10 anti rom-com ταινίες για όσους κάνουν skip τον Άγιο Βαλεντίνο

Η 14η Φεβρουαρίου είναι από εκείνες τις μέρες που διχάζουν. Για κάποιους σημαίνει λουλούδια, ρομαντικά δείπνα και story με καρδούλες. Για κάποιους άλλους είναι απλώς μια ακόμα μέρα στον χειμώνα, με λίγο παραπάνω κόκκινο και ροζ γύρω μας απ’ όσο αντέχουμε. Είναι το Σάββατο που θα βγεις με φίλους, θα μείνεις σπίτι με delivery ή θα κουλουριαστείς στον καναπέ νιώθοντας περίεργα μόνος, επαναλαμβάνοντας το κλασικό «ο Άγιος Βαλεντίνος είναι μια καπιταλιστική γιορτή» σαν ποιηματάκι που λέει παιδί θεωρητικής κατεύθυνσης πριν διαγώνισμα Ιστορίας Γ’ Λυκείου.

Για όλους αυτούς, και για όσους απλώς δεν έχουν όρεξη για ρομαντικές υπερβολές, φτιάξαμε μια anti rom-com λίστα. Ταινίες όπου ο έρωτας είναι δευτερεύων, δεν αρκεί ή απλώς απουσιάζει παντελώς. Ιδανικές για μια βραδιά χωρίς ροζ φίλτρα και προβλέψιμα happy endings. Και το καλύτερο; Τις βρίσκεις σε γνωστές πλατφόρμες, χωρίς άσκοπο ψάξιμο.

Από τη σκηνοθέτιδα που καταφέρνει σταθερά να διχάζει κοινό και κριτικούς  (γιατί ή θα την λατρέψεις ή θα θες να τσακωθείς μαζί της) το Promising Young Woman είναι το εκρηκτικό σκηνοθετικό ντεμπούτο της Emerald Fennell. Στο κέντρο της ιστορίας βρίσκεται η Κασάντρα, μια γυναίκα που δεν άφησε ποτέ πίσω της τα τραύματα του παρελθόντος και αποφασίζει να πάρει την εκδίκησή της με τρόπους που δεν περιμένεις. Ροζ αισθητική, μαύρο χιούμορ και μια ιστορία που ξεκινά σαν κάτι ανάλαφρο αλλά σύντομα γίνεται βαθιά άβολη. Ο έρωτας υπάρχει, αλλά δεν είναι σωτήρας ούτε λύση. Μια ταινία που σε κρατά σε ένταση μέχρι το τέλος και δικαίως κέρδισε Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου. Ιδανική για anti–Valentine’s προβολή.

Ραντεβού σε απομονωμένο σπίτι με φίλους, καινούρια σχέση, όλα φαίνονται χαλαρά και λίγο ύποπτα από την αρχή… όπως κάθε ιστορία που ξεκινά υπερβολικά καλά. Το Companion παίζει με την ιδέα της «τέλειας συντρόφου» και τη φαντασίωση του να έχεις δίπλα σου κάποιον κομμένο και ραμμένο στα μέτρα σου. Μόνο που, φυσικά, τίποτα δεν είναι τόσο αθώο. Η ταινία ξεκινά σαν ρομαντικό θρίλερ με αμήχανες καταστάσεις και πολύ γρήγορα μετατρέπεται σε κάτι πιο σκοτεινό, πιο βίαιο και αρκετά σαρκαστικό για τις σχέσεις, τον έλεγχο και την ανάγκη να διαμορφώνουμε τον άλλον όπως μας βολεύει. Ο έρωτας εδώ δεν είναι ροζ: είναι μηχανισμός, εξουσία και ψευδαίσθηση. Ίσως τελικά το «ιδανικό ταίρι» να είναι το πιο τρομακτικό σενάριο απ’ όλα.

Τρεις κολλητές από τα φοιτητικά χρόνια ξαναβρίσκονται μετά από πολύ καιρό, με αφορμή ένα γεγονός που τις φέρνει πάλι γύρω από το ίδιο τραπέζι και τους θυμίζει πόσο επικίνδυνος συνδυασμός ήταν πάντα. Ανάμεσα σε κρασί, αναμνήσεις και «θυμάσαι τότε που…», συνειδητοποιούν κάτι σχεδόν απελευθερωτικό: μπορεί η καθεμία να πήρε εντελώς διαφορετική πορεία, αλλά όλες κατέληξαν στο ίδιο plot twist. Οι άντρες τους τις παράτησαν. Αντί να βυθιστούν στο δράμα, κάνουν αυτό που πρέπει να γίνεται πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις: φτιάχνουν ομάδα. Μια μικρή, εκλεκτή συμμαχία με ξεκάθαρο στόχο: να πονέσουν τους πρώην εκεί που πραγματικά πονάει. Όχι στην καρδιά. Στο πορτοφόλι. Με ένα αξιαγάπητο all star καστ, το The First Wives Club είναι η απόδειξη ότι ο ρομαντισμός μπορεί να πάει περίπατο, αλλά η φιλία (και η εκδίκηση) κρατάνε για πάντα.

Υπάρχουν ταινίες για τον έρωτα που σε κάνουν να θες να στείλεις μήνυμα στον/στην πρώην. Και υπάρχει και το Happy Together, που σου θυμίζει ακριβώς γιατί χωρίσατε. Δύο άνθρωποι ταξιδεύουν μέχρι την άλλη άκρη του κόσμου για μια νέα αρχή και καταλήγουν να επαναλαμβάνουν τα ίδια λάθη, ξανά και ξανά. Δύο άντρες ταξιδεύουν μέχρι την Αργεντινή με την ιδέα μιας «νέας αρχής», μόνο που το μοτίβο χωρίζουμε-τα ξαναβρίσκουμε τους ακολουθεί παντού. Η ταινία παρατηρεί τη δυναμική τους χωρίς ωραιοποιήσεις: πάθος, ζήλια, εξάρτηση, μοναξιά. Ο έρωτας υπάρχει, αλλά δεν αρκεί για να κρατήσει τα κομμάτια ενωμένα. Το Happy Together δεν πουλάει το «και ζήσαν αυτοί καλά». Πουλάει τη μοναξιά του να αγαπάς κάποιον που δεν μπορείς να κρατήσεις.

Η dating ζωή γενικά έχει παγίδες. Ghosting χωρίς εξήγηση, «θα σου στείλω» που δεν έρχεται ποτέ, red flags που κάνουν πάρτι κι εσύ κάνεις ότι δεν τα βλέπεις. Στην περίπτωση του Fresh όμως, τα red flags δεν είναι απλώς καμπανάκια, είναι συναγερμός. Εκείνη κουρασμένη από τα dating apps, εκείνος γοητευτικός, αστείος και παραείναι καλός για να είναι αληθινός (spoiler alert: είναι). Αυτό που ξεκινά σαν χαριτωμένη γνωριμία βγαλμένη από κάποιο cheesy rom-com μετατρέπεται σε κάτι πολύ πιο σκοτεινό και άβολο απ’ όσο περιμένεις. Το Fresh δεν ήρθε να σου φτιάξει την πίστη στον έρωτα, ήρθε να σου προσθέσει ανασφάλειες και δεύτερες σκέψεις πριν το επόμενο ραντεβού. Τι πιο anti rom-com από αυτό;

Ήξερες ότι ένα διαζύγιο ανάμεσα σε δύο σκηνοθέτες μάς χάρισε όχι μία, αλλά δύο iconic ταινίες για την καταδικασμένη αγάπη; Η Sofia Coppola και ο Spike Jonze υπήρξαν παντρεμένοι, χώρισαν και, ευτυχώς για εμάς, μετέτρεψαν τον συναισθηματικό χαμό σε σινεμά. Έτσι γεννήθηκε το Lost in Translation: Τόκιο, neon φώτα, jet lag και δύο άνθρωποι που νιώθουν χαμένοι στη ζωή τους. Εκείνη, η παραμελημένη σύζυγος ενός φωτογράφου. Εκείνος, ένας ηθοποιός σε φάση υπαρξιακού burnout. Τυχαία μένουν στο ίδιο ξενοδοχείο και δημιουργούν μια σύνδεση που δεν χρειάζεται ετικέτες. Η ταινία χάρισε Όσκαρ στη Coppola και, σύμφωνα με πολλούς, γέννησε το Her: την κινηματογραφική «απάντηση» του Jonze, με τον Joaquin Phoenix. Και fun fact για το τέλος: η Scarlett Johansson πρωταγωνιστεί και στα δύο. Σύμπτωση; Μάλλον όχι.

Η ερωτική ζωή έχει άγχος. Στο It Follows όμως, το after sex anxiety αποκτά… κυριολεκτική μορφή. Μια νεαρή κοπέλα κοιμάται με έναν τύπο που φαίνεται εντάξει (σχετικά) και μετά ανακαλύπτει ότι της “μετέδωσε” κάτι. Όχι, δεν είναι αυτό που νομίζεις: είναι μια αργή, ασταμάτητη, μεταφυσική οντότητα που την ακολουθεί παντού. Περπατάει προς το μέρος της. Δεν τρέχει. Δεν σταματά. Και δεν ξεχνά. Η μόνη «λύση»; Να το μεταδώσει σε κάποιον άλλο. Ρομαντικό; Καθόλου. Το It Follows παίρνει τον φόβο της οικειότητας, της ευαλωτότητας και των συνεπειών και τον κάνει καθαρό τρόμο.

Όλοι ξέρουμε την ιστορία της Σταχτοπούτας: το κορίτσι που υπέφερε, φόρεσε το γυάλινο γοβάκι και παντρεύτηκε τον πρίγκιπα. Όμως αυτή δεν είναι η ιστορία αυτής της ταινίας. Το The Ugly Stepsister παίρνει το παραμύθι και γυρίζει την κάμερα αλλού: στην «άσχημη» θετή αδερφή. Σε εκείνη που μεγάλωσε στη σκιά της τέλειας πρωταγωνίστριας, που συγκρινόταν συνεχώς, που έμαθε ότι δεν είναι αρκετή. Εδώ δεν υπάρχει ρομαντική λύτρωση ούτε πρίγκιπας που σώζει την κατάσταση. Υπάρχει ανταγωνισμός, πικρία και η ωμή ανάγκη να σε δουν επιτέλους. Μια anti–fairytale εκδοχή όπου ο έρωτας δεν είναι το έπαθλο και το «έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα» δεν είναι δεδομένο.

Μπορεί να μη φτάνει τον «θρύλο» του Ocean’s 11, αλλά το Ocean’s 8 δεν μπήκε στο δωμάτιο για να απολογηθεί, μπήκε για να πάρει το κολιέ και να φύγει αθόρυβα. Το καστ είναι από μόνο του λόγος να πατήσεις play: τιτάνες από σινεμά, τηλεόραση και μουσική, με Όσκαρ, Emmy και Grammy να κυκλοφορούν μεταξύ τους σαν να είναι καραμέλες. Και η χημεία; Απολαυστική. Η Debbie Ocean βγαίνει από τη φυλακή και, πιστή στο οικογενειακό ταλέντο, οργανώνει ληστεία στο πιο λαμπερό event της χρονιάς. Μαζεύει την απόλυτη γυναικεία ομάδα και στοχεύει ένα πανάκριβο κολιέ. Αντί για έρωτα, εδώ έχουμε στρατηγική και ντυσίματα που κλέβουν την παράσταση πριν καν κλαπεί το κόσμημα.

Αν περιμένεις ένα παθιασμένο love story, ο τίτλος σε προειδοποιεί από μόνος του. Το Die My Love δεν ασχολείται με τον έρωτα ως όνειρο, αλλά ως πίεση. Ως κάτι που μπορεί να σε πνίξει όταν η καθημερινότητα, η μητρότητα και η ψυχική φθορά αρχίζουν να βαραίνουν περισσότερο από το συναίσθημα. Στο κέντρο βρίσκεται μια γυναίκα που προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στην αγάπη, την ταυτότητά της και την ψυχική της κατάσταση. Η σχέση δεν παρουσιάζεται σαν καταφύγιο: είναι πεδίο έντασης, σιωπής και εκρήξεων. Δεν είναι ταινία για το «μαζί για πάντα». Είναι για το τι συμβαίνει όταν το «μαζί» γίνεται ασφυκτικό.