Ο Σωκράτης Μάλαμας στον Σταυρό του Νότου – όπως πρέπει να τον ακούς

Έχω ακούσει πολλές φορές live τον Σωκράτη Μάλαμα: στην Αθήνα, στην επαρχία, σε μουσικές σκηνές, σε φεστιβάλ, σε υπαίθριους και σε κλειστούς χώρους. Πρώτη φορά τον είδα στον Σταυρό του Νότου την περασμένη Δευτέρα (όπως ίσως ξέρεις, θα εμφανίζεται στην Κεντρική Σκηνή κάθε Δευτέρα μέχρι και τον Μάρτιο) και νομίζω ότι αυτή η φορά ήταν και η πιο “σωστή”. Θα εξηγηθώ: Κάθε συναυλία του Σωκράτη Μάλαμα που έχει τύχει να παρακολουθήσω ήταν φοβερή – με διαφορές ανάλογα τον χώρο και τον χρόνο φυσικά. Στα καλοκαιρινά του ραντεβού, για παράδειγμα, λογικά θα τον δεις όρθιος, μαζί με ένα ενθουσιώδες πλήθος, με πειρατικές σημαίες να κυματίζουν (και μπύρες να εκσφενδονίζονται). Από την άλλη, ο Σταυρός του Νότου προσφέρει μια πιο “οικεία” ή μάλλον “προσωπική” σύνδεση με τον καλλιτέχνη. Έχεις αυτή τη σπάνια ευκαιρία να κοιτάς στα μάτια όποιον ερμηνεύει εκείνη τη στιγμή μπροστά σου, να ακούς τη φωνή του δυνατά και καθαρά. Αυτό είναι λίγο σπάνιο, όταν μιλάμε για καλλιτέχνες, όπως ο Σωκράτης Μάλαμας, που μπορούν να γεμίσουν στάδια όσο μεγάλα και να είναι – δικαίως. Το “μαζί” είναι κι εκεί γεγονός, όμως το “κοντά” έχει άλλη χάρη.

Όλα τα “πουλάκια” του, λοιπόν, που μαζευτήκαμε στον Σταυρό του Νότου το βράδυ αυτό της Δευτέρας που έμοιαζε με Σαββάτου, ακούσαμε όλα μας τα αγαπημένα τραγούδια του Σωκράτη, το ρίξαμε στον χορό – κάθε παρέα έστηνε και το δικό της μικρό γλέντι όταν το σήκωναν τα τραγούδια – και εμπνευστήκαμε, με τον τρόπο που μόνο τα τραγούδια του Σωκράτη Μάλαμα ξέρουν να εμπνέουν.

Ιουλία Καραπατάκη, φωτογραφία Yiannis Margetousakis

Υπέροχη ήταν για άλλη μια φορά και η Ιουλία Καραπατάκη, η οποία, με τη ζεστή φωνή και το μεγάλο της χαμόγελο της φώτιζε ολόκληρο τον χώρο, όπως πάντα. Πολύ χάρηκα που άκουσα για πρώτη φορά live τραγούδια από τον δίσκο της “Έξι τραγούδια για την Ιουλία”, σε στίχους και μουσική Οδυσσέα Ιωάννου και Σωκράτη Μάλαμα και νομίζω ότι κατέληξα ότι το αγαπημένο μου είναι “Το Φτερό” – αξίζει να το ακούσεις.

Γιάννης Μάλαμας, Apo Green Photography

Το live κράτησε ανέλπιστα πολύ, ο Σωκράτης Μάλαμας, η Ιουλία Καραπατάκη και ο Γιάννης Μάλαμας ανέβαιναν με τη σειρά στη σκηνή για πάνω από τρεις ώρες, για να μας χαρίσουν όλα τα αγαπημένα μας τραγούδια και να μην φύγει κανείς παραπονεμένος.

Να σας δώσω και μια μικρή γεύση από το setlist; “Τα παιδιά μες στην πλατεία”,  “Για την Ελλάδα”, “Της Σιωπής”, “Το αγκάθι”, “Τίποτα δε χάθηκε”, “Διάφανος”, “Ο Κήπος”, “Ηλιόπετρα”, “Πριγκιπέσσα”, “Χαμένο Ρούχο”, “Χαμένο Ρούχο”, “Οι πρώτες λέξεις”, “Τσιγάρο ατέλειωτο”, τα περισσότερα αριστουργήματα που έχουν προκύψει από τη συνεργασία του με τον Θανάση Παπακωνσταντίνου και – για να μην κουράσω – όλα τα τραγούδια που έχουμε αγαπήσει από την 30ετή και βάλε πορεία του Σωκράτη στη δισκογραφία. Θα ήθελα να ακούσω και μερικά κομμάτια από τον νέο του δίσκο, όπως το “Παράσημο” ή το “Ένα παιδί”, ανυπομονώ να τα εντάξει κι αυτά στο setlist του κάποτε, όμως χωρίς αμφιβολία κάθε τραγούδι στη setlist αυτή άξιζε τη θέση του εκεί.

Χωρίς πολλά λόγια, παραμένοντας όμως σε σύνδεση με το κοινό του, ο Σωκράτης Μάλαμας άφηνε κάθε φορά τη μουσική να “μιλήσει”, είτε μιλάμε για τραγούδια μεθυστικά, είτε για βαθιά συγκινητικά, όπως “Η Κοιλάδα των Τεμπών”, που μας έκανε να ξεσπάσουμε σε χειροκροτήματα.

Τελικά, ίσως αυτό να είναι το μυστικό: ο Σωκράτης Μάλαμας δεν χρειάζεται τίποτα παραπάνω από έναν χώρο που να επιτρέπει στα τραγούδια του να αναπνέουν. Γι’ αυτό και το βράδυ της Δευτέρας δεν ζήσαμε μια ακόμα συναυλία, αλλά μια υπενθύμιση ότι υπάρχει λόγος που αυτά τα τραγούδια μάς συντροφεύουν τόσα χρόνια. Κι αν το «μαζί» είναι πάντα δεδομένο στα live του, το «κοντά» είναι τελικά αυτό που κάνει τη διαφορά.