Σκληρό απ’ έξω, γλυκό από μέσα: Ένα Pillion που δεν περίμενες

Τι προκύπτει όταν ένας δίμετρος, μυστηριώδης μηχανόβιος συναντά έναν εσωστρεφή υπάλληλο της τροχαίας που τα βράδια τραγουδά σε pubs για χαρτζιλίκι; Στα χαρτιά, το Pillion μοιάζει με ένα ριψοκίνδυνο κινηματογραφικό στοίχημα: μια dom/sub δυναμική, δύο εντελώς διαφορετικοί κόσμοι και μια σχέση που θα μπορούσε εύκολα να διολισθήσει στο κλισέ.

Στην πράξη όμως η ταινία επιλέγει την ανατροπή. Χωρίς να επενδύει στο σοκ ή στο μελόδραμα, χτίζει μια queer ιστορία με αυτοπεποίθηση, χιούμορ και συναισθηματική διαύγεια. Την είδαμε στην avant πρεμιέρα στο Cinobo Πατησίων και φύγαμε με την αίσθηση ότι παρακολουθήσαμε κάτι σπάνιο: μια αφήγηση που δεν ζητά άδεια για να υπάρξει και δεν απολογείται για την επιθυμία της.

Στο επίκεντρο έχουμε τον Ρέι: επιβλητικός, μυστηριώδης, με την αυτοπεποίθηση ανθρώπου που δεν ζητά έγκριση από κανέναν. Δύο μέτρα άντρας, βλέμμα που δεν σπάει εύκολα και μια παρουσία που γεμίζει το κάδρο πριν καν μιλήσει…γιατί ποιος άλλος θα μπορούσε να το παίξει αυτό εκτός από έναν Skarsgård;

Απέναντί του: ο Κόλιν (Harry Melling). Μένει ακόμη με τους γονείς του, δουλεύει στην τροχαία, τα βράδια τραγουδάει με τη χορωδία του σε pubs για λίγα έξτρα χρήματα. Είναι γλυκός, λίγο αδέξιος, κάπως χαμένος. Όχι επειδή ντρέπεται για το ποιος είναι, αλλά επειδή δεν είναι σίγουρος τι θέλει να γίνει.

Σκληρό απ’ έξω, γλυκό από μέσα: το Pillion που δεν περιμένεις

Η ταινία ξεδιπλώνεται μέσα από τη δική του οπτική και αυτή η επιλογή είναι καθοριστική. Δεν παρακολουθούμε απλώς μια «kinky» σχέση, ζούμε την εμπειρία ενός ανθρώπου που βγαίνει από τη ζώνη ασφαλείας του. Ο Ρέι μπορεί να φαίνεται απλησίαστος, σαν να έχει χτίσει ένα μικρό Σινικό Τείχος γύρω του όμως η ταινία δεν τον παρουσιάζει ως καρικατούρα “alpha male”. Είναι σίγουρος για τον εαυτό του, δεν ντρέπεται, δεν κρύβεται και αυτή η σταθερότητα λειτουργεί σαν καθρέφτης για τον Κόλιν, που αρχίζει σιγά-σιγά να πατά πιο γερά στα πόδια του.

Ας είμαστε ειλικρινείς: το queer σινεμά έχει τα μοτίβα του. Εσωτερικευμένη ντροπή, μυστικά, κοινωνική καταπίεση, τιμωρία, τραγωδία. Και φυσικά, μια δόση υπερβολικού δράματος για να «δέσει» το συναίσθημα. Το Pillion δεν παίζει αυτό το παιχνίδι.

Η σεξουαλικότητα εδώ δεν είναι βάρος ούτε πρόβλημα προς επίλυση. Δεν είναι η “ρίζα του κακού”. Οι ήρωες δεν τιμωρούνται για τις επιθυμίες τους. Δεν ζουν σε διαρκή αυτό ακύρωση. Η σχέση τους δεν παρουσιάζεται ως αυτοκαταστροφική εμμονή, αλλά ως μια δυναμική που (όσο kinky κι αν φαίνεται απ’ έξω) βασίζεται στη συναίνεση, στην εξερεύνηση και ναι… σε μια απρόσμενη τρυφερότητα.

Σκληρό απ’ έξω, γλυκό από μέσα: το Pillion που δεν περιμένεις

Και κάπου εκεί έρχεται η έκπληξη: η ταινία έχει χιούμορ. Όχι ειρωνικό, όχι κυνικό. Ανθρώπινο, αμήχανο χιούμορ. Υπάρχουν στιγμές που γελάς επειδή αναγνωρίζεις τον εαυτό σου. Στιγμές που η ένταση σπάει με μια ματιά ή μια ατάκα. Δεν είναι «βαριά» ταινία, παρότι ακουμπά σε βαριά θέματα. Δεν είναι απλώς ένα αλλιώτικο rom-com, είναι μια ιστορία ενηλικίωσης μεταμφιεσμένη σε leather fantasy.

Στην επιφάνεια, η dom/sub δυναμική μοιάζει με το βασικό hook της ταινίας που μπορεί να είναι σημαντικό κομμάτι της σχέσης τους αλλά το Pillion δεν ενδιαφέρεται να σοκάρει ούτε να σκανδαλίσει.
Αυτό που πραγματικά εξερευνά είναι η δύναμη και πώς αυτή μοιράζεται.

Ο Ρέι είναι 100% σίγουρος για το ποιος είναι και δεν ζητά συγγνώμη για τις επιθυμίες του. Δεν χαμηλώνει τον εαυτό του για να χωρέσει σε προσδοκίες. Αυτή η βεβαιότητα δεν λειτουργεί τόσο καταπιεστικά για τον Κόλιν αντιθέτως, λειτουργεί λίγο απελευθερωτικά. Του δείχνει ότι μπορείς να υπάρχεις χωρίς να απολογείσαι.

Ο Κόλιν, από την άλλη, δεν είναι “closeted tragedy”. Δεν κρύβεται ακριβώς απλώς δεν έχει βρει ακόμη τη φωνή του. Μέσα από αυτή τη σχέση, αρχίζει να αναρωτιέται: τι θέλω; Τι με εξιτάρει; Πού τελειώνουν τα όριά μου και πού αρχίζουν οι επιθυμίες μου; Και κάπως έτσι, αυτό που ξεκινά σαν περιπέτεια πάνω σε μια μηχανή μετατρέπεται σε ταξίδι αυτογνωσίας.

Σκληρό απ’ έξω, γλυκό από μέσα: το Pillion που δεν περιμένεις

Πολύ καλύτερα απ’ όσο φοβάσαι. Το Pillion δεν προσπαθεί να γίνει μανιφέστο. Απλώς αφηγείται μια ιστορία για δύο ανθρώπους που συναντιούνται σε λάθος (ή ίσως ακριβώς σωστό) timing και αποφασίζουν να ρισκάρουν. Μια ταινία τρυφερή χωρίς να γίνεται γλυκανάλατη, αστεία χωρίς να γελοιοποιεί, ερωτική χωρίς να γίνεται εκμεταλλευτική και κυρίως δίχως κάποιο ενοχικό φορτίο.

Αν το queer σινεμά χρειάζεται περισσότερες ιστορίες όπου οι χαρακτήρες δεν πληρώνουν «τίμημα» για το ποιοι είναι, τότε το Pillion είναι ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση.