Στην πρόβα – “Δάκρυ στο Φίδι” στο Bios (video)

Μπαίνοντας στο Bios και κατεβαίνοντας τις δεξιές σκάλες για το υπόγειο, σπρώχνεις την πόρτα που σε βάζει σχεδόν αμέσως στον κόσμο του Δημοσθένη Βουτυρά. Πέντε ιστορίες δικές του θα ζωντανέψουν επί σκηνής από λεπτό σε λεπτό, αλλά ο κόσμος του υπάρχει ήδη εκεί. Ένας κόσμος σκοτεινός και εύθραυστος. Αυτόν τον κόσμο του Βουτυρά έχει επιμεληθεί η Hippo Theatre Group, ενώνοντας πέντε διηγήματά του — Δάκρυ στο Φίδι, Γιατί λυπάσαι;, Ο Μπαλάφας στον Παράδεισο, Ο Θεός και η μοίρα και Οι διηγήσεις του Ατσίγγανου — σε μια ενιαία θεατρική σύνθεση.

@monopoligr Το #behindthecurtain στο #Bios, εκεί όπου η Hippo Theater Group ζωντανεύει τον κόσμο του Δημοσθένη Βουτυρά μέσα από πέντε διηγήματά του. Performance, ζωντανή μουσική, video art και animation συνθέτουν μια πολυαισθητηριακή εμπειρία που θυμίζει graphic novel σε κίνηση. LINK IN BIO 🔗 #monopoligr #θεατρο #backstage ♬ original sound – monopoligr

Οι ήρωες του Βουτυρά εμφανίζονται σαν σκιές στο ημίφως της υπόγειας αίθουσας. Είναι άνθρωποι φτωχοί, αποκλεισμένοι, ανήμποροι να αντιδράσουν και απρόθυμοι να ενταχθούν σε μια κοινωνία που τους έχει ήδη απορρίψει. Η παράσταση δεν τους εξηγεί ή τους δικαιολογεί απλά· τους παρακολουθεί από κοντά, φωτίζοντας το ψυχικό τους φορτίο, τις μικρές ρωγμές, τις σιωπηλές εντάσεις που αφήνουν βαθύ αποτύπωμα. Μέσα από τις μορφές τους, η σύγκρουση ανάμεσα στους ισχυρούς και τους αδύναμους, στους κοινωνικά αποδεκτούς και τους περιθωριακούς αποκτά μια οδυνηρά σύγχρονη διάσταση.

Στο βάθος της μικρής σκηνής, που βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο μαζί σου, ένα πανί στον τοίχο προβάλλει εικόνες με αισθητική κόμικ και animation, που δεν εικονογραφούν απλώς την πλοκή, αλλά συνομιλούν διαρκώς μαζί της. Μπροστά του οι δύο ηθοποιοί (Αλέξανδρος Μιχαηλίδης και Βασίλης Πέτρου) – με μικρόφωνα και τα διαφορετικά μουσικά όργανά τους – ερμηνεύουν και αφηγούνται, ενώ ο μουσικός Κώστας Νικολόπουλος στο πλάι δημιουργεί ζωντανά τον ηχητικό κόσμο της παράστασης: ρυθμούς, υφές και ηχητικά τοπία που αγκαλιάζουν τον λόγο και την εικόνα. Θέατρο, μουσική και video art συνυπάρχουν ισότιμα, σχηματίζοντας μια ενιαία παρτιτούρα.

Καθώς η διαδικασία της πρόβας εξελίσσεται, γίνεται ξεκάθαρο ότι αυτό το εγχείρημα δεν αντιμετωπίζει τον Βουτυρά ως λογοτεχνικό μνημείο. Αντίθετα, τον φέρνει στο σήμερα, μετατρέποντας τις ιστορίες του σε μια ζωντανή εμπειρία που μιλά για τη φτώχεια, την κοινωνική ανισότητα και την αόρατη βία της απόρριψης – ζητήματα που εξακολουθούν να στοιχειώνουν τις σύγχρονες μεγαλουπόλεις. Σε μια τέτοια άλλωστε ζούμε κι εμείς.

Η παράσταση θέλει να απευθυνθεί στους νέους αλλά το κάνει όχι με διδακτισμό, αλλά με ιδιαίτερο δυναμισμό και κυρίως ευαισθησία. Αυτό που συχνά απουσιάζει γύρω μας αλλά και καμιά φορά μέσα μας. Φεύγοντας δεν θα πάρεις απαντήσεις. Αντίθετα, θα δημιουργηθεί χώρος μέσα σου για ερωτήματα: για τη μοίρα, την ανθρώπινη αδυναμία, τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στην τρυφερότητα και τον τρόμο. Και ακριβώς αυτή η ανοιχτή, ανήσυχη φύση της παράστασης – πέρα από το πολυαισθητηριακό κομμάτι – είναι που την καθιστά τόσο καθηλωτική.

Μιλώντας με τους πρωταγωνιστές και τον σκηνοθέτη – και βλέποντας την πρόβα να εξελίσσεται – προσέχεις κάθε λέξη, κάθε ήχο, κάθε εικόνα, και γίνεται πλέον ολοφάνερο πως αυτός ο κόσμος δεν ζητά απλά να τον κατανοήσεις αλλά ζητά κυρίως να τον αντέξεις.