ΣΑΒΒΑΤΟ
17
ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ
Σύμφωνα με έρευνες, το attention span, ή αλλιώς η διάρκεια συγκέντρωσης ενός μέσου ανθρώπου, είναι 8,25 δευτερόλεπτα. Αυτό δηλαδή σημαίνει πως η προσοχή μας, όπως την έχουμε εκπαιδεύσει με τα χρόνια, μπορεί να παραμείνει σε ένα συγκεκριμένο θέμα για κάτι λιγότερο από 10 κλάσματα του δευτερολέπτου. Κατά πάσα πιθανότητα, δηλαδή, μόλις διαβάσετε αυτή την πρόταση θα την έχετε ήδη ξεχάσει. Ταυτόχρονα ζούμε και στην περίοδο αυτή της ιστορίας που ο άνθρωπος έχει τη μεγαλύτερη πρόσβαση στην πληροφορία που είχε ποτέ. Αυτή, ωστόσο, η συνθήκη της υπερπληροφόρησης – όσο ευκολότερη γίνεται η πρόσβαση στην πληροφορία σε παγκόσμιο επίπεδο, τόσο περισσότερες πληροφορίες έχουμε – μας έχει οδηγήσει στο χάος. Πλέον κανείς δεν πληροφορείται πραγματικά για τίποτα. Κανένα θέμα δεν είναι είδηση για πάνω από μερικές ώρες ή μερικές μέρες, άρα ταυτοχρόνως κανένα θέμα δεν απασχολεί το μυαλό μας αρκετά ώστε να το κατανοήσουμε, να ανακαλύψουμε τις συνέπειες που έχει και ίσως να κάνουμε κάτι για να μη ξανασυμβεί το ίδιο. Welcome to the internet age, people!
«Ειλικρινά, ένα ατελείωτο stop scrolling είμαστε κάθε μέρα», μου λέει η Ευδοκία στο γραφείο και πραγματικά δεν έχω ακούσει μεγαλύτερη αλήθεια (τα τελευταία 10 δευτερόλεπτα). Έτσι λοιπόν είπα να προσπαθήσω να τεστάρω τον εγκέφαλό μου και να βρίσκω εκείνες τις ειδήσεις – μερικές τουλάχιστον – που αξίζουν παραπάνω από 10 δευτερόλεπτα. Χρειάζονται παραπάνω χρόνο, γιατί τα θέματα που πλέον μας απασχολούν, δυστυχώς, δεν θα έπαιζαν σε δελτίο του Star το 2005. Είναι λίγο πιο σκληρά, λίγο πιο τρομακτικά, λίγο περισσότερο σοβαρά, αν θέλετε. Παρόλα αυτά, μπορεί κάποια στιγμή να χρειαστεί να κάνουμε ένα stop scrolling και για κάτι πιο ανάλαφρο – που όμως πάλι κάτι θα κρύβει από πίσω. Ταυτόχρονα λέω να προσπαθήσω να αποφύγω κάποια viral γεγονότα του TikTok που κυριολεκτικά μας τηγανίζουν τον εγκέφαλο. Ένας Gio Kay, μια ghetto queen και το νέο remix του «Τυραννιέμαι» της Βίσση νομίζω πως μπορούν να επιβιώσουν και χωρίς τα έξτρα δευτερόλεπτα προσοχής, σε αντίθεση με τις ειδήσεις παρακάτω.
#FreeIran & 3.000+ νεκροί διαδηλωτές
Στην αρχή της εβδομάδας οι μαζικές αντικυβερνητικές διαδηλώσεις στο Ιράν πήραν νέα τρομακτική τροπή, όταν μεταδόθηκαν πληροφορίες από αυτόπτες μάρτυρες πως οι στρατιωτικές και παραστρατιωτικές δυνάμεις πυροβολούν άοπλους διαδηλωτές. Μετά από περίπου μία εβδομάδα, η είδηση αυτή έχει επιβεβαιωθεί και από διεθνή πρακτορεία ειδήσεων αλλά και από διάφορες ΜΚΟ. Η ελεύθερη μετάδοση της πληροφόρησης και η ανεξάρτητη ενημέρωση έχει αποδειχθεί τρομερά δύσκολη τις τελευταίες μέρες, καθώς υπάρχει πλήρης διακοπή του internet σε όλη τη χώρα (το λεγόμενο blackout). Οι διαδηλώσεις που έχουν ξεκινήσει εδώ και αρκετές μέρες σε διάφορες πόλεις αλλά και στην επαρχία κρύβουν πίσω τους την οργή των πολιτών για τη διαχείριση του καθεστώτος σε σχέση με την οικονομική κρίση και βρέθηκαν στο pic τους στην αρχή της εβδομάδας, όταν ο εξόριστος γιος του τελευταίου Σάχη, Ρεζά Παχλαβί, προέτρεψε τους διαδηλωτές να συνεχίσουν να αγωνίζονται.
Από εκείνη την ημέρα βγαίνουν συνεχώς νέες πληροφορίες, οι οποίες κυρίως προέρχονται από φιλανθρωπικές οργανώσεις και ΜΚΟ, με εξακριβωμένα στοιχεία να θέλουν τους νεκρούς διαδηλωτές να είναι πάνω από 3.000. Στρατιωτικές και παραστρατιωτικές οργανώσεις εξαπολύουν πυρά εναντίον άοπλων διαδηλωτών, κάνουν παράνομες συλλήψεις και αφήνουν ανοιχτή την πιθανότητα εφαρμογής της θανατικής ποινής (βλ. 26χρονο διαδηλωτή).
@abcnews A protester climbed onto the balcony of the Iranian embassy in London on Saturday and pulled down the flag of the Islamic Republic. Footage shows the demonstrator holding up the Lion and Sun flag, Iran’s official national flag prior to the 1979 revolution. Hundreds of people have died in Iran amid ongoing protests, according to the U.S.-based Human Rights Activists News Agency.
Σύμφωνα με την ιστοσελίδα της εφημερίδας Iran International, πρόκειται για το μεγαλύτερο μακελειό στη σύγχρονη ιστορία του Ιράν. Η συγκεκριμένη εφημερίδα εξέδωσε μία ανακοίνωση που ξεκάθαρες τις συνθήκες που επικρατούν στη χώρα σε σχέση με το blackout, την παραπληροφόρηση και την τρομοκρατία. Η συγκεκριμένη κατάσταση που επικρατεί στο Ιράν δεν είναι κάτι καινούριο (ο πόλεμος του καλοκαιριού και η επίθεση των ΗΠΑ δεν είναι μακριά), ούτε σίγουρα οι τρόποι αντιμετώπισης που έχουν εφαρμοστεί υπό τις εντολές του ανώτατου ηγέτη του Ιράν, Αλί Χαμενεΐ. Ωστόσο, η συγκεκριμένη συνθήκη φαίνεται να είναι μόνο μία “μικρή” προειδοποίηση ενός ηφαιστείου που, σε παγκόσμιο επίπεδο, είναι έτοιμο να εκραγεί.
Το κόμμα της Καρυστιανού & η ακροδεξιά δικηγόρος της
Η είδηση για τη δημιουργία κόμματος από τη Μαρία Καρυστιανού δεν ήταν και τόσο σοκαριστική. Αν κοιτούσαμε λίγο καλύτερα την πολιτική ιστορία της Ελλάδας, ίσως να χαρακτηρίζαμε αυτή την εξέλιξη αναμενόμενη. Η γυναίκα που έκανε το πρόσωπό της και το όνομά της συνώνυμο με το έγκλημα που διαπράχθηκε στα Τέμπη έχει αποφασίσει πως το 2026 είναι η χρονιά που θα συγκεντρώσει όλη αυτή την επιρροή που απέκτησε, την οργή της απέναντι στην ανύπαρκτη δικαιοσύνη και την ελπίδα της για ένα διαφορετικό πολιτικό σύστημα γύρω από τη δημιουργία πολιτικού κόμματος που θα εκπροσωπείται στη Βουλή. Περιπλέκονται τα πράγματα, ωστόσο, καθώς ενώ η άποψη πως είναι καιρός να προσπεράσουμε την οικογενειοκρατία και πως οι απλοί πολίτες μπορούν να πάρουν το βήμα και να αλλάξουν τα πράγματα με βρίσκει απόλυτα σύμφωνη, εδώ τίθεται το ζήτημα των ικανοτήτων, των γνώσεων και των εμπειριών. Σε μία χώρα με τρομερά μικρή μνήμη, σημαντικά ημιμαθή και βαθιά πληγωμένη και προδομένη, μία Μαρία Καρυστιανού είναι το πρόσωπο που μπορεί να φέρει μία κάποιου είδους συσπείρωση – αλλά για ποιο λόγο να συμβεί κάτι τέτοιο και, το σημαντικότερο, τι μπορεί να προσφέρει;
Βάζοντας στην άκρη κατά κάποιον τρόπο όλα αυτά, η ομάδα που θα επιλέξει να έχει δίπλα της ίσως να είναι ο λόγος που αυτή της η πολιτική κίνηση θα πετύχει ή όχι. Η πρώτη και κύρια συνεργάτιδά της, ωστόσο, έχει ένα αμφιλεγόμενο, αν θέλετε, background. Η δικηγόρος Μαρία Γρατσία είναι η γυναίκα που εκπροσωπεί τους τελευταίους μήνες την κ. Καρυστιανού. Φαίνεται να έχουν μία στενή συνεργασία και εκείνη να είναι ένας από τους πιο κοντινούς συνεργάτες της. Θέτει ερωτήματα αυτή της η επιλογή, καθώς η συγκεκριμένη δικηγόρος έχει κατέβει στις εκλογές με το κόμμα της Νίκης (και μάλιστα βγήκε δεύτερη σε σταυρούς), είναι βαθιά θρησκευόμενη και έχει προσωπικές και επαγγελματικές σχέσεις με την Εκκλησία και ήταν η νομική εκπρόσωπος του Νίκου Παπαδόπουλου, του βουλευτή της Νίκης που εισέβαλε πέρυσι τον Μάρτιο στην Εθνική Πινακοθήκη και βανδάλισε έργα (όπαλακια).
Ο Mark Ruffalo είναι αιώνιο crush για όλους τους σωστούς λόγους
Γιατί δεν μπορούν όλοι οι celebrity σε αυτόν τον κόσμο να μοιάζουν λίγο στον Mark Ruffalo; Ναι, δεν εννοώ εξωτερικά (προσωπικά δεν θα με χάλαγε), αλλά στη στάση τους απέναντι στα πράγματα και στη δημόσια εικόνα τους. Αυτή την εβδομάδα, στο κόκκινο χαλί των Golden Globes, απέδειξε για άλλη μία φορά πως, όσα internet boyfriends κι αν έρθουν, ο Mark θα είναι αιώνιο crush. Με καρφίτσα «Be Good» στο πέτο περπάτησε μπροστά από φωτογράφους και δημοσιογράφους στα Golden Globes και, όταν ένας ρεπόρτερ τον ρώτησε «Mark, what’s the pin?», εκείνος σταμάτησε μπροστά στο μικρόφωνο και είπε: «Αυτό είναι για τη Renee Nicole Good που δολοφονήθηκε». Και δεν σταμάτησε απλά εκεί. Μίλησε στιγμιαία για το πώς η κυβέρνηση της Αμερικής λέει ψέματα στους πολίτες της σχετικά με το περιστατικό και ταυτόχρονα η χώρα βρίσκεται σε έναν πόλεμο με τη Βενεζουέλα, στην οποία «παράνομα εισέβαλε». Μίλησε για έναν «διεφθαρμένο, καταδικασμένο βιαστή, κακοποιό και παιδόφιλο» Donald Trump. Η καρφίτσα στο πέτο του, για τον ίδιο, αντιπροσωπεύει τη Renee, αλλά και κάθε άνθρωπο που είναι τρομοκρατημένος στην Αμερική, και παραδέχτηκε μάλιστα πως είναι ένας από αυτούς.
@variadasparatodos
Δεν μιλάμε αρκετά συχνά για το πόσο σημαντικό είναι να έχεις άποψη όταν έχεις βήμα – ακόμα και για τα πιο αυτονόητα, όπως το να μη δολοφονούνται άνθρωποι. Το αιώνιο crush (μου), ο Mark Ruffalo, είναι από τους celebrity που, όπως λέμε τετριμμένα, στέκεται στη σωστή πλευρά της ιστορίας εδώ και αρκετά χρόνια, γιατί, όπως είπε και ο ίδιος, πλέον είναι αδύνατο να είσαι άνθρωπος και να είσαι σιωπηλός σε όσα συμβαίνουν.
Η Ντανάι Τζέσικα, ή αλλιώς Στεφανία, είναι η κόρη της Ενκελέιντα, που δολοφονήθηκε τον Μάιο του 2024 στη μέση του δρόμου στο Μενίδι, και χθες το πρωί βρέθηκε στο Ευρωκοινοβούλιο. Πήρε τον λόγο και μίλησε για μία γυναίκα (ανάμεσα σε πολλές) που είχε καταγγείλει τον δολοφόνο, είχε κάνει όλες τις απαραίτητες ενέργειες, είχε μιλήσει — ήταν από τις «θαραλλέες», όπως λανθασμένα τις χαρακτηρίζουν. Παρ’ όλα αυτά, και πάλι δολοφονήθηκε με 17 μαχαιριές στη μέση του δρόμου και άφησε δύο παιδιά που, κατά κάποιον τρόπο, πέθαναν μαζί της.
Οι γυναικοκτονίες στην Ελλάδα είναι ένα πραγματικό πρόβλημα. Δεν αναφέρομαι σε παγκόσμια κλίμακα, καθώς σιγά σιγά γίνονται βήματα για την αναγνώριση του όρου, σε κάποιες χώρες, κάτι που λογικά μπορεί να οδηγήσει και στην καταστολή της συμπεριφοράς. Παρ’ όλα αυτά, τίποτα ουσιαστικά δεν έχει αλλάξει. Γυναίκες ακόμα σκοτώνονται επειδή είναι γυναίκες. Μητέρες παλεύουν για να επιβιώσουν για τα παιδιά τους και βρίσκουν τον θάνατο από το χέρι ενός άντρα (είτε είναι σύντροφος, πατέρας ή αδερφός). Η J. Danai, όπως έγραφε το καρτελάκι της, μίλησε με απλά, ξεκάθαρα και κατανοητά λόγια για το πώς τα παιδιά δεν είναι παράπλευρη απώλεια· είναι επιπλέον θύματα ενός γυναικοκτόνου. Το θάρρος δεν έγκειται στο να καταφέρνεις πάντα να μιλήσεις, ούτε απαραίτητα στο να φεύγεις, αλλά αυτό το κορίτσι έφυγε από τη χώρα της για να μιλήσει, με την ελπίδα πως κάποιος θα την ακούσει πραγματικά.
Δεν ξέρω αν έχει γίνει ξεκάθαρο από το for you page σας και αυτή την εβδομάδα, αλλά η πιθανότητα ή οι απειλές ενός πολέμου είναι τόσο συχνές όσο τα βίντεο GRWM (get ready with me) από Αμερικανίδες influencer στο TikTok – συνθήκη η οποία με σοκάρει, αν με ρωτάτε. Αναγνωρίζω πως βρισκόμαστε σε μια περίοδο οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής εξαθλίωσης παγκοσμίως και η άνοδος της ακροδεξιάς και του απολυταρχισμού, καθώς και των οικονομικών συμφερόντων (που πάντα υπήρχαν), κάνουν τα πράγματα χειρότερα. Ωστόσο, γιατί η πιθανότητα ενός πολέμου, ή ακόμα και η αναφορά του σε μια συζήτηση, μας είναι τόσο οικεία, λες και ξέρουμε τι θα σημαίνει εν έτη 2026 αν γίνει πόλεμος; Ιδέα δεν έχουμε και δεν νομίζω πως στην πραγματικότητα κανείς θέλει να ανακαλύψει. Σε αυτό το πλαίσιο, ωστόσο, η Γερμανία έστειλε 13 στρατιώτες στη Γροιλανδία – μετά από “πρόσκληση” της Δανίας – εν όψει των απειλών που εξαπέλυσε ο Τραμπ για πιθανή επίθεση στην περιοχή, καθώς και την ιδέα (σοκ) πως και αυτή του ανήκει.
Γενικότερα επικρατεί ένας πανικός και στην Ευρώπη, καθώς όλο και περισσότερες χώρες προετοιμάζονται, με τον τρόπο τους, για την πιθανότητα ενός πολέμου. Εγώ, παρ’ όλα αυτά, θα ξαναρωτήσω: έχουμε ιδέα τι θα σημαίνει ένας πόλεμος σήμερα – με τα μέσα, τις γνώσεις, τα χρήματα και την εμπειρία που το ανθρώπινο είδος έχει αποκομίσει μέχρι τώρα; Αν κάποιος δει λίγο σφαιρικά τη συνθήκη, μπορεί να αναγνωρίσει πως έχουμε συνηθίσει εδώ και αρκετά χρόνια να πολεμάμε – ή και όχι – αόρατους εχθρούς, που περισσότερο μοιάζουν με πολυεθνικές εταιρείες, χρέη στο δημόσιο και λογοκρισία, παρά με στρατιώτες που κρατούν όπλα. Δεν ξέρω, πάντως έχει ενδιαφέρον να αναρωτηθούμε πώς θα μοιάζει άραγε αυτός ο πόλεμος που τόσο συχνά συναντάμε τελευταία μπροστά μας;
