Τα τραγούδια του Γιώργου Κουρουπού: Η δεύτερη συναυλία – αφιέρωμα στο Μέγαρο

Με τη δεύτερη συναυλία-αφιέρωμα στα τραγούδια του Γιώργου Κουρουπού ολοκληρώνεται την Τετάρτη 20 Μαρτίου (8:30 μ.μ.) στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών το μουσικό δίπτυχο που εστιάζει σε συνθέσεις για φωνή του κορυφαίου έλληνα δημιουργού, ο οποίος, κατά τη διάρκεια της μακράς καλλιτεχνικής του πορείας, έχει γράψει πάνω από 100 τραγούδια, ένα εντυπωσιακό σε όγκο και βαρύτητα corpus, σε ποίηση Ελύτη και Σολωμού, Σαπφώς και Αρχίλοχου, Εμπειρίκου και Λόρκα.

Μετά την πρώτη βραδιά (5/2) του αφιερώματος με τον βαρύτονο Τάση Χριστογιαννόπουλο, στη δεύτερη συναυλία η μεσόφωνος Άρτεμις Μπόγρη και ο πιανίστας Γιάννης Τσανακαλιώτης, διακεκριμένοι μουσικοί και μόνιμοι συνεργάτες του συνθέτη εδώ και χρόνια, ερμηνεύουν στην Αίθουσα Δημήτρης Μητρόπουλος τους κύκλους τραγουδιών: Δέκα και μία νύχτες, Δέκα εικόνες και ένα κορίτσι και Παραλλαγές της γυναικείας μοναξιάς.

Με το σπάνιο μελωδικό του χάρισμα, ο Γιώργος Κουρουπός σκύβει με αφοσίωση επάνω στον στίχο, ψηλαφεί μια μια τις πτυχώσεις του και αφήνει να αναδυθεί το μυστικό άρωμακαι η μαγική ουσία της ποίησης. Η φωνητική γραμμή και η πιανιστική συνοδεία σε ένααξεδιάλυτο σύμπλεγμα ακολουθούν τον λόγο στις παραμικρές φωτοσκιάσεις του. Το αποτέλεσμα είναι μια συλλογή από μικρά αριστουργήματα, σημαντική κατάθεση του συνθέτη στην παγκόσμια φιλολογία του λιντ και, την ίδια στιγμή, αληθινό κόσμημα για την ελληνική μουσική.

«Η μελοποίηση της αληθινής ποίησης είναι ένα πολύ δύσκολο εγχείρημα. Οι έννοιες, οιλέξεις ‒ως νόημα αλλά και ως ηχητικό αντίκρισμα‒ πρέπει να συντεθούν αρμονικά, ώστε τελικά το τραγούδι, να τα εμπεριέχει όλα και να τα αναδεικνύει, δημιουργώντας ένα νέο, πλούσιο σε ήχους, νοήματα και συναισθήματα, πνευματικό και ηδονικό ακρόαμα. Η μελοποίηση, είναι μια αυθαίρετη πράξη, όπως άλλωστε όλες οι δημιουργικές δραστηριότητες του ανθρώπου. Ο αρχιτέκτων-μουσικός επεμβαίνει σ’ ένα κτίσμα που δεν του ανήκει, συχνά μάλιστα χωρίς την άδεια του ιδιοκτήτη. Ζητά όμως κανείς την άδεια για να ερωτευθεί; Ο αληθινός μουσικός ερωτεύεται το ποίημα με το οποίο θέλει να συμβιώσει ‒γι’ αυτό ίσως μπορούμε να τον συγχωρέσουμε, ακόμη κι όταν το “βασανίζει”». Γιώργος Κουρουπός.