ΚΥΡΙΑΚΗ
08
ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ
Την εβδομάδα που πέρασε πήγαμε θέατρο και σινεμά, ακούσαμε μουσική, παρακολουθήσαμε την επικαιρότητα – και όσα κρατήσαμε θέλουμε να τα μοιραστούμε μαζί σας. Συγκεντρώσαμε ότι μάς κέντρισε το ενδιαφέρον και μάς ενθουσίασε ή μας απογοήτευσε!
(+) To Perplex στη Κάμιρο : Μια μοναδικά δομημένη τρέλα
Στο Θέατρο Κάμιρος, μια Πέμπτη που έβρεχε πολύ, βρέθηκα να αναρωτιέμαι αν όλα όσα πιστεύω για τις ιστορίες είναι αλήθεια. Αν πραγματικά χρειάζονται αρχή, μέση και τέλος. Αν χρειάζονται σκηνοθέτη και αν στην πραγματικότητα υπάρχει η σωστή σειρά και αν όντως τα πράγματα βγάζουν νόημα χωρίς να χρειάζεται να υπάρχει ροή.
Ο Γιώργος Παύλου ανεβάζει το Perplex του Μάριους Φον Μάγιενμπουργκ και τέσσερις ηθοποιοί (Άγγελος-Προκόπιος Νεράντζης, Κατερίνα Νταλιάνη, Γιώργος Φασουλάς, Ανδρομάχη Φουντουλίδου ) συνυπάρχουν για περίπου 90 λεπτά και σχεδόν κάθε 10 λεπτά αλλάζουν χαρακτήρα. Ο φαινομενικά ασφαλής αστικός κόσμος μας, στην πραγματικότητα, είναι ένα τρομερά ανεξέλεγκτο χάος. Είναι πολύ δύσκολο να αποτυπώσεις πρακτικά μια τόσο δυστυχή αλήθεια. Ο Μάριους φον Μάγιενμπουργκ γράφει ένα κείμενο το οποίο είναι ο ορισμός της τρέλας και στην αρχή ίσως φανεί δύσκολο να το παρακολουθήσει κάποιος. Μετά το πρώτο γέλιο όμως (το οποίο σίγουρα θα έρθει, γιατί η ειλικρίνεια του κειμένου είναι αφοπλιστική), παύεις να προσπαθείς να καταλάβεις τι συμβαίνει. Γίνεσαι ένα με την αλλόκοτη κανονικότητα – ακριβώς όπως και στη ζωή. Το τελευταίο κομμάτι οφείλω να παραδεχθώ πως ήταν το αγαπημένο μου. Πάντα αγαπώ όταν ο τέταρτος τοίχος σπάει στο θέατρο. Σε αυτή την παράσταση, ωστόσο, εγείρεται το ερώτημα: υπάρχει τέταρτος τοίχος; Υπάρχει γενικά κάποιος τοίχος; Υπάρχει «πλαίσιο» και, αν όχι, μήπως τελικά αυτό μας απελευθερώνει πολύ περισσότερο απ’ ό,τι μας περιορίζει;
Μαρία Βαλτζάκη
Photo credits: Λίνα Ρόκα
Η γιορτή του σινεμά είναι πάντα στα φεστιβάλ. Με πάνω από 211 ταινίες, art directions και installations σε όλη τη πόλη του Ρόττερνταμ, το φεστιβάλ (με διάρκεια από τις 29 Ιανουαρίου μέχρι τις 8 Φεβρουαρίου) είχε απίθανη δυναμική και ενέργεια. Από αγαπημένες πρεμιέρες μέχρι short films, το φεστιβάλ υποδέχθηκε πλήθος καλλιτεχνών που μίλησαν για τις ταινίες τους, για επίκαιρες προκλήσεις της βιομηχανίας και έθεσαν τον καλλιτεχνικό τους σπόρο, αναζωπυρώνοντας μια ενεργή κοινότητα από επαγγελματίες, δημοσιογράφους, ντόπιους και ξένους σινεφίλ όλων των ηλικιών που παρακολούθησαν ταινίες, ψήφισαν τις αγαπημένες τους και συμμετείχαν στον διάλογο.
Όσο για μένα, οι φεστιβαλικές εμπειρίες είναι πάντα όμορφες και οικείες, κυρίως γιατί οι ταινίες είναι το πρώτο επίπεδο και ίσως η αφορμή να συνομιλήσεις με τον διπλανό σου σε αυτές τις γεμάτες αίθουσες που όλοι υπάρχουν με μια μεγαλύτερη διάθεση να αφεθούν στις ιστορίες, τις κουλτούρες, τις γλώσσες και να μεταφράσουν τις ταινίες αυτές σε δικές τους εικόνες-εμπειρίες. Μέσα από τις 14 προβολές που παρακολούθησα ξεχώρισα το ιταλικό «Il maestro» του Andrea Di Stefano, το νορβηγικό «Butterfly» της Itonje Søimer Guttormsen με την Renate Reinsve τοποθετημένο στα Gran Canaria, το coming of age “Romeria” της Carla Simon. Μπήκα στον χαοτικό κόσμο του Tudor Georgiu με το με το 65-λεπτο single-take “3 days in September”, στην ψυχολογία του συμβολικού «Supporting Role» της Ana Urushade και του «Treat her Like a Lady» της Paloma Aguilera Valdebenito, που με χιούμορ σχολιάζει τις αδυναμίες του συστήματος πρόνοιας της Ολλανδίας και παρακολούθησα το Big Talk με τον Kleber Mendonça Filho, σκηνοθέτη του “The Secret Agent” και την Carla Simón, που μίλησαν για τους «φυσικούς» ηθοποιούς, τα παιδιά στο σετ και για τις υποψηφιότητές τους στα Όσκαρ. Ευελπιστώ σύντομα σε μια επιστροφή σε μαραθωνίους από ταινίες, όμορφες σινεφίλ συζητήσεις και party σαν να είναι γιορτή κάθε μέρα!
Λίνα Ρόκα
Άργησα να δω το Frankenstein του Guillermo del Toro, ενώ έχει μήνες που έχει ανέβει στο Netflix. Όμως, καθώς η ταινία βρέθηκε στην κούρσα των επικείμενων Oscars, ήθελα να έχω μια άποψη. Και τελικά, άξιζε την αναμονή.
Ο del Toro έχει αποδείξει εδώ και χρόνια τη βαθιά γοητεία που τρέφει για τα παρεξηγημένα «τέρατα» και τις τραγικές ιστορίες τους και κάπως έτσι, το γοτθικό παραμύθι της Μέρι Σέλεϊ – που έχει εμπνεύσει αμέτρητους δημιουργούς σχεδόν 200 χρόνια τώρα – δεν θα μπορούσε παρά να αποτυπωθεί διαφορετικά μέσα από το δικό του βλέμμα.
Η ταινία εστιάζει στην ταραγμένη οικογενειακή ζωή του Βίκτορ Φρανκενστάιν (Όσκαρ Άιζακ), με μοναδικό του καταφύγιο τη μητέρα του, Κλαιρ (Μία Γκοθ), η οποία πεθαίνει στη γέννα. Η κακοποίηση που υφίσταται από τον πατέρα του καθρεφτίζεται αργότερα στη σχέση του με το Πλάσμα (προτιμώ να το αποκαλώ έτσι παρά «τέρας») τον οποίο ενσαρκώνει ο Τζέικομπ Ελόρντι. Ο αρχικός ενθουσιασμός του δημιουργού μετατρέπεται σύντομα σε απόρριψη και οδηγεί το Πλάσμα στην απομόνωση, ενώ μόνο η συμπονετική Ελίζαμπεθ (μνηστή του αδελφού του στην ταινία), τού φέρεται με ανθρωπιά. Επομένως η οργή του Πλάσματος μοιάζει απολύτως δικαιολογημένη. Ο Βίκτωρ παρουσιάζεται ως ένας αποτυχημένος, τιμωρητικός «πατέρας» που αρνείται την ευθύνη της δημιουργίας του. Παρά τα (αρκετά) CGI, ο δεσμός τους – γεννημένος μέσα στο αφύσικο τραύμα- παραμένει η πιο δυνατή πτυχή της ταινίας.
Στην καρδιά του Frankenstein πάλλεται η ανθρωπιά μας και η απουσία της. Η συμπόνια που νιώθουμε για το Πλάσμα, όταν από “νεογέννητο” κιόλας απορρίπτεται επειδή δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες, είναι συγκλονιστική. Ένα μελοδραματικό παραμύθι που ξαναγράφει τον μύθο με φρέσκο βλέμμα- και που σίγουρα άξιζε να το δούμε σε μεγάλη οθόνη.
Ευδοκία Βαζούκη
Με όλα όσα συμβαίνουν στον κόσμο, καμιά φορά είναι πολύ εύκολο να νιώσεις “αβοήθητος”, να απογοητευτείς, να αγχωθείς – σίγουρα να αγχωθείς. Όπου και να κοιτάξεις, ό,τι είδηση και να ακούσεις, γίνεται ξεκάθαρο ότι ο πόλεμος δεν είναι πια κάτι “αναπάντεχο”, οι ΗΠΑ μπορούν ανά πάσα ώρα και στιγμή να σε γλυκοκοιτάξουν σαν μια άλλη Γροιλανδία, ΕΕ και κυβέρνηση μάς προετοιμάζουν να “θυσιαστούμε” για τη σημαία (έτσι ονομάζονται τα κέρδη τους τώρα;), τα ποσά που δίνονται σε πολεμικό εξοπλισμό είναι υπέρογκα, ενώ, πολύ κοντά μας, συνεχίζεται ακάθεκτη μια γενοκτονία – κι ας προσποιούνται ότι ο πόλεμος στην Παλαιστίνη “τελείωσε”.
Όταν, λοιπόν, μαθαίνεις ότι χιλιάδες λιμενεργάτες σε όλη την Μεσόγειο ένωσαν δυνάμεις για να στείλουν μαζικό αντιπολεμικό μήνυμα, γίνεται να μη συγκινηθείς; Την Παρασκευή, παράλληλα με την απεργία που κηρύχθηκε σε Πειραιά και Θριάσιο, πραγματοποιήθηκε και η Διεθνής Μέρα Δράσης των λιμενεργατών, όπου λιμενεργάτες σε Ιταλία, Ισπανία, Μαρόκο, Τουρκία, Γαλλία και φυσικά Ελλάδα ακινητοποίησαν 20 μεγάλα λιμάνια, με σύνθημα: “Οι λιμενεργάτες δεν δουλεύουμε για τον πόλεμο”. Στην Ελλάδα, λιμενεργάτες και ΕΝΕΔΕΠ απαιτούν να μην εμπλέκεται η Ελλάδα σε πολεμικές επιχειρήσεις, να μη μεταφέρονται πολεμικά φορτία (βέβαια και να το κάνουν, τα σωματεία θα είναι εκεί να τους σταματήσουν…), να σταματήσει – πραγματικά – η γενοκτονία στην Παλαιστίνη, να απορριφθεί το τρομακτικό σχέδιο επανεξοπλισμού της ΕΕ, «ReArm Europe», αλλά και να ανανεωθούν οι ΣΣΕ, να εφαρμοστούν μέτρα υγείας και ασφάλειας στα πλοία, με αυστηρότερους ελέγχους. Αιτήματα επίκαιρα και σημαντικά, σε μια πραγματικά ελπιδοφόρα κίνηση.
Τατιάνα Γεωργακοπούλου
Την εβδομάδα που μας πέρασε διάβασα δύο ειδήσεις που ασυναίσθητα συνέδεσα με τη σύγκρουση σκάφους του Ελληνικού Λιμενικού με ταχύπλοο που μετέφερε πρόσφυγες — στην πλειοψηφία Αφγανούς — ανοιχτά της Χίος, όπου σκοτώθηκαν 15 άνθρωποι. Και οι δύο αφορούσαν το «έμφυλο απαρτχάιντ» των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν: Δικαιώματα που δεν υποχωρούν, αλλά ξηλώνονται—εκπαίδευση, εργασία, μετακίνηση, δημόσιος χώρος.
Το σκοτάδι βαθαίνει όταν η υγειονομική εκπαίδευση κλείνει για γυναίκες και η πρόσβαση στην περίθαλψη γίνεται σχεδόν αδύνατη. Κι όμως, κάποιοι προτιμούν να το βαφτίζουν «παράνομη εισβολή» αντί να δουν το απλό: ανθρώπους που τρέχουν για να ζήσουν. Και μέσα σε αυτή την τραγωδία, αναφέρθηκε ότι δύο έγκυες γυναίκες από τους επιβαίνοντες απέβαλαν από το σοκ. Αν η λογική της αποτροπής πήρε τη θέση της διάσωσης, τότε το λάθος είναι θεμελιώδες. Όσοι κόπτονται για “δικαιώματα του εμβρύου”, ας θυμηθούν αυτές τις γυναίκες και το χρέος να μην αφαιρείται η ζωή για χάρη ενός συνόρου.
Αριστούλα Ζαχαρίου
