με τη μάνα της. Μια σχέση που την σφράγισε καταστρέφοντας κάθε όνειρο που είχε για το μέλλον της. Ζει μέσα στο άρρωστο μυαλό της σκηνές και σχέσεις, που έγραψαν ανεξίτηλα μέσα της το μαρτύριο που έζησε εξαιτίας των εμμονών, των νουθεσιών, των απαγορεύσεων, της νοοτροπίας γενικότερα μιας μάνας, που κι εκείνη πριν από την κόρη της έζησε μια άθλια και βασανισμένη ζωή, στην προσπάθειά της να στηριχτεί στα πόδια της και να στηρίξει μια οικογένεια που ένας άρρωστος και βασανισμένος πατέρας δεν μπορούσε να στηρίξει…
Σκηνικά-Κοστούμια: Αφροδίτη Κουτσουδάκη
