Η Μελίνα Κανά στον Σταυρό του Νότου Plus με τον Αλέξανδρο Δάικο και τους Otra Rota

Η περασμένη Πέμπτη 15 Ιανουαρίου στο ασφυκτικά γεμάτο Κύτταρο δεν καταγράφηκε απλώς ως μια ακόμη συναυλιακή ημερομηνία, αλλά ως μια στιγμή εσωτερικής σύμπτωσης: εκεί όπου το τραγούδι συναντά τον χρόνο και τον υπερβαίνει. Η Μελίνα Κανά ανέβηκε στη σκηνή όχι για να επιβεβαιώσει τη διαδρομή της, αλλά για να τη μοιραστεί — και μέσα από αυτήν, να υπενθυμίσει πως η μουσική που γεννιέται από αλήθεια δεν παλιώνει· μεταβιβάζεται. Αυτή ακριβώς η εμπειρία βρίσκει τη φυσική της συνέχεια το Σάββατο 21 Φεβρουαρίου και την Παρασκευή 13 Μαρτίου, στον Σταυρό του Νότου Plus.

Η Μελίνα Κανά με την χαρισματική φωνή της ξεδιπλώνει ένα πρόγραμμα που μοιάζει περισσότερο με αφήγηση ζωής παρά με ρεπερτόριο. Τραγούδια που κουβαλούν μνήμες – από τις εμβληματικές συνεργασίες της με τον Θανάση Παπακωνσταντίνου, τον Σωκράτη Μάλαμα και τον Θέμη Καραμουρατίδη – συναντούν κλασικές αναφορές του ελληνικού τραγουδιού, σχηματίζοντας έναν μουσικό χάρτη όπου το παρελθόν και το παρόν συνυπάρχουν ιδανικά.

Σημαντικό άξονα αποτελεί η νέα δισκογραφική της δουλειά «Να μου μιλάς να τραγουδάς», ένας κύκλος τραγουδιών που μοιάζει να γράφτηκε για να ψιθυρίζεται και να αντέχει. Οι νέες δημιουργίες του Σωκράτη Μάλαμα, του Θανάση Παπακωνσταντίνου και του Ορέστη Ντάντου, με την καλλιτεχνική επιμέλεια της σπουδαίας Χάρις Αλεξίου, ακούγονται ζωντανά σαν τραγούδια ήδη γνώριμα και αγαπημένα.

Δίπλα της, ο Αλέξανδρος Δάικος, με τη σεμνή καθαρότητα της νεότερης γενιάς, στέκεται ως φυσική συνέχεια μιας αλυσίδας που δεν κόπηκε ποτέ. Και οι Otra Rota, με τις κιθάρες, τα λαούτα, τα βιολιά, τα κρουστά και τα πνευστά τους, δίνουν σώμα και παλμό στη βραδιά, μετατρέποντας τη συναυλία σε λαϊκό μυστήριο, σε μια γιορτή που δεν περιορίζεται στη σκηνή, αλλά διαχέεται στο παλλόμενο κοινό.

Και εκεί ακριβώς αποκαλύφθηκε το βαθύτερο νόημα της βραδιάς και στην sold out βραδιά που προηγήθηκε στο Κύτταρο. Νεανικά πρόσωπα, φωτισμένα από τα τραγούδια, τραγουδούσαν στίχο προς στίχο κομμάτια που προϋπήρχαν της ηλικίας τους. Η συγκίνηση της Μελίνας Κανά ήταν εμφανής όταν απευθύνθηκε σε αυτούς, λέγοντας πως για έναν άνθρωπο με τη δική της ηλικία δεν υπάρχει μεγαλύτερη ικανοποίηση, μεγαλύτερο δώρο, από το να τραγουδούν τα τραγούδια της τα “παιδιά” της – το νεαρό σε ηλικία κοινό. Μια φράση που νοηματοδότησε όλη εκείνη τη βραδιά: η τέχνη βρίσκει τη δικαίωσή της όταν συνεχίζει να κατοικείται.

Η βραδιά στο Κύτταρο έκλεισε με την αίσθηση μιας υπόσχεσης. Ότι αυτός ο κύκλος δεν ολοκληρώνεται, αλλά συνεχίζεται. Το επόμενο κάλεσμα λοιπόν έχει ήδη δοθεί: το Σάββατο 21 Φεβρουαρίου & την Παρασκευή 13 Μαρτίου, στον Σταυρό του Νότου Plus, εκεί όπου το τραγούδι θα ξαναβρεί το κοινό του – και οι γενιές θα ξανασυναντηθούν, κάτω από τον ίδιο ήχο, την ίδια ανάγκη, την ίδια μνήμη.