Κάθε χρόνο, τέτοια εποχή που ανακοινώνονται οι υποψηφιότητες των Όσκαρ, ξεκινάει μια συζήτηση γύρω από τις επιλογές της Ακαδημίας και την προοδευτική -ή ίσως όχι και τόσο προοδευτική στάση της απέναντι στις τελικές επιλογές. Για παράδειγμα, φέτος επικροτήθηκε η επιλογή της Αμέρικα Φεράρα ως υποψήφια για Όσκαρ Β’ Γυναικείου Ρόλου, δεδομένου ότι εκπροσωπεί την υποεκπροσωπούμενη λατινοαμερικανική κοινότητα. Το ίδιο και η υποψηφιότητα της Λίλι Γκλάντστοουν που είναι η πρώτη ιθαγενής Αμερικανίδα στην ιστορία των βραβείων που προτείνεται για Όσκαρ Α’ Γυναικείου Ρόλου.
Από την άλλη, δεν έλειψαν οι επικρίσεις για την απουσία από τις υποψηφιότητες των Μάργκο Ρόμπι και Γκρέτα Γκέργουικ για την ταινία Barbie. Ο ίδιος ο Ράιν Γκόσλινγκ που προτάθηκε για Όσκαρ Β’ Ανδρικού Ρόλου ως Κεν δήλωσε ότι «δεν υπάρχει Κεν χωρίς Barbie και δεν υπάρχει ταινία Barbie χωρίς την Γκρέτα Γκέργουιγκ και τη Μάργκο Ρόμπι». Ειδικά για την περίπτωση της Γκέργουικ, η Ακαδημία δέχθηκε έντονη κριτική αφού είναι η τρίτη χρονιά που ταινία της είναι υποψήφια για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας αλλά όχι η ίδια για Όσκαρ Σκηνοθεσίας.
Τα Όσκαρ ψηφίζονται από την Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών, μια ομάδα επαγγελματιών του κλάδου που μετράει περίπου 10.000 μέλη, εκ των οποίων τα 9.500 σχεδόν επιλέγονται να ψηφίσουν. Αυτό αποτελεί αύξηση της τάξης του 65% από τον αριθμό των μελών που ψήφιζαν πριν δέκα χρόνια -χάρη κυρίως στις πρωτοβουλίες της Ακαδημίας να προσκαλέσει περισσότερες γυναίκες, έγχρωμους και δημιουργούν ταινιών από όλο τον κόσμο.
Αν κάποιος έχει προταθεί στο παρελθόν για Όσκαρ, είναι σχεδόν σίγουρο ότι είναι επίσης στην Ακαδημία (αν και κάποια διάσημα ονόματα έχουν απορρίψει την πρόσκληση, όπως ο σκηνοθέτης Ράιαν Κούγκλερ που φέτος είναι υποψήφιος για τη δημιουργία του τραγουδιού «Lift Me Up»). Η ίδια η Ακαδημία περιγράφει τις ομάδες ψηφοφορίας ως «περιορισμένες σε καλλιτέχνες ταινιών που εργάζονται στην παραγωγή κινηματογραφικών ταινιών» και διαιρεί τα μέλη της σε 17 ομάδες.
Διαβάστε περισσότερα στο jenny.gr.
