ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ
20
ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ
Στην Αθήνα βρέχει κι εγώ περιμένω την Ασημένια Βουλιώτη έξω από το Θέατρο Ακροπόλ. Τη στιγμή εκείνη, δύο κύριοι με προσπερνούν, ο ένας μετά τον άλλον, και κατευθύνονται προς το ταμείο του θεάτρου. Και οι δύο ζητούν εισιτήρια για τον «Αγαπητικό της Βοσκοπούλας», δώρο για τις συζύγους τους ενόψει Αγίου Βαλεντίνου. Χαμογελάω γιατί το βρίσκω πολύ τρυφερό, ανεξάρτητα της αφορμής δηλαδή, για το ίδιο το έργο.
Ένα ειδύλλιο που γράφτηκε από τον Δημήτρη Κορομηλά το 1891, επιστρέφει σήμερα για να μιλήσει ξανά για τον έρωτα, την πίστη, τη συλλογικότητα – και κάποιοι φαίνεται πως θέλουν να συνεχίσουν να πιστεύουν σ’ αυτά, παρά τη δυστοπία των καιρών μας.
Η Ασημένια φτάνει σύντομα. Μαζί ανεβαίνουμε στο καμαρίνι της, έναν μικρό, ζεστό χώρο γεμάτο κρεμάστρες, κουτιά, παπούτσια και σοκολατάκια, που έχει φέρει η ίδια για τα γενέθλιά της. Κάπου εκεί βρίσκεται και το κοστούμι της ηρωίδας της, της Κρουστάλλως, που ανεβαίνει στη σκηνή του Ακροπόλ, για να ζήσει ξανά και ξανά έναν έρωτα κόντρα σε όλα.
Την ημέρα της συνάντησής μας, η Ασημένια κλείνει τα 26. Κι όμως, μιλώντας μαζί της, νιώθεις πως κουβαλά ήδη πολλές ζωές: τα Τρίκαλα όπου γεννήθηκε, τις συνεχείς μετακινήσεις λόγω της δουλειάς του πατέρα της, το αίσθημα του «πένθους» κάθε φορά που άφηνε πίσω φίλους και γειτονιές, αλλά και την ικανότητα προσαρμογής που απέκτησε μέσα από αυτές τις αλλαγές. Και από τις αυτοσχέδιες παραστάσεις στη γειτονιά, μέχρι το Ωδείο Αθηνών, όπου μπήκε με μια τρομερή άγνοια κινδύνου, και από εκεί κατευθείαν στην τηλεόραση, στο σινεμά και στον εμβληματικό ρόλο της Μαρινέλλας στην ταινία “Υπάρχω“, και έπειτα, στο θέατρο με τη «Φάλαινα» (στην πρώτη της χρονιά) και τώρα με τον «Αγαπητικό της Βοσκοπούλας» – η διαδρομή της μοιάζει γρήγορη. Εκείνη όμως δεν μιλά για σχέδια ή στρατηγικές. Μιλά για το «τώρα». Για το μαζί. Για την εμπιστοσύνη. Για την ανάγκη να αξιοποιείς ό,τι σου δίνεται, τη στιγμή που σου δίνεται.
Στο καμαρίνι του Ακροπόλ, ανάμεσα σε γέλια και μικρές παύσεις, επιστρέψαμε στην αρχή της ιστορίας της. Και από εκεί, φτάσαμε στο σήμερα. Σε μια 26χρονη που δεν βιάζεται να καταλήξει σε συμπεράσματα, που δεν θέλει να αποδείξει τίποτα σε κανέναν, που πιστεύει πως η τέχνη είναι πάνω απ’ όλα μια ιερή, συλλογική στιγμή. Και που, αν μπορούσε να μιλήσει στον εαυτό της λίγο πριν φύγει από τα Τρίκαλα για την Αθήνα, θα του έλεγε μόνο: «έχε πίστη και αγάπη και όλα τα άλλα θα έρθουν».
Από πού ξεκινάει η ιστορία σου;Ο μπαμπάς μου ήταν στρατιωτικός, οπότε περίπου κάθε δύο χρόνια μετακομίζαμε. Άλλη πόλη, άλλο σπίτι, νέοι φίλοι, νέες συνήθειες. Σε κάθε μέρος γνωρίζαμε και μία διαφορετική κουλτούρα: αλλιώς ζουν οι άνθρωποι σε ένα νησί, αλλιώς σε μια μικρή επαρχιακή πόλη, αλλιώς σε μια μεγαλύτερη. Η ιστορία μου λοιπόν ξεκινά από τα Τρίκαλα – εκεί γεννήθηκα και από εκεί κατάγονται και οι γονείς μου. Στη συνέχεια, μετακινηθήκαμε οικογενειακώς στη Λήμνο, στο Αμύνταιο, στην Αλεξανδρούπολη και, τελικά, επέστρεψα στα Τρίκαλα, όπου τελείωσα και το Λύκειο.
Πώς βίωνες τότε όλες αυτές τις συνεχείς αλλαγές; Το ζούσες ως κάτι συναρπαστικό ή ένιωθες και λίγο -ας το πούμε- ξεριζωμένη;Στην αρχή μου ήταν σίγουρα δύσκολο. Το βίωνα σαν πένθος. Κάθε φορά που αποχωριζόμουν όλα αυτά που είχα, πενθούσα. Έχανα τους φίλους μου, τους δασκάλους μου, το σπίτι μου. Κάθε φορά κι ένας αποχαιρετισμός.
Σήμερα που έχεις αποστασιοποιηθεί από αυτό, τι θεωρείς ότι σου έμαθε όλη αυτή η εμπειρία;Όταν απομακρύνθηκα από αυτό – γιατί πολλές φορές συνειδητοποιούμε πράγματα για τη ζωή μας και εμάς τους ίδιους αφού βγούμε από καταστάσεις – κατάλαβα ότι αυτή η συνθήκη με βοήθησε να προσαρμόζομαι πιο εύκολα, να επικοινωνώ με τους άλλους επίσης πιο εύκολα. Δεν με «έκλεινε», δηλαδή αυτό, απεναντίας με έκανε να πλησιάζω πρώτη τους άλλους, πχ άλλα παιδάκια που γνώριζα στην τάξη, να αναζητώ η ίδια τις νέες παρέες μου. Με έβαζε σε μια τέτοια διαδικασία, δηλαδή.
Είσαι γενικά εξωστρεφής;Θα με έλεγα σίγουρα κοινωνική. Αλλά μου άρεσε πάρα πολύ και να είμαι μόνη μου. Το επεδίωκα κιόλας. Ήθελα τον χώρο μου γενικά. Αποζητούσα – και τώρα το κάνω – χρόνο με τον εαυτό μου, μόνη μου. Από το να κάνω μια βόλτα στη θάλασσα, μέχρι να πάω να δω μια ταινία στο σινεμά.
Οπότε με τις αλλαγές στη ζωή σου, πλέον ως ενήλικη, να υποθέσω τα πας καλά;Ναι, και μου αρέσουν κιόλας οι αλλαγές.
Και πώς γεννήθηκε μέσα σου η επιθυμία να ασχοληθείς με την τέχνη;Αυτό που ήξερα σίγουρα είναι ότι από μικρή μου άρεσε να παίζω. Μαζευόμασταν, θυμάμαι, με τις φίλες μου και στήναμε παραστάσεις στη γειτονιά. Φτιάχναμε χειροποίητες προσκλήσεις και καλούσαμε κόσμο να έρθει να μας δει. Δεν προέρχομαι από κάποια καλλιτεχνική οικογένεια, αλλά οι γονείς μου και η γιαγιά μου είναι πολύ καλλιτεχνικές φύσεις. Δεν έχει πάντα να κάνει η φύση του ανθρώπου με το επάγγελμά του. Η γιαγιά μου τραγουδούσε, έραβε, αγαπούσε πολύ τα υφάσματα, φρόντιζε τα φυτά της, τον κήπο της, και όλο αυτό είχε κάτι το πολύ καλλιτεχνικό για εμένα.
Το ότι μεγάλωσες σε επαρχιακή πόλη έκανε πιο δύσκολο το να φανταστείς μια πιο ενεργή ή επαγγελματική σχέση με την τέχνη;Σκέψου ότι όταν πέρασα στη σχολή, δεν είχα δει καμία παράσταση στη ζωή μου. Ή ίσως μπορεί να είχα δει μόνο κάποια παιδική παράσταση στα Τρίκαλα. Έβλεπα όμως πολύ σινεμά. Καθόμουν με τις ώρες και έβλεπα ταινίες. Μου άρεσαν κιόλας οι πιο περίεργες ταινίες, που συχνά καθόμασταν να τις δούμε με τους γονείς μου μαζί, αλλά αυτοί στη συνέχεια φρίκαραν και έτσι κατέληγα να τις βλέπω μόνη (γελάει). Είχα κάνει μια συμφωνία με τον μπαμπά μου πως αν παίρνω καλούς βαθμούς, θα μπορώ να νοικιάζω όποια ταινία θέλω από το video club, ακόμη κι αν δεν επιτρεπόταν για την ηλικία μου. Για παράδειγμα μεγάλωσα βλέποντας τον «Αντίχριστο» του Τρίερ.
Και πώς έφτασες στην απόφαση να δώσεις εξετάσεις για τη δραματική; Πότε κατάλαβες ότι θέλεις να ακολουθήσεις αυτόν τον δρόμο;Δεν έδωσα Πανελλήνιες αρχικά, έφυγα από αυτό. Ήμουν ήδη σε μια μπάντα και τραγουδούσα· η τέχνη υπήρχε, δηλαδή, με έναν τρόπο στην καθημερινότητά μου ήδη. Δεν είχα καταλάβει ακριβώς ότι, αφού παίζω από μικρή ρόλους στο σπίτι και μου αρέσει, άρα μήπως θέλω να γίνω ηθοποιός. Δεν είχα κάνει αυτή τη σκέψη μέχρι το Λύκειο, όπου και τελικά πήρα την απόφαση.
Οι γονείς σου πώς το πήραν;Στην αρχή ήταν αρνητικοί· με κοιτούσαν σαν να είμαι αλλοπρόσαλλη. Μετά από χρόνια, βέβαια, ο μπαμπάς μου μού είπε ότι το περίμενε. Αλλά όταν ζεις στην επαρχία, καταλαβαίνω πως είναι φυσιολογικό να μην είσαι τόσο εξοικειωμένος με την ιδέα του τι σημαίνει να είσαι ηθοποιός. Επομένως, από άγνοια και φόβο γύρω από αυτό, ήταν στην αρχή διστακτικοί απέναντι στην απόφασή μου. Εγώ όμως είπα: «Θα πάω και θα το προσπαθήσω». Έκανα προετοιμασία με έναν δάσκαλο, που αγαπώ πάρα πολύ και που μου έμαθε πολλά πράγματα που τότε δεν ήξερα, και πέρασα στο Ωδείο Αθηνών.
Τι θυμάσαι από τις πρώτες μέρες στο Ωδείο Αθηνών;Νιώθω πολύ μεγάλη ευγνωμοσύνη και με έχουν βοηθήσει πολλοί άνθρωποι, τη στιγμή που εγώ η ίδια δεν είχα καμία γνωριμία.
Θυμάμαι αρχικά την άγνοια κινδύνου με την οποία πήγα να δώσω εξετάσεις. Έβλεπα παιδιά που προσπαθούσαν και ξαναπροσπαθούσαν και είχαν άγχος, ενώ εγώ είχα την ψυχολογία του «ήρθα, θα το δοκιμάσω και ό,τι γίνει». Δεν ανέλυα τίποτα παραπάνω στο μυαλό μου· πήγα με απόλυτη ελευθερία να δείξω τι μπορώ να κάνω.
Με ποιες ελπίδες και όνειρα θυμάσαι να περνάς την πόρτα της σχολής;Σκεφτόμουν ότι τώρα είναι η ευκαιρία μου να ρουφήξω ό,τι περισσότερο μπορώ από δασκάλους που με εμπνέουν. Ήμουν με ένα μπλοκάκι συνεχώς και κατέγραφα τα πάντα. Η σχολή μού άνοιξε κόσμους. Ήθελα να μάθω όσο περισσότερα μπορώ, να διαβάσω και μετά να δω πού θα με πάει αυτό το ταξίδι.
Η σειρά «Ψυχοκόρες» στην τηλεόραση, ήρθε αμέσως μετά την αποφοίτησή σου. Σε αιφνιδίασε το γεγονός ότι η πρώτη σου δουλειά θα ήταν σε μια μεγάλη τηλεοπτική σειρά;Ναι, δεν το περίμενα. Πήγα στην οντισιόν και όλα έγιναν πολύ γρήγορα. Μου δόθηκε η ευκαιρία να συνεργαστώ με πολύ ωραίους ανθρώπους και έμαθα πάρα πολλά πράγματα, που επίσης δεν ήξερα ως τότε. Για την κάμερα, για τα γυρίσματα…
Οι γονείς σου φαντάζομαι πρέπει να ένιωσαν έστω και μια μικρή επιβεβαίωση ότι η επιλογή σου να γίνεις ηθοποιός, ίσως τελικά και να ήταν η σωστή…Χάρηκαν, γιατί ούτε εκείνοι το περίμεναν. Είναι γενικά υποστηρικτικοί. Μου λένε πάντα την άποψή τους, αλλά με αφήνουν ελεύθερη να επιλέξω στο τέλος αυτό που θέλω. Αύριο να τους πω ότι τα παρατάω όλα και θα γυρίσω τον κόσμο με ένα βανάκι, θα μου πουν: «Πήγαινε και να προσέχεις». Μου έχουν εμπιστοσύνη, δηλαδή, και αυτό είναι πολύ ωραίο.
Στην πορεία ακολούθησε το «Υπάρχω», η ταινία για τη ζωή του Στέλιου Καζατζίδη που γνώρισε τεράστια απήχηση. Πώς είναι στα 24 σου να υποδύεσαι ένα είδωλο σαν την Μαρινέλλα;Τώρα που το σκέφτομαι απ’ έξω, λέω: «Καλά, πού πήγες, 24 χρονών, να υποδυθείς τη Μαρινέλλα;». Τότε όμως, με απόλυτη ψυχραιμία, διάβασα το σενάριο, έκανα την οντισιόν μου, συναντήθηκα με τον σκηνοθέτη Γιώργο Τσεμπερόπουλο, ένιωσα ασφάλεια και μου είπε ότι θα μελετήσουμε μαζί τον ρόλο και θα τον βρούμε.
Ποια ήταν η μεγαλύτερη αγωνία σου;Με τρόμαξε σίγουρα το γεγονός πως είναι ένα υπαρκτό πρόσωπο. Και είναι η Μαρινέλλα, όχι ένα οποιοδήποτε πρόσωπο. Αλλά ένιωσα εμπιστοσύνη με τους συνεργάτες μου. Ο Γιώργος (Τσεμπερόπουλος) με διαβεβαίωσε τότε πως δεν θέλει να πάω να μιμηθώ την Μαρινέλλα, αλλά να τη μελετήσω, να δω τι έκανε στη ζωή της, πώς τραγουδούσε. Να εμπνευστώ από όλα αυτά και να δημιουργήσω κάτι δικό μου. Εγώ, έτσι κι αλλιώς, Μαρινέλλα δεν θα γίνω ποτέ, οπότε ποιο το νόημα;
Ήσουν αυστηρή με τον εαυτό σου όταν σε είδες για πρώτη φορά στη μεγάλη οθόνη;Τρόμαξα, με είδα πρώτη φορά και βγήκα από την αίθουσα και άρχισα να κλαίω. Με την περούκα και γενικά όλη τη μεταμόρφωση, φαινόμουν εντελώς άλλη. Δεν με είχα ξανά δει και στη μεγάλη οθόνη. Στη δεύτερη προβολή μπορώ να πω πως απήλαυσα πραγματικά την ταινία. Στην πρώτη, φρίκαρα να σου πω την αλήθεια (γελάει).
Τι κατάλαβες για την Μαρινέλλα, την ίδια τη γυναίκα πίσω από το μύθο; Τι σε εντυπωσίασε περισσότερο;Εμπνεύστηκα πολύ, ομολογώ, από αυτή τη γυναίκα. Από τις αλλαγές που έφερε στην τέχνη της. Ήταν μια γυναίκα πολύ δυνατή και άξια θαυμασμού. Ήταν η πρώτη γυναίκα τραγουδίστρια που σηκώθηκε από την καρέκλα, ήταν η πρώτη που έκοψε τα μαλλιά της κοντά, που φορούσε παντελόνι. Ήταν πιστή σε αυτό που αγαπούσε και αυτό μόνο να με εμπνέει μπορεί εμένα, ως νέα καλλιτέχνιδα.
Τι άφησε μέσα σου αυτή η δουλειά και αυτός ο ρόλος; Τι θα κρατήσεις για πάντα;Κάθε συνεργασία μου αφήνει κάτι. Αυτή, μου άφησε την όμορφη αίσθηση του ότι εξερεύνησα ένα πραγματικό πρόσωπο. Αυτό το στοιχείο της εξερεύνησης που μου έδωσε την ευκαιρία να κάνω αυτή η δουλειά, είναι αυτό που θα κρατήσω. Ήταν σαν να λύνω ένα παζλ για τη γυναίκα αυτή, πίσω από αυτό που βλέπουμε και ξέρουμε όλοι. Όχι μόνο πάνω στη σκηνή, αλλά και στις προσωπικές της στιγμές: πώς ήταν όταν ήταν παθιασμένη, όταν διεκδικούσε, όταν ένιωθε στεναχωρημένη. Και μπορεί και να μην έπεσα και σε τίποτα μέσα. Οπότε θεωρώ πως όλη αυτή η διαδικασία, ήταν πολύ αποκαλυπτική. Και για τον ίδιο μου τον εαυτό, δηλαδή.
Έπειτα έρχεται στη ζωή σου το θέατρο και η «Φάλαινα» σε σκηνοθεσία του Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη. Πώς ήταν αυτή η παρθενική φορά στη σκηνή;Έντονη θα τη χαρακτήριζα. Θυμάμαι τις πρώτες φορές που έβγαινα στη σκηνή, έφταναν στα αυτιά μου πολύ δυνατά οι φωνές του κοινού. Είχα πολύ άγχος και μάλλον οι αισθήσεις μου το βίωναν όλο αυτό πολύ έντονα. Πολύ διαφορετική εμπειρία το ζωντανό, σίγουρα. Όλα, και το θέατρο και το σινεμά και η τηλεόραση, έχουν τα καλά τους και είναι διαφορετικά για το καθένα.
Υπάρχει ένα στερεότυπο που θέλει το θέατρο να αποτελεί ένα πιο «σοβαρό» ξεκίνημα για έναν ηθοποιό, από την τηλεόραση. Εσύ ακολούθησες την ακριβώς αντίθετη πορεία. Σου δημιουργήθηκε ποτέ η αίσθηση ότι έπρεπε να αποδείξεις κάτι διαφορετικά όταν τελικά ανέβηκες στη σκηνή;Δεν το ένιωσα όχι. Και γενικά δεν μου αρέσει στη ζωή μου να προσπαθώ να αποδείξω πράγματα. Στο οτιδήποτε. Μου αρέσει να εμπνέομαι, να δίνομαι σε ό,τι αγαπώ, να δουλεύω σκληρά. Ό,τι κι αν κάνεις πάντα σε κάποιους θα αρέσει, ενώ σε άλλους όχι. Κι εγώ δεν θέλω να τους αποδείξω κάτι.
Πώς ακούς γενικά τα στερεότυπα;Δεν τα ακούω. Πάντα και παντού θα υπάρχουν στερεότυπα, αλλά εγώ θέλω να ασχολούμαι με άλλα πράγματα, πιο σημαντικά.
Όλες οι πρώτες σου δουλειές σε τηλεόραση, κινηματογράφο και θέατρο, ήταν πολύ επιτυχημένες. Περίμενες τα πράγματα να πάνε όπως τελικά αυτά πήγαν;Zω πάντα το τώρα και είμαι ανοιχτή στο να βιώνω όσα μου φέρνει η ζωή τη δεδομένη στιγμή
Δεν το σκέφτομαι τόσο. Δεν έκανα ποτέ σχέδια για το μέλλον όταν ξεκίνησα, ζω πάντα το τώρα και είμαι ανοιχτή στο να βιώνω όσα μου φέρνει η ζωή τη δεδομένη στιγμή και να απολαμβάνω τους καρπούς. Σε δύο ώρες από τώρα έχω παράσταση και με νοιάζει μόνο αυτό, αυτή τη στιγμή. Σήμερα έχω τα γενέθλιά μου και μετά θα τα γιορτάσω με τους φίλους μου. Θα είμαι εκεί. Δεν θα σκεφτώ τι θα κάνω σε δύο χρόνια. Μου φέρνει δυστυχία. Μέρα με την ημέρα, βλέπουμε πώς θα πάει.
Οφείλεις στην τύχη το γεγονός ότι τα πράγματα ήρθαν για εσένα τόσο καλά από την αρχή;Πιστεύω γενικά ότι είμαι τυχερή. Πιστεύω, όμως, ότι δουλεύω και πολύ και αγαπώ πολύ αυτό που κάνω. Δίνομαι ψυχικά, αφιερώνω χρόνο απλόχερα στο να το εξελίξω. Νιώθω πολύ μεγάλη ευγνωμοσύνη και με έχουν βοηθήσει πολλοί άνθρωποι, τη στιγμή που εγώ η ίδια δεν είχα καμία γνωριμία. Πιστεύω πολύ στην καλοσύνη των ανθρώπων και πολλοί τέτοιοι που μου έδωσαν το χέρι τους. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν βλέπω τα άσχημα που μπορεί να συμβαίνουν με άλλους ανθρώπους γύρω μου…
Πώς τα πας με την αναγνωρισιμότητα; Ήρθε και κάπως γρήγορα στην περίπτωσή σου…Στην αρχή ένιωθα άβολα. Έρχονταν να μου μιλήσουν και ένιωθα περίεργα. Αλλά αργότερα συνειδητοποίησα ότι αυτό είναι ένα κομμάτι της δουλειάς που μπορεί να σου χαρίσει μια πολύ ωραία συζήτηση και επικοινωνία με τον άλλον, που προσωπικά με ενδιαφέρει. Κι εμένα αν με συγκινήσει κάτι, ίσως να θέλω να το εκφράσω σε αυτόν που το προκάλεσε… Άρα είναι κάτι που με αφορά. Χαίρομαι να υπάρχει επικοινωνία, δηλαδή.
Τη φετινή σεζόν είσαι σε μια ακόμη ωραία τηλεοπτική δουλειά το «Σπίτι δίπλα στο ποτάμι» στον Alpha. Πώς ζεις αυτό το ταξίδι με τη Μαγδαληνή;Δεν μου αρέσουν τα μεγάλα συμπεράσματα. Νιώθω πως κάνω ένα πολύ ωραίο ταξίδι στην τέχνη, την οποία αγαπώ
Το ταξίδι αυτό διήρκησε σχεδόν 11 μήνες. Ολοκληρώσαμε τα γυρίσματα πριν από περίπου δύο μήνες. Ήταν ένα έντονο ταξίδι, γιατί κράτησε πολύ. Και η τηλεόραση έχει έναν γρήγορο ρυθμό· σε φέρνει κοντά με τους συνεργάτες σου, γιατί έχετε καθημερινή τριβή και επικοινωνία. Ήρθα κοντά και έγινα φίλη με πολλούς ανθρώπους στη διάρκεια αυτού του ταξιδιού. Υπήρχε γενικά αυτό το «μαζί». Και με ενδιαφέρει αυτό το κομμάτι της συλλογικότητας, το αναζητώ.
Η Μαγδαληνή ήταν ένας ρόλος που ξεκινάει με την επιθυμία να σπουδάσει, να κυνηγήσει τα όνειρά της, και έπειτα τη βλέπουμε να αλλάζει καθώς περνούν τα χρόνια. Με ενδιέφερε αυτή η ιστορία των πέντε γυναικών: η καθεμία πήρε τον δρόμο της και έζησε μια διαφορετική ζωή, όμως πάντα κάτι τις συνδέει. Από τις ρίζες δεν μπορείς να ξεφύγεις, και αυτό είναι κάτι που με συγκινεί.
Η Μαγδαληνή σου θυμίζει εσένα;Όλοι οι ρόλοι έχουν κάτι από εμένα σίγουρα. Είμαι κι εγώ συνδεδεμένη με τις ρίζες μου όπως εκείνη, τις κουβαλώ. Είναι φορές που επιστρέφω σε αυτές, είτε νοητικά, είτε επισκέπτομαι μέρη που πήγαινα ως παιδί και θέλω να τα ξανά συναντήσω. Με ενδιαφέρουν οι ρίζες γιατί είναι κομμάτι μας.
Μόλις ξεκινήσατε και με τον «Αγαπητικό της Βοσκοπούλας» στο Θέατρο Ακροπόλ. Το έργο παρουσιάζεται με καινούριο κείμενο σε δεκαπεντασύλλαβο, νέους στίχους και πρωτότυπη μουσική. Τι είναι αυτό που σε συγκινεί περισσότερο σε αυτή τη νέα εκδοχή του έργου σήμερα;Το έργο του Δημήτριου Κορομηλά το ξανάγραψε ο σκηνοθέτης μας, ο Γιάννης Καλαβριανός, και του έδωσε όντως μια πιο φρέσκια πνοή, αλλά ο κορμός και ο πυρήνας του παραμένουν ίδιοι. Εμένα με συγκινεί, εν έτη 2026, να βλέπουμε μια συλλογικότητα σαν αυτή: μια κοινότητα ανθρώπων που ζει σε ένα χωριό, όπου όλα είναι δημόσια και κανείς δεν κάνει σκέψεις για το ποιος είναι καλύτερος από τον άλλον. Δεν υπάρχει η έννοια του ατομικισμού, όπως αυτή τόσο έντονα υπάρχει στις μέρες μας. Υπάρχει η έννοια της συλλογικότητας, ότι αν συμβαίνει κάτι σε εμένα θα επηρεάσει και εσένα, και τελικά θα επηρεαστούμε όλοι.
Υπάρχει ο έρωτας, υπάρχει η αγάπη για τη φύση, τα ζώα, γενικά για τη ζωή. Αυτό με συγκινεί πολύ και νιώθω ότι το έχουμε ανάγκη στις μέρες μας. Μας κάνει καλύτερους ανθρώπους το να ερχόμαστε σε επαφή και να συνδεόμαστε με την κοινότητά μας, τη φύση, τα ζώα, με έναν έρωτα που δεν είναι απλώς ένα scroll κι ένα next σε μια οθόνη. Επίσης, ο έρωτας είναι σαν το λουλούδι: το ποτίζεις, του δίνεις φως, χρειάζεται φροντίδα για να ανθίσει. Στο έργο βλέπουμε κάποιον να ψάχνει για χρόνια την αγάπη του. Ε, αυτό το βρίσκω βαθιά ρομαντικό.
Εσύ υποδύεσαι την Κρουστάλλω. Πώς είναι να μπαίνεις στα παπούτσια ενός τόσο εμβληματικού χαρακτήρα, που αγαπιέται στην Ελλάδα εδώ και 130 χρόνια;Εγώ βλέπω πώς αγαπάω εγώ την Κρουστάλλω· δεν ξέρω πώς αυτή αγαπιέται. Εγώ την αναζητώ σε κάθε παράσταση και προσπαθώ να τη βρω. Βλέπω αυτό το άγριο νιάτο που θέλει να ζήσει, να ερωτευτεί με πάθος· που πεισμώνει, που ο πυρήνας της είναι γεμάτος αγάπη, νοιάξιμο και δόσιμο. Έχει πίστη και εμμένει στην απόφασή της, και αυτό το θαυμάζω.
Είναι πολύ σημαντικό να παραμένουμε πιστοί απέναντι σε ό,τι επιλέγουμε. Έχει μια ευθύνη, και είναι ωραίο να παίρνουμε ευθύνη για τα πράγματα. Ο έρωτάς της έχει μια ευθύνη, δεν είναι κάτι απλό που συνέβη και έπειτα ξεχάστηκε. Η Κρουστάλλω μού θυμίζει τον εαυτό μου στην εφηβεία, που είχα μια ορμή κι ένα πάθος. Αυτό μπορεί να μετριάζεται με τα χρόνια, αλλά τότε τα είχα πολύ έντονα.
Αυτή είναι και η πρώτη σου εμπειρία με το μιούζικαλ. Τι σε εντυπωσίασε σε αυτή την πρώτη σου επαφή με το είδος;Για μένα η μουσική ήταν από νωρίς ένα από τα πρώτα μου ερεθίσματα. Θυμάμαι το πρώτο τραγούδι που είχα τραγουδήσει μπροστά σε κοινό, στο Πνευματικό Κέντρο στα Τρίκαλα: ήταν το Memory της Barbra Streisand, από το μιούζικαλ Cats. Μου άρεσε πάρα πολύ το μιούζικαλ από τότε.
Έχω τραγουδήσει στη ζωή μου και σε μαγαζιά, είχα μπάντα… Πρώτη φορά, όμως, το δοκιμάζω έτσι πιο επαγγελματικά τώρα στην παράσταση και έχει πάρα πολύ ενδιαφέρον. Οι χαρακτήρες, εκεί που δεν μπορούν να εκφραστούν με τα λόγια, αρχίζουν και τραγουδούν – κι αυτό δεν το βρίσκω και πολύ αφύσικο. Κι εγώ, πολλές φορές στη ζωή μου, μπορεί να αρχίσω να τραγουδάω όταν δεν μπορώ να μιλήσω (γελάει).
Η μουσική της παράστασης είναι πολύ ιδιαίτερη. Υπάρχει ζωντανή ορχήστρα ενώ πολλά διαφορετικά όργανα συνδυάζονται και δημιουργούν ένα μοναδικό μουσικό σύμπαν. Έχει και έντονη κίνηση. Σε δυσκόλεψε όλο αυτό;Προσπάθησα πολύ μέσα από τις πρόβες να βρω την αναπνοή μου και να την ηρεμώ. Να μη λαχανιάζω και αυτό να ακούγεται στο τραγούδι. Το βρίσκω νομίζω. Με βοήθησε πολύ η δασκάλα φωνητικής μου και νονά μου, η Λένα Μελισσίδη. Για παράδειγμα, με είχε βάλει να τρέχω στο Πεδίον του Άρεως και ταυτόχρονα να μιλάω και να τραγουδάω για να μπορεί να προσαρμοστεί η αναπνοή με τον λόγο. Βοηθάει πολύ το cardio. Όλο αυτό ήταν μια νέα εξερεύνηση και για το σώμα μου. Και πολύ το χάρηκα αυτό το training προσαρμογής του σε αυτό το νέο είδος, το μιούζικαλ.
Αν και είναι νωρίς, τι έχεις καταλάβει για τη δουλειά σου; Σε αυτή τη φάση που είσαι τώρα, που έχεις δοκιμάσει διαφορετικά πράγματα, πολύ σύντομα… Τι καλό έχει φέρει η τέχνη στη ζωή σου;Κάνω μια τέχνη συλλογική και όταν βρίσκομαι μαζί με άλλους ανθρώπους και προσπαθούμε να συντονιστούμε για ένα αποτέλεσμα, νιώθω πως αυτή είναι μια ιερή στιγμή
Δεν νιώθω ότι έχω καταλήξει κάπου, σε κάποιο συμπέρασμα. Δεν νιώθω καθόλου έτοιμη να το κάνω. Και δεν είμαι και σίγουρη αν ποτέ θα το νιώσω. Δεν μου αρέσουν και τα μεγάλα συμπεράσματα. Νιώθω πως κάνω ένα πολύ ωραίο ταξίδι στην τέχνη, την οποία αγαπώ. Και δεν μου αρέσει μόνο το θέατρο – μου αρέσει η μουσική, ο χορός, απολαμβάνω μια έκθεση ζωγραφικής… Ό,τι έχει να κάνει με την τέχνη, με ένα ερώτημα, με μια ειλικρίνεια, με ενδιαφέρει σίγουρα. Από μικρή το ένιωθα, αλλά και τώρα που ζω μέσα σε αυτό, το επιβεβαιώνω κιόλας.
Μου αρέσει να ξυπνάω και να λέω από μέσα μου: «Α, ωραία, σήμερα έχω να πάω να παίξω». Και αυτό δεν φοβάμαι ότι θα το χάσω. Θα παίζω ακόμη κι αν χρειαστεί να δουλεύω ως σερβιτόρα. Είναι ένας λόγος ύπαρξης και πάντα θα με τροφοδοτεί. Έχω γνωρίσει και πολύ ωραίους ανθρώπους σε αυτό το διάστημα και είμαι πολύ ευγνώμων. Κάνω μια τέχνη συλλογική και όταν βρίσκομαι μαζί με άλλους ανθρώπους και προσπαθούμε να συντονιστούμε για ένα αποτέλεσμα, για να πούμε μια ιστορία, νιώθω πως αυτή είναι μια ιερή στιγμή. Πιστεύουμε σε έναν κοινό σκοπό και σε ένα «μαζί», που πραγματικά αγαπώ στην τέχνη μου. Και που με ωθεί κάθε φορά να γνωρίζω νέες ποιότητες του εαυτού μου.
Πόση σημασία δίνεις στην εικόνα σου; Ας πούμε, αποδέχεσαι την ομορφιά σου;Όχι και τόσο. Θεωρώ πως η ομορφιά είναι υπέροχο πράγμα και την αναζητώ στη ζωή μου. Δεν θεωρώ σίγουρα πως η ομορφιά έχει να κάνει με τη γεωμετρία και την τελειότητα. Ίσα, ίσα τις πολλές ατέλειες τις βρίσκω πολύ όμορφες στους ανθρώπους. Η ομορφιά έχει να κάνει πολύ και με τον ψυχικό κόσμο που φέρεις. Και με ελκύουν πολύ οι όμορφοι άνθρωποι. Αλλά αυτό δεν έχει να κάνει καθόλου με την εξωτερική εμφάνιση, με πρότυπα ομορφιάς, με ιδανικά sizes.
Δεδομένου ότι μέχρι τώρα στην πορεία σου έχεις γνωρίσει την επιτυχία, θεωρείς πως στάθηκες τυχερή και έχεις δει κυρίως την «καλή» πλευρά του εργασιακού περιβάλλοντος ενός ηθοποιού;Ευτυχώς, ναι. Το Metoo βοήθησε πολύ σε αυτό. Προσωπικά είχα την τύχη να συνεργαστώ με πολύ καλούς ανθρώπους και είμαι ευγνώμων. Εννοείται πως έχω ακούσει όλα αυτά που συμβαίνουν στον χώρο και από κοντινούς μου ανθρώπους. Γνωρίζω για δύσκολα και συχνά ακραία περιστατικά που έχουν βιώσει ηθοποιοί τα προηγούμενα χρόνια και εύχομαι όσο περνούν τα χρόνια αυτά να αρχίσουν τα εξαλείφονται. Πρέπει να μάθουμε να τα συζητάμε ανοιχτά, για να φτάσουμε κάποια στιγμή στη λύση του προβλήματος.
Πώς νιώθει μια 26χρονη που ζει το 2026; Νιώθεις ότι η γενιά σου μεγαλώνει με περισσότερες δυνατότητες ή με περισσότερα βάρη;Η κάθε γενιά και η κάθε εποχή έχει τα δικά της καλά και κακά. Δεν θα ήθελα να ζήσω κάπου αλλού · αφού αυτό μου έχει συμβεί, αυτό θα ζήσω. Δεν ωραιοποιώ ούτε παλιές εποχές ούτε καταστάσεις. Πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν προβλήματα και δυσκολίες. Θεωρώ πως η γενιά μου μεγαλώνει μέσα στην τεχνολογία, δέχεται έντονη και πολλή πληροφορία, ζει πολύ γρήγορους ρυθμούς. Εγώ, όσο αγαπώ τους γρήγορους ρυθμούς, άλλο τόσο απολαμβάνω και την παύση. Μου αρέσει να παίρνω τον χρόνο μου, χωρίς αυτό να βαφτίζεται αδυναμία ή άμυνα απέναντι σε όσα συμβαίνουν.
Επίσης, τα social media κυριαρχούν στις ζωές μας. Προσπαθώ όσο γίνεται να τα χρησιμοποιώ με τρόπο που να με φέρνουν κοντά στους ανθρώπους μου και όχι να με απομακρύνουν. Αν μπορώ να έχω τον φίλο μου κοντά, θα επιδιώξω τη ζωντανή συναναστροφή μας, αντί να του στείλω ένα μήνυμα. Ποτέ δεν με έχει γεμίσει μια κουβέντα μέσα από τα social media όσο αυτό. Εκεί η σύνδεση με τον άλλον είναι φαινομενική – δεν είσαι πραγματικά κοντά του. Αναζητώ την προσωπική επαφή και, ευτυχώς, έχω γύρω μου ανθρώπους που την αναζητούν κι εκείνοι.
Το τελευταίο αρκετά μεγάλο διάστημα ζούμε έντονες κοινωνικοπολιτικές προκλήσεις, γενικά όχι πολύ ευχάριστα πράγματα θα έλεγε κανείς. Πιστεύεις ότι ο κόσμος μπορεί να αλλάξει; Έχεις εμπιστοσύνη στη δική σου γενιά;Το χάος δεν ξέρω αν τελικά είναι ελευθερία. Το να έχεις άπειρες επιλογές είναι ελευθερία;
Όλα αυτά που συμβαίνουν τα παρακολουθώ, και κάποια είναι πιο κοντά μας απ’ όσο νομίζουμε. Ό,τι συμβαίνει στον κόσμο μας μάς επηρεάζει, θέλοντας και μη. Είτε θέλουμε να δώσουμε παραπάνω σημασία είτε όχι, επηρεαζόμαστε άμεσα. Έχω εμπιστοσύνη στη νέα γενιά. Θέλω και προσπαθώ να εστιάζω στα καλά και θετικά. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει ατομικισμός σήμερα, πόλεμοι τόσο κοντά μας, ο καπιταλισμός που δεν αφορά μόνο υλικά αγαθά αλλά και κοινωνικές συμπεριφορές. Αγοράζω το μπλουζάκι, πάω στο επόμενο, πετάω το παλιό και πάει λέγοντας. Είμαι στο Tinder, βγαίνω ραντεβού, δεν μου κάνει, πάω στο επόμενο. Πάω κάπου, βγάζω μια selfie και αυτό ήταν.
Νιώθω να χάνεται η ουσία σήμερα, η ανάγκη να εστιάζεις κάπου. Παλιά τα πράγματα ήταν αλλιώς, τα ζούσαν αλλιώς. Ένα μπλουζάκι είχε μια παραπάνω συναισθηματική αξία, δεν ήταν απλά ένα υλικό αγαθό. Είχαν μια κάμερα με φιλμ και εμφάνιζαν τις φωτογραφίες με τα αγαπημένα πρόσωπα και μέρη, ενώ τώρα το κινητό σου δεν ξέρεις καν με τι έχει γεμίσει. Δεν λέω να γυρίσουμε σε εκείνες τις εποχές, φυσικά. Ζούμε σε μια εποχή που έχουμε τη δυνατότητα να κάνουμε και να μάθουμε πολλά πράγματα, αλλά ας το κάνουμε με μια παραπάνω επιλογή. Το χάος δεν ξέρω αν τελικά είναι ελευθερία. Το να έχεις άπειρες επιλογές είναι ελευθερία; Δεν ξέρω.
Αν μπορούσες να μιλήσεις για λίγο στην Ασημένια των 18, λίγο πριν φύγει από τα Τρίκαλα και έρθει στην Αθήνα, τι θα της έλεγες να μην φοβηθεί;Έχε πίστη και αγάπη θα της έλεγα και όλα τα άλλα θα έρθουν.
Η Ασημένια Βουλιώτη πρωταγωνιστεί στην παράσταση «Ο Αγαπητικός της Βοσκοπούλας», ένα ολοκαίνουριο μιούζικαλ, που παρουσιάζεται στο θέατρο Ακροπόλ με πρωτότυπη μουσική και ενορχήστρωση από τον Θοδωρή Οικονόμου και καινούριο κείμενο σε δεκαπεντασύλλαβο, στίχους και σκηνοθεσία από τον Γιάννη Καλαβριανό.
Παραστάσεις: Πέμπτη 20:30, Παρασκευή 21:00, Σάββατο 17:45 και 21:00, Κυριακή 17:30
Παίζουν: Λάζαρος Γεωργακόπουλος, Ελένη Ουζουνίδου, Μάρκος Παπαδοκωνσταντάκης, Ασημένια Βουλιώτη, Γιάννης Αναστασάκης, Γιώργος Γλάστρας, Στέλλα Αντύπα, Μαριάμ Ρουχάτζε, Ευσταθία Λαγιόκαπα, Χρήστος Γκρόζος, Φάνης Κοσμάς, και η Τάνια Τσανακλίδου /Μουσικοί επί σκηνής: Βαγγέλης Παρασκευαΐδης: Κρουστά – Βιμπράφωνο, Κώστας Φόρτσας: Γκάιντα – Κλαρίνο – Καβάλ – Ζουρνάς, Δημήτρης Χουντής: Σοπράνο Σαξόφωνο – Φλογέρες, Παρασκευάς Κίτσος: Ηλεκτρικό Μπάσο – Κλασική & Ηλεκτρική Κιθάρα, Κωνσταντίνος Τσιμπούκης: Μπάσο μπουζούκι – Λαούτο – Κιθάρα
Προπώληση εισιτηρίων στο more.com
Επίσης, τη συναντούμε και τηλεοπτικά στη σειρά «Το σπίτι δίπλα στο ποτάμι» στον Alpha, που προβάλλεται κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 22:30.
