Με την πένα της συγγραφέως: Ευαγγελία Ευσταθίου, «Ο τελευταίος κρίκος»

Σε ηλικία μόλις δώδεκα χρονών δανείστηκα ένα βιβλίο από τη βιβλιοθήκη του σχολείου και αυτό ήταν. Ξεκίνησε μια παντοτινή σχέση αγάπης και αφοσίωσης .

Αυτό είναι το κύριο, και μάλλον μοναδικό, κοινό στοιχείο που βρίσκω ανάμεσα στη λογοτεχνία και την εκπαίδευση, τους δύο τομείς στους οποίους δραστηριοποιούμαι τα τελευταία χρόνια. Αυτό και μόνο αρκεί βέβαια, για να υπάρχει μια ισχυρή σύνδεση ανάμεσά τους.

Από τις συνθήκες, τις εμπειρίες, τα λάθη, τα κέρδη και τις απώλειες. Άλλωστε, ξεκίνησε το πλέον “μακρινό” 2001, με το μυθιστόρημα “Προσωπικές Στιγμές”, που πρόσφατα μάλιστα επανεκδόθηκε από τις εκδόσεις Μίνωας. Πάντως, πρέπει να παραδεχτώ ότι οι αλλαγές σε προσωπικό επίπεδο με επηρεάζουν περισσότερο από τις κοινωνικές.

Σε αυτό, μια χειρόγραφη διαθήκη δεμένη στον καρπό ενός σκελετωμένου πτώματος βρίσκεται δίπλα σε έναν χείμαρρο της Χίου και αποκαλύπτει την ταυτότητα του θύτη, του θύματος αλλά και των ιδιοκτητών μιας μεγάλης περιουσίας. Αυτοί είναι ο Μάξιμος και η Άννα, δύο άνθρωποι παντελώς άγνωστοι μεταξύ τους, που όμως καλούνται να εξιχνιάσουν τη δική τους σύνδεση με τη δολοφόνο και το θύμα, οδηγημένοι από το χάρισμα της Άννας να βλέπει εικόνες από το παρελθόν.

Να έχει ποτάμια, ιστορία και όμορφα αρχοντικά. Έτσι, η Χίος ήταν το ιδανικότερο σκηνικό για τη συγκεκριμένη ιστορία.

Στο παρελθόν, ως κόρη νονού της νύχτας, είχε στραφεί στην παρανομία προκειμένου να ξοφλήσει τα χρέη του και να βοηθήσει τη μητέρα της και την αδερφή της που έχουν προβλήματα υγείας. Μέσα από το χάρισμά της να βλέπει εικόνες από το παρελθόν, το οποίο ενεργοποιείται μόλις φτάνει στη Χίο, οδηγείται στη λύση των ανεξιχνίαστων θανάτων σε δύο αρχοντικές οικογένειες εξήντα τέσσερα χρόνια πριν. Η ιδιαίτερη αυτή ικανότητα της Άννας ήταν ένα τέχνασμα για να παρουσιάζω αυτούσιες εικόνες από το παρελθόν και να διηγούμαι τα γεγονότα σαν να διαδραματίζονται σε παροντικό χρόνο.

Έχει βιώσει την απόρριψη από τη μητέρα του και την προδοσία από την πρώην σύζυγό του. Για τα εγκαύματα στο χέρι του που τον αναγκάζουν να φοράει πάντα γάντι, υπεύθυνη είναι η Άννα, αλλά ενώ εκείνη το ξέρει από την αρχή, εκείνος δεν έχει ιδέα.

Τους έδωσα όσα ήθελα να έχουν και τους αφαίρεσα όσα χρειάζονταν εκείνοι, με σκοπό να τα βρουν κατά τη διάρκεια της πλοκής. Κοινό τους στοιχείο είναι η οξυδέρκεια και η ευφυία, που φρόντισα εξαρχής να τις δώσω και στους δύο απλόχερα.

Το να τελειώσουμε μια μακρά αλυσίδα από σκότος και δάκρυα είναι στο χέρι μας. Ακόμη κι αν δεν υπάρχουν οι ιδανικές συνθήκες. Μπορεί να μην είναι εύκολο, αλλά σίγουρα ακατόρθωτο δεν είναι αν έχουμε θέληση, όραμα και πυγμή.

Πάντα τα θαύμαζα και πάντα θα τα θαυμάζω για το ιδιαίτερο μυαλό τους και τις χαρισματικές προσωπικότητές τους. Είναι αδικημένα και παρεξηγημένα παιδιά από πολλούς. Θέλοντας λοιπόν να δείξω τα όμορφα χρώματα στην αύρα τους και το πόσο υπέροχα ξεχωριστά είναι, σύστησα στο κοινό τη Δανάη, αδερφή της Άννας στον “Τελευταίο κρίκο”, που βρίσκεται στο φάσμα του αυτισμού.

Χρειάζομαι βέβαια την αφοσίωση και κυρίως τον χρόνο.

θα ήταν να μην παραιτούνται ποτέ από το όνειρό τους, γιατί με χίλια “όχι” θα βιώσουν χίλιους φριχτούς πόνους, αλλά αρκεί ένα “ναι” για να ζήσουν χίλιες ευτυχίες. Υπομονή, επιμονή, πειθαρχία, προσπάθεια και πίστη στο όνειρο.