Χάρτινα τραγούδια: Φίλιππος Τσαλαχούρης και Λουκία Μιχαλοπούλου σε μια μουσική παράσταση στο Θέατρο Τέχνης

Στο πλαίσιο του «Μήνα της Μνήμης και της Μουσικής» το Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν, προσκαλεί τον γνωστό συνθέτη Φίλιππο Τσαλαχούρη, που συνεργάστηκε για πολλά χρόνια τόσο με το Θέατρο όσο και με τη Δραματική Σχολή του, στη σκηνή της Φρυνίχου για δύο μοναδικές μουσικές παραστάσεις, 26-27 Φεβρουαρίου 2024. Μαζί του η Λουκία Μιχαλοπούλου.

Δύο άνθρωποι συναντιούνται. Στη σκηνή ένα πιάνο, ένα τραπέζι… δύο καρέκλες. Ο πιανίστας δίνει στην κοπέλα αυτό που περιμένει… βγάζει από την τσάντα του τις παρτιτούρες του, που αφήνει στο αναλόγιο του πιάνου, και σε εκείνην ένα πακέτο με γράμματα. Η ανάγνωση των επιστολών συνοδεύει τα χάρτινα τραγούδια, ο ήχος των τραγουδιών συνοδεύει τα χάρτινα λόγια του αποστολέα.

Λουκία Μιχαλοπούλου
Φίλιππος Τσαλαχούρης

Ο Φίλιππος Τσαλαχούρης ταύτισε τα πρώτα δεκαπέντε χρόνια της συνθετικής του διαδρομής με το Θέατρο Τέχνης. Συνέθεσε μουσική για πολλές παραστάσεις, δίδαξε στη Σχολή και ανέλαβε όλες τις διδασκαλίες Αρχαίου Δράματος από το 1991 μέχρι το 2004. Παράλληλα συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο, το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος κ.α. Η ψυχή, συχνά, της μουσικής μίας παράστασης είναι το τραγούδι. Ένα απλό, σύντομο και ουσιαστικά περιεκτικό τραγούδι μπορεί να αναλάβει το βάρος όλης της συναισθηματικής φόρτισης της παράστασης, κάθε δραματουργικής μετάπτωσης, κάθε σκιάς ή φωτός. Ανάμεσα στα τριάντα και πλέον έργα που επένδυσε με την μουσική του κάποια από αυτά είχαν στη ροή την ιδέα «τραγούδι».

[relart 1]

Η σκέψη να παρουσιαστεί μία επιλογή αυτών των τραγουδιών δεν είναι καινούργια. Πάντα υπήρχε αυτή η επιθυμία του συνθέτη και μάλιστα με αποκλειστική επιθυμία να ηχήσουν στον γνώριμο και οικείο χώρο του Θεάτρου Τέχνης. Η σημασία αυτών των δύο παραστάσεων είναι μεγάλη και νωπή από συναισθήματα και αναμνήσεις. Την συγκίνηση μεγαλώνει και θερμαίνει η παρουσία στη σκηνή της Λουκίας Μιχαλοπούλου που υπήρξε μαθήτρια του Φίλιππου Τσαλαχούρη. Μαζί θα αποδώσουν 13 τραγούδια και 13 επιστολές, στη σκηνή του Θεάτρου Τέχνης στη Φρυνίχου, όλα δεμένα μεταξύ τους με την πλέον γερή κλωστή: την αγάπη για τους ανθρώπους.