Για το 2026, ας βλέπουμε περισσότερο σινεμά στα σινεμά

Σε ένα κλίμα, η αλήθεια είναι, αρκετά μουδιασμένο παγκοσμίως, πραγματοποιήθηκαν πριν περίπου 12 ώρες οι 83ες Χρυσές Σφαίρες στο μαγευτικό (ή και όχι τόσο) Hollywood. Παρ’ όλα αυτά, όλοι ήταν εκεί, τουλάχιστον ό,τι έχει να κάνει με ηθοποιούς και celebrity. Αστραφτερά φορέματα, αψεγάδιαστα πρόσωπα, αλλά ταυτόχρονα και γοητευτικές ρυτίδες και αρκετά χρόνια εμπειρίας μερικών εξαιρετικών ηθοποιών. Όπως, για παράδειγμα, ο Stellan Skarsgård, τον οποίο εγώ γνώρισα και λάτρεψα από το franchise του Mamma Mia. Στη φετινή διοργάνωση, όμως, πήρε το βραβείο του Best Supporting Male Actor για τον ρόλο του στην ταινία Sentimental Value και είχε πολύ ενδιαφέροντα πράγματα να πει στον λόγο αποδοχής του βραβείου του.

Όπως αστειεύτηκε και ο ίδιος, δεν το περίμενε να κερδίσει «γιατί πίστευε πως ήταν ΠΟΛΥ μεγάλος». Ταυτόχρονα, ήταν σημαντικό για εκείνον να μην «σπαταλήσει» τα έξι λεπτά του λόγου του απλά στο να ευχαριστεί τους συντελεστές της ταινίας — άλλωστε «γνωρίζουν ήδη πόσο τους αγαπά». Πήρε μία στιγμή, ωστόσο, για να ευχαριστήσει τη γυναίκα του, για τη «σκληρή αγάπη» της και τα παιδιά του για το πόσα του έχουν μάθει. Το σημαντικότερο για εκείνον όμως ήταν ότι βραβεύτηκε για τη συγκεκριμένη ταινία, για μία «μικρή νορβηγική ταινία», σύμφωνα με τον ίδιο, που δεν είχε κάποιο τρελό budget για προώθηση «και έπρεπε έτσι να πορευτεί στον κόσμο». Αυτή την ταινία λοιπόν, ελπίζει να τη δούμε σε μία σκοτεινή αίθουσα ενός σινεμά. Και αυτή ακριβώς η λεπτομέρεια είναι το σημαντικότερο πράγμα που μάλλον ειπώθηκε στις χθεσινές Χρυσές Σφαίρες.

«Ελπίζω πραγματικά να δείτε αυτή την ταινία στα σινεμά, κι ας είναι πλέον είδος προς εξαφάνιση. Μέσα σε μία κινηματογραφική αίθουσα, όπου τα φώτα σιγά σιγά χαμηλώνουν πριν ξεκινήσει η ταινία και σταδιακά μοιράζεσαι τους χτύπους της καρδιάς σου με μερικούς άλλους αγνώστους. Αυτό είναι μαγεία! Το σινεμά είναι για να προβάλλεται στο σινεμά.».

Ακούγοντας τα λόγια του και βλέποντας στα ματιά του την λάμψη που έχουν τα μάτια εκείνων που μιλούν για κάτι που αγαπούν συνηδιτοποίησα κάτι πολύ απλό αλλά ταυτόχρονα παράδοξο. Κυνηγάμε σχεδόν με μανία, κάποιες φορές, αυτή τη μαγεία στη ζωή μας· δεν ξέρουμε πως να τη βρούμε ακριβώς. Ζητάμε κάτι να μας συναρπάσει, να μας κάνει να νιώσουμε, και δεν ξέρουμε που ακριβώς θα το βρούμε αυτό. Μέσα σε μία σκοτεινή αίθουσα θα το βρούμε. Αυτή η απόδραση που ψάχνουμε βρίσκεται σε αυτά τα «μέρη προς εξαφάνιση», όπως πολύ στοχευμένα τα χαρακτήρισε ο Skarsgård· βρίσκεται στα σινεμά. Στις σκοτεινές αίθουσες, όπου εσύ είσαι απλά δύο ζευγάρια μάτια μέσα σε ένα τεράστιο όνειρο το οποίο προβάλλεται μπροστά σου. Στην Αθήνα, δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια τα κλασικά σινεμά του κέντρου – τα τοπικά – κλείνουν το ένα μετά το άλλο. Οι πλατφόρμες streaming κερδίζουν έδαφος καθημερινά. Αξίζει όμως νομίζω να αναρωτηθούμε: θέλουμε να βλέπουμε τέτοια όνειρα σε τόσο μικρές οθόνες;

Ευτυχώς, όμως, υπάρχουν και άνθρωποι σαν τον Stellan Skarsgård και τόσους άλλους ηθοποιούς που αναζητούν την σκοτεινή αίθουσα, υπάρχουν φεστιβάλ και άνθρωποι όπως εκείνοι του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης που επιμένουν για τη σκοτεινή αίθουσα σταθερά και έμπρακτα, και υπάρχουν και πλατφόρμες όπως το Cinobo, που παίρνει στα «χέρια» του τις σκοτεινές αίθουσες αυτής της πόλης και τους δίνει καινούρια ζωή. Για το 2026, ας πηγαίνουμε περισσότερο σινεμά και ίσως βρούμε αυτή τη διέξοδο που ψάχνουμε απεγνωσμένα και χρειαζόμαστε επειγόντως. Ας ονειρευόμαστε και ας προβάλλουμε τα όνειρά μας σε όσο μεγαλύτερες οθόνες γίνεται.