The Fever, του Wallace Shawn στο Θέατρο Φούρνος

Η Δάφνη Σκρουμπέλου παρουσιάζει, από τις 14 Ιανπυαρίου 2026,τον συγκλονιστικό μονόλογο «The Fever» του Wallace Shawn στη σκηνή του Θεάτρου Φούρνος, υπογράφοντας τη μετάφραση, τη σκηνοθεσία και τη διαμόρφωση του σκηνικού περιβάλλοντος, σε μια ολοκληρωμένη καλλιτεχνική πρόταση που φέρνει στο προσκήνιο την οδυνηρή αλλά αναγκαία ενδοσκόπηση του σύγχρονου ανθρώπου.

«Η ζωή που ζω είναι αθεράπευτα διεφθαρμένη. Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία. Συνέχεια σκέφτομαι ότι υπάρχει αυτή η δικαιολογία που την έχω γράψει κάπου, σε κάποιο μικρό χαρτί, αλλά ότι βρίσκεται σε κάποιο συρτάρι κάποιου γραφείου σε κάποιο δωμάτιο σε κάποιο μέρος όπου ζούσα παλιά. Αλλά στην πραγματικότητα δεν θα βρω ποτέ αυτό το μικρό χαρτί, γιατί δεν υπάρχει, δεν υφίσταται».

Το έργο «The Fever» του Wallace Shawn αποτελεί μια αιχμηρή και δεξιοτεχνικά υφασμένη καταγγελία του παγκόσμιου καπιταλισμού. Πρόκειται για τον μονόλογο μιας εύπορης γυναίκας που αναμετριέται με την ίδια της τη συνείδηση, καθώς αρχίζει να διακρίνει ότι η άνετη ζωή της έχει οικοδομηθεί πάνω στη φτώχεια και την εκμετάλλευση άλλων ανθρώπων. Στη φαινομενικά προστατευμένη και πολυτελή καθημερινότητά της παρεισφρέει σταδιακά η ανησυχητική υποψία πως η τάξη στην οποία ανήκει ευνοείται ακριβώς επειδή κάποια άλλη υποφέρει.

Αυτή η κρίσιμη αμφιβολία την οδηγεί σε ένα αυθόρμητο ταξίδι σε μια εμπόλεμη χώρα—μια χώρα της οποίας έμαθε την ύπαρξη τυχαία, σε μια κοινωνική εκδήλωση. Εκεί, η κοσμοθεωρία της μοιάζει να κλονίζεται συθέμελα και αποφασίζει να συνεχίσει τα ταξίδια της και σε άλλες φτωχές χώρες. Είναι όμως αυτή η μετατόπιση αληθινή; Πόσο εύκολο είναι για κάποιον να απαρνηθεί τα προνόμιά του στο όνομα της δικαιοσύνης; Και, τελικά, αρκεί η συνειδητοποίηση της ανισότητας για να αλλάξει πραγματικά τη θέση από την οποία κοιτά τον κόσμο;

«Και έτσι θα διδάξουμε στους φτωχούς ότι ναι, θα τους δώσουμε πράγματα—
αλλά εμείς θα αποφασίσουμε πόσα και πότε,
γιατί δεν πρόκειται να τους τα δώσουμε όλα».

Γραμμένος τη δεκαετία του 1990 για να παρουσιάζεται σε σαλόνια και μικρούς χώρους και βραβευμένος το 1991 με Obie Award για Best New American Play, ο μονόλογος του Wallace Shawn παραμένει σήμερα καθηλωτικά επίκαιρος. Χωρίς εξωτερική δράση, μα με αμείλικτη λογική και ένταση, το έργο συγκλονίζει το κοινό, θέτοντας επί τάπητος την ανθρώπινη ευθύνη, την κοινωνική δικαιοσύνη και τη διαβρωτική λειτουργία των σύγχρονων δομών εξουσίας. Έχει παρουσιαστεί επανειλημμένα σε σκηνές και μη θεατρικούς χώρους ανά τον κόσμο—όπως στην πολυτελή σουίτα που επέλεξε ο Ρόμπερτ Άικ στο Λονδίνο το 2015 για λίγους θεατές οι οποίοι παρακολουθούσαν ενώ απολάμβαναν κρασί, σοκολάτες και βελούδινα μαξιλάρια. Πιο πρόσφατα, η Κέιτ Μπλάνσετ ερμήνευσε τον μονόλογο για το ραδιόφωνο του BBC.

«Είναι υπέροχο συναίσθημα να έχεις χρήματα
σε μια χώρα όπου οι περισσότεροι είναι φτωχοί,
να κάνεις βόλτα με ταξί μέσα από φρικτές φτωχογειτονιές».

Με σπουδές Performing Arts και Acting στο Λονδίνο και μία μακρόχρονη επαγγελματική πορεία αρχικά στο βρετανικό θέατρο ως ηθοποιός, η Δάφνη Σκρουμπέλου γρήγορα ξεχώρισε και στην ελληνική σκηνή (Δεν μπορώ να φανταστώ το αύριο-Γιάννης Νταλιάνης, Δεσποινίς Τζούλια-Πάνος Κούγιας, L’ aide memoire-Κώστας Βασαρδάνης, κ.α.), ενώ ως βοηθός σκηνοθέτη εργάστηκε δίπλα στη Μαριάννα Κάλμπαρη και τον Νίκο Καμτσή.