Hot or Not #212: Όλα όσα μας άρεσαν (ή μας χάλασαν) αυτή την εβδομάδα

Την εβδομάδα που πέρασε πήγαμε θέατρο και σινεμά, ακούσαμε μουσική, παρακολουθήσαμε την επικαιρότητα – και όσα κρατήσαμε θέλουμε να τα μοιραστούμε μαζί σας. Συγκεντρώσαμε ότι μάς κέντρισε το ενδιαφέρον και μάς ενθουσίασε ή μας απογοήτευσε!

Αν έχεις βρεθεί στο θέατρο Ήβη αυτή τη θεατρική σεζόν, τότε σίγουρα ξέρεις την απάντηση. Ναι, μπορεί, και μάλιστα καταφέρνει αβίαστα και με καλοσύνη να μάς συστήσει ξανά τον σπουδαίο Νίκο Ξυλούρη, αναβιώνοντας στιγμές αθέατες για πολλούς, ιστορίες πίσω από τα τραγούδια, τον πόνο και τον επαναστατισμό που έκρυβαν, τις μνήμες που έφεραν και ακόμα κουβαλούν με τιμή. Η παράσταση «Νίκος Ξυλούρης, Ο Αρχάγγελος της Κρήτης» δεν είναι απλώς μια μουσικοθεατρική υπερπαραγωγή προς τιμήν του αξέχαστου Κρητικού τραγουδιστή και λυράρη. Είναι μια υπενθύμιση ότι το τραγούδι του έγινε η φωνή του λαού, εκφράζοντας όσα πολλοί δεν μπορούσαν ή φοβόντουσαν να πουν σε μια εποχή που η ελευθερία διακυβευόταν. Ταυτόχρονα, μάς υπενθυμίζει ότι η ελπίδα για ελευθερία έχει πραγματική αξία μόνο όταν συνοδεύεται από τη συνεχή προσπάθεια για αλλαγή — γιατί η διεκδίκηση δεν γίνεται με τη σιωπή, αλλά με την αέναη προσπάθεια να ακουστεί η φωνή σου.

Η παράσταση κυλάει γρήγορα, ξεδιπλώνοντας με πολύ δημιουργικό και όμορφο τρόπο την ιστορία των παιδικών χρόνων του Ξυλούρη, προβάλλονται αποσπάσματα ταινίας γυρισμένα ειδικά για την παράσταση, ενώ ο θίασος αγκαλιάζει τις μελωδίες της ορχήστρας, πλαισιώνοντας την αφήγηση των βιωμάτων του. Στο άκουσμα της λύρας, ο Αιμιλιανός Σταματάκης μεταμορφώνεται – καθόλου αλαζονικά ή μιμητικά – και μάς συνεπαίρνει με τρόπο πρωτοφανή. Επιπλέον, η αγαπημένη Άλκηστις Πρωτοψάλτη προσφέρει μια αφήγηση πραγματικά μαγική, που ολοκληρώνει την εμπειρία με συγκίνηση και ένταση.
Γιώτα Ευθυμίου

Σε αίθουσα είδα μέσα στην εβδομάδα την «Τελευταία Κλήση» του Σερίφ Φράνσις, μια ταινία που προσωπικά μου κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον από την αρχή μέχρι το τέλος. Βασισμένη στη γνωστή αληθινή υπόθεση του Σορίν Ματέι, μεταφέρει την αγωνία και την ένταση των γεγονότων που όλοι γνωρίζουμε, αφήνοντας παράλληλα τη μυθοπλασία να χτίσει μια κλειστοφοβική και ρεαλιστική ατμόσφαιρα. Οι Αυγουστίδης και Μπένος ξεχωρίζουν (για εμένα) ερμηνευτικά, αν και στο σύνολό του το καστ έχει μια πολύ καλή αλληλεπίδραση βοηθώντας την ιστορία να αποκτήσει αλήθεια και ρυθμό.

Παράλληλα, η ταινία κάνει ένα κοφτερό σχόλιο για τα ΜΜΕ και τον τηλεοπτικό «κανιβαλισμό», παρουσιάζοντας τον κακοποιό ως μέρος μιας μεγαλύτερης και πιο σκοτεινής αλυσίδας διαπλοκής. Αν και η εξέλιξη της ιστορίας είναι γνωστή, η σκηνοθεσία και το σφιχτό κλίμα κρατούν το ενδιαφέρον ζωντανό μέχρι το τέλος. Αν κάτι μου έλειψε, είναι ίσως μια πιο ανοιχτή ματιά στα δίκτυα διαφθοράς που υπαινίσσεται η ταινία, παρ΄όλα αυτά, στο σύνολό του, πρόκειται για ένα προσεγμένο και ατμοσφαιρικό αστυνομικό θρίλερ με σαφή κοινωνική ματιά. Έξτρα (χοτ) μπόνους για τα Διάφανα Κρίνα και το Μέρες Αργίας στους τίτλους τέλους!
Ευδοκία Βαζούκη

Σε έναν κόσμο γεμάτο spin-offs, reboots, prequels και sequels, το HBO Max τελευταία παίζει… δυνατά στο άθλημα της ανακύκλωσης. Το επιβεβαιώνει ξανά με το νέο trailer της reboot σειράς του Harry Potter, το οποίο (δικαίως) ήδη προκαλεί αντιδράσεις. Δεκαπέντε χρόνια μετά την τελευταία ταινία που έσπασε τα ταμεία θα έλεγε κανείς πως η ιστορία είχε τελειώσει εκεί που έπρεπε. Έγινε βέβαια μια προσπάθεια επέκτασης με το Fantastic Beasts and Where to Find Them, που όμως κατέληξε περισσότερο σε «ας κάνουμε ότι δεν το είδαμε».

Οπότε το ερώτημα έρχεται φυσικά: γιατί restart; Είναι απλώς θέμα χρημάτων; Η J. K. Rowling θέλει άλλη μια βόλτα στο θησαυροφυλάκιο; Ή μήπως ζούμε σε μια εποχή που το ρίσκο λέγεται «πρωτοτυπία» και η ασφάλεια λέγεται «ξαναζεσταμένο content»; Γιατί ας είμαστε ειλικρινείς: πέρα από το ίδιο το trailer, λείπει η σπίθα. Όλα είναι πιο σκοτεινά, πιο «κινηματογραφικά», πιο καλοτραβηγμένα αλλά και πιο άδεια. Βλέπουμε γνώριμες σκηνές, ίδιες ιδέες με διαφορετικούς ηθοποιούς. Λιγότερο συναίσθημα με περισσότερη τεχνική. Και κάπου εκεί έρχεται η απλή ερώτηση: ποιο το νόημα; Μάλλον δεν μιλάμε για επιστροφή σε έναν αγαπημένο κόσμο. Μιλάμε για ανακύκλωση με καλύτερο φωτισμό και προσωπικά; Δεν με έπεισε.
Δάφνη Τζώρτζη

Η Sarah Kane έχει την τιμητική της τον τελευταίο χρόνο στη θεατρική σκηνή της Αθήνας αλλά και της Θεσσαλονίκης. Μία βόλτα στη συμπρωτεύουσα ήταν η αφορμή για να βρεθώ στο Φουαγιέ του Θεάτρου Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, δίπλα στον Λευκό Πύργο, για την παράσταση που σκηνοθετεί η Χριστίνα Χατζηβασιλείου, το «ΛΑΧΤΑΡΩ» της Sarah Kane. Το Crave του 1998 είναι το τελευταίο που έγραψε η Βρετανίδα συγγραφέας πριν την αυτοχειρία της – και αυτό είναι κάτι που καταλαβαίνει κανείς όταν παρακολουθήσει το έργο. Τέσσερις φωνές, τέσσερις ηθοποιοί (Ιωάννης Αθανασόπουλος, Μομώ Βλάχου, Άννα Ευθυμίου, Γιάννης Παρασκευόπουλος), αλληλοσυμπληρώνονται σε μια ιδιότυπη αφήγηση — μετέωρη στον χρόνο και στον χώρο — σε ένα έργο που μιλάει για τις επώδυνες διαδρομές διαφυγής του μυαλού από τα τραύματα.

«Τρία καλοκαίρια πριν είχα πένθος. Δεν πέθανε κανένας, αλλά έχασα τη μητέρα μου». Αυτή η φράση μού έμεινε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο από εκείνα τα 55 λεπτά. Οι εξομολογήσεις, οι σκέψεις, οι κινήσεις, τα δάκρυα που δεν σταμάτησαν να τρέχουν ποτέ από το πρόσωπο της Άννας Ευθυμίου σε κρατούν σε εγρήγορση. Κάποιος θα μπορούσε να πει πως συμβαίνουν όλα ταυτόχρονα και δεν προλαβαίνεις να ακούσεις τις δικές σου σκέψεις. Εγώ αντιλήφθηκα πως το συγκεκριμένο έργο της Kane, η οπτική της Χατζηβασιλείου και οι ερμηνείες των ηθοποιών βρίσκουν τον θεατή μέσα στο χάος των λέξεων και των τραυμάτων. Αν θέλετε να δραπετεύσετε από τις σκέψεις και τα σφάλματά σας, αυτή δεν είναι παράσταση για εσάς. Αν θέλετε, πάλι, να αντικρίσετε όλα όσα «λαχταράτε» (μα, τι ωραία λέξη) – όσο κι αν αυτό πονάει – κλείστε εισιτήριο.

Μαρία Βαλτζάκη