ΚΥΡΙΑΚΗ
22
ΜΑΡΤΙΟΥ
Την εβδομάδα που πέρασε πήγαμε θέατρο και σινεμά, ακούσαμε μουσική, παρακολουθήσαμε την επικαιρότητα – και όσα κρατήσαμε θέλουμε να τα μοιραστούμε μαζί σας. Συγκεντρώσαμε ότι μάς κέντρισε το ενδιαφέρον και μάς ενθουσίασε ή μας απογοήτευσε!
(+) Η «Ισμήνη» στο θέατρο Arroyo είναι η ξεχασμένη φωνή μιας τραγωδίας
Πόσα πράγματα γνωρίζουμε για την Ισμήνη; Ξέρουμε σχεδόν απ’ έξω την ιστορία των γονιών της – Οιδίποδα και Ιοκάστης – του αδερφού της Πολυνείκη και κυρίως της Αντιγόνης. Εγώ προσωπικά, μέχρι να βρεθώ στο θέατρο Arroyo με αφορμή την παράσταση «Ισμήνη», αγνοούσα σχεδόν ολοκληρωτικά την ύπαρξη της τέταρτης αδερφής μιας εκ των διασημότερων οικογενειών στην ιστορία. Τραγική, λυτρωτική, θανατηφόρα – τρία επίθετα που χαρακτηρίζουν απόλυτα την οικογένειά της, αλλά όχι απαραίτητα την ίδια.
Το κείμενο της πολυβραβευμένης Καναδής συγγραφέως Carole Fréchette βρίσκει καταφύγιο ανάμεσα στα παιχνίδια του φωτός και την κινούμενη σκηνοθετική ματιά του Μανώλη Σειραγάκη και στην έντονη ερμηνεία της ηθοποιού Ηλέκτρας Φραγκιαδάκη. Η ιστορία μιας γυναίκας που έζησε στο παρελθόν αλλά έρχεται στο παρόν μας για να αφηγηθεί τη ζωή της πίσω από τις σκιές της οικογένειάς της. Η προβληματική αλλά θεοποιημένη αδερφική σχέση με την Αντιγόνη, η μαχητικότητα απέναντι στην εξουσία και ένα (ακόμη) αιώνιο ερώτημα: αξίζει να πεθάνεις για όσα πιστεύεις ή το πραγματικά επαναστατικό είναι να ζήσεις με αυτά που πιστεύεις;
Μαρία Βαλτζάκη
Έχοντας ήδη παρακολουθήσει τα πρώτα επεισόδια στην πλατφόρμα του ERTFLIX, μπορώ αυτή τη στιγμή, με σιγουριά, να πω πως το «Τελευταίο νησί» όχι μόνο μου έχει κάνει καλή εντύπωση, αλλά αποτελεί και ένα σύγχρονο παράδειγμα-καθρέφτη μιας αφιλόξενης, κλειστής κοινωνίας, όπου τα κρυμμένα, διαπλεκόμενα μυστικά και τα ένοχα βλέμματα δημιουργούν ακριβώς αυτή την υποδόρια αίσθηση: ότι λέγονται πολύ λιγότερα απ’ όσα εννοούνται.
«Μικρό χωριό, κακό χωριό», μια φράση που ειπώθηκε αρκετές φορές και σίγουρα άφησε το αποτύπωμά της τόσο στο μυαλό μου όσο και σε εκείνο της ηρωίδας μας, Μαρίας (Δανάη Σκιάδη), της οποίας η απρόσμενη άφιξη στο νησί θα ζωντανέψει τους θρύλους γύρω από την ιστορία του. Εκεί, στο τελευταίο νησί, της δίνεται η ελπίδα επιβίωσης και διαφυγής από τον κακοποιητικό της γάμο, παρά τη νοσηρή στάση των κατοίκων. Σύμμαχός της γίνεται ο Παύλος (Ανδρέας Κωνσταντίνου), γιατρός του νησιού, ο οποίος, αυτοεξόριστος, προσπαθεί να ξεπλύνει τη θλίψη και τις τύψεις του.
Στο μεταξύ, αλλεπάλληλα παράξενα γεγονότα έρχονται στην επιφάνεια· κάποιοι τα αποδίδουν απλώς σε συγκυρίες, άλλοι κατηγορούν τη «νεοφερμένη» Μαρία ως άλλη Πανδώρα, ενώ μερικοί, πιο λογικοί, επιρρίπτουν ευθύνες στις παράξενες —εγκληματικές— δραστηριότητες που εκτυλίσσονται όταν το φως του ήλιου εξαφανίζεται και τα τραύματα μετατρέπονται σε εφιάλτες.
Γιώτα Ευθυμίου
Αυτή η εβδομάδα με βρήκε (εμένα και την μισή Αθήνα απ’ ό,τι φαίνεται) κρεβατωμένη με συνάχι, πονόλαιμο και όλα τα ωραία. Αν βγήκε ένα καλό από αυτό, όμως, είναι ότι πρόλαβα να τελειώσω όλες τις σειρές που είχα αφήσει στη μέση και να (ξανα)δω μερικές από τις αγαπημένες μου ταινίες. Για καλή μου τύχη, το Cinobo φιλοξενεί ένα φοβερό αφιέρωμα στον αγαπημένο μου σκηνοθέτη, με τίτλο “Punk Almodovar” και εφτά ταινίες της πρώιμης φιλμογραφίας του. Τις περισσότερες τις έχω δει, αυτό όμως δεν με σταμάτησε. Είδα, λοιπόν, το “Μια Ζωή Ταλαιπωρία”, το “Kika” και φυσικά την αγαπημένη μου αλμοδοβαρική ταινία, τα “Ψηλά Τακούνια” – επιφυλάσσομαι ότι μέχρι να αναρρώσω πλήρως θα έχω δει και τις υπόλοιπες.
Μέσα από αυτές τις back-to-back προβολές, εκτίμησα λοιπόν ξανά το μεγαλείο του Ισπανού σκηνοθέτη, το θάρρος του να φλερτάρει με το cult, να ξεπερνά συνεχώς τα όρια, να υπερβάλλει μέχρι εσχάτων, να σε σοκάρει, ακόμα κι αν έχεις ξαναδεί την ταινία και θυμάσαι ακριβώς πώς θα εξελιχθεί η ιστορία. Για ακόμη μια φορά, τον αγάπησα, για τη ματιά του και την αδιαπραγμάτευτη τρυφερότητά του, για την κατανόηση που έχει για τους ήρωες του, αλλά και για τον κόσμο. Αυτές οι πρώτες ταινίες του είναι πολύτιμες, γιατί αποτελούν τη βάση μιας ιδιοφυίας που ασταμάτητα υπηρετεί το σινεμά, εδώ και 4 δεκαετίες. Αξίζει σίγουρα να τις δεις – αλλά αυτό μάλλον το ξέρεις ήδη.
Τατιάνα Γεωργακοπούλου
Δυστυχώς, ήμουν κι εγώ ανάμεσα σε εκείνους που με επισκέφτηκε το κρυολόγημα αυτήν την εβδομάδα κι έτσι – ενώ πίστευα πως είχα αναρρώσει – ήδη από την είσοδο στο φουαγιέ του θεάτρου Αποθήκη, η καταρροή ήταν ανυπόφορη. Αυτήν τη φορά ωστόσο το “γιατρικό” δεν ήταν ως είθισται ούτε κάποιο χάπι, ούτε κάποιο παυσίπονο. Είχε έρθει η ώρα για την τέχνη να αναλάβει τα ηνία κι έτσι άφησα αμέσως την ιστορία του Συνταγματάρχη Σαμπέρ να με ταξιδέψει. Ενός ήρωα του γαλλικού έθνους, που θεωρείτο νεκρός μέχρι να επιστρέψει έπειτα από δέκα χρόνια στο σπίτι του και να διεκδικήσει ξανά τη ζωή του. Την ταυτότητα, το όνομά του, την οικογένεια και κυρίως τον έρωτα της ζωής του, που όμως δεν τον αγάπησε ποτέ.
Στον βαθιά υπαρξιακό αυτόν ρόλο συναντάμε τον Θανάση Κουρλαμπά – τα λόγια είναι περιττά εδώ, έχει πολλάκις αποδείξει την υποκριτική του δεινότητα. Ο Φώτης Κουτρουβίδης προσδίδει τη “χαρούμενη πινελιά” σε ένα εμφανές δραματικό σκηνικό και η Ντορέττα Παπαδημητρίου – ένα πιο τηλεοπτικό πρόσωπο στα μάτια μου τουλάχιστον – δείχνει με τον τρόπο της ότι το θέατρο της ταιριάζει εξίσου πολύ. Ο Ορέστης Τρίκας τέλος είναι συγκλονιστικός, ισορροπώντας διαρκώς ανάμεσα στο χιούμορ και την τραγικότητα της ιστορίας που εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας και έχοντας αναλάβει τον πλέον δύσκολο ρόλο: να αποδεξει ως ονομαστός δικηγόρος της Γαλλίας του 1800 πως ο αποκρουστικός άνθρωπος που στέκεται ενώπιόν του είναι αυτός που ισχυρίζεται πως είναι.
Ο αγώνας του όμως, αν και βαθιά έντιμος και ανθρώπινος, είναι χαμένος από χέρι. Γιατί; Μα γιατί όσο σημαντικός κι αν είναι ο αυτοπροσδιορισμός μας, η ύπαρξή μας πάντα “θα διψά” για αποδοχή και αγάπη. Κι όταν δεν τη λάβει όσο λαχτάρησε – ή ακόμη χειρότερα αν της φύγει μέσα από τα χέρια – τότε μένει μονάχα ένα ερώτημα: “ποιος είμαι τελικά;”. Ίσως ένας «άνθρωπος χωρίς όνομα». Γιατί στο τέλος τέλος δεν άξιζε μόνο “να υπάρχουμε για να συναντηθούμε”, αλλά κυρίως για να αγαπηθούμε..
Μιλένα Αργυροπούλου
Credits: y Raphael Renter, @raphi_rawr /Unsplash
Είναι προβληματικό όταν άνθρωποι σε εμφανώς προνομιούχες θέσεις επιτρέπουν στον εαυτό τους να κρίνει το Pride με όρους αισθητικής. Η περιγραφή του ως «γιορτή ταχύτητας με ψηλοτάκουνα» απομακρύνεται από το ουσιαστικό νόημά του. Το Pride δεν είναι πασαρέλα για να ικανοποιεί το γούστο ή τις αντιλήψεις μας· είναι μια δημόσια δήλωση ορατότητας από όλους εκείνους που δεν μπορούν να ζήσουν ελεύθερα. Για εκείνους που ακόμη και σήμερα παλεύουν να υπάρξουν χωρίς φόβο και διακρίσεις. Ό,τι επιλέγει να φορέσει ο καθένας εκείνη την ημέρα είναι ο τρόπος να δείξει ότι μπορεί – και πρέπει να μπορεί – να είναι ο εαυτός του. Αυτό από μόνο του θα έπρεπε να αρκεί.
Ας μην ξεχνάμε ότι κάθε δικαίωμα που θεωρούμε σήμερα δεδομένο, κάποτε κατακτήθηκε μέσα από αγώνες και διεκδικήσεις. Οπότε και η αισθητική δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως επιχείρημα όταν μιλάμε για ανθρώπινα δικαιώματα. Το Pride υπάρχει για να μάς υπενθυμίζει ότι η ορατότητα και η ισότητα δεν είναι θέμα γούστου· είναι ζήτημα σεβασμού και ελευθερίας για όλους!
Ευδοκία Βαζούκη
Στην τελετή απονομής των Όσκαρ την προηγούμενη εβδομάδα, η εμφάνιση του Timothée Chalamet στο πλευρό της συντρόφου του Kylie Jenner ήρθε στάθηκε για ακόμη μια φορά η αφορμή ώστε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης να επικρατήσουν σχόλια που σπεύδουν να κατηγορήσουν ανοιχτά την Jenner για την ειλικρινώς εκνευριστική συμπεριφορά του ηθοποιού τους τελευταίους μήνες, την μείωση της δημοτικότητας του καθώς και το γεγονός ότι δεν κατάφερε τελικά να κρατήσει το πολυπόθητο χρυσό αγαλματίδιο για την ερμηνεία του στην ταινία «Marty Supreme». Μπορεί κάποιος να συμπαθεί ή να μη συμπαθεί την Kylie Jenner ως περσόνα, και προσωπικά τείνω προς το δεύτερο, ωστόσο είναι εξουθενωτικό και ξεκάθαρα μισογυνίστικό στον δημόσιο λόγο για ακόμη μια φορά μια γυναίκα να γίνεται ο «αποδιοπομπαίος» τράγος για τη συμπεριφορά ενός τριαντάχρονου άντρα.
Όχι η Kylie Jenner δεν ευθύνεται που ο Timothée Chalamet καθ’ όλη τη διάρκεια της προώθησης της ταινίας του «Marty Supreme» και της απεγνωσμένης οσκαρικής του εκστρατείας ήταν ανυπόφορος, με αποκορύφωμα το ανόητο σχόλιο του: «Δεν θέλω να δουλεύω στο μπαλέτο ή την όπερα, ή σε πράγματα όπου η φάση είναι, “Έι, κρατήστε αυτό το πράγμα ζωντανό”. Παρόλο που, ξέρεις, κανείς δεν νοιάζεται πια γι’ αυτό», ούτε όταν νωρίτερα, τον Ιανουάριο, σιώπησε όταν η υπόθεση σεξουαλικής παρενόχλησης ανήλικης στο πλατό προηγούμενης ταινίας του σκηνοθέτη του «Marty Supreme», Josh Safdie, κατά τη διάρκεια γυρίσματος ήρθε ξανά στην επιφάνεια. Δεν μπορούν για όλα να φταίνε οι γυναίκες.
Αριστούλα Ζαχαρίου
