Περασμένες Ζωές: Η πιο συγκινητική ιστορία αγάπης που είδαμε φέτος στη μεγάλη οθόνη

Στις 12 Οκτωβρίου δίνουμε ραντεβού στους κινηματογράφους για να κλάψουμε αλλά και να γελάσουμε με την ταινία “Περασμένες Ζωές” (στα αγγλικά “Past Lives”), το σκηνοθετικό ντεμπούτο της Κορεάτισσας Celine Song. Ήμουν μια από τους τυχερούς που κατάφεραν να δουν την ταινία στην πανελλήνια πρεμιέρα της, στις 29ες Νύχτες Πρεμιέρας, και παρόλο που έχουν περάσει σχεδόν δύο εβδομάδες από τότε, ακόμη βρίσκεται στις σκέψεις μου. Είναι από εκείνες τις ταινίες που αφήνουν ένα μικρό αγκάθι στην καρδιά, αλλά με έναν τρόπο που ξέρεις ότι θα επιστρέψεις σε αυτή κάποια στιγμή στο μέλλον, γιατί άγγιξε ένα πολύ δικό σου κομμάτι. Είναι μια ταινία-βίωμα που οι λέξεις που διαλέγει κανείς για να την περιγράψει, είναι οι ίδιες που περιγράφουν συναισθήματα.

Να σημειωθεί πως έχει ήδη κυκλοφορήσει στην Αμερική κι έχει πραγματοποιήσει την παγκόσμια πρεμιέρα της στο περασμένο Φεστιβάλ Sundance τον Ιανουάριο κι έπειτα στο Φεστιβάλ Βερολίνου τον Φεβρουάριο, ενώ αναμένεται να βρεθεί κατευθείαν στα φετινά Βραβεία Όσκαρ.

Αλλά ας δούμε μαζί γιατί αυτή η ταινία αξίζει την προσοχή μας…

Poster για τις “Περασμένες Ζωές” της Celine Song

H ταινία εξερευνά την πορεία δύο παιδικών φίλων, του Hae Sung και της Nora Moon. Όταν η Nora σε ηλικία 12 ετών μεταναστεύει με την οικογένειά της από τη Νότια Κορέα στον Καναδά, χάνει κάθε επαφή με τον παιδικό της έρωτα, τον Hae Sung. Είκοσι χρόνια μετά, θα ξαναβρεθούν από κοντά και θα περάσουν μια εβδομάδα μαζί στη Νέα Υόρκη. Η Nora είναι πια παντρεμένη και ο Hae Sung έχει μόλις χωρίσει. Άραγε τι επιφυλάσσει το μέλλον για αυτούς τους δύο;

“Περασμένες Ζωές” της Celine Song

Τον ρόλο της Nora ανέλαβε η Greta Lee, τον ρόλο του Hae Sung ενσάρκωσε ο Teo Yoo και τον ρόλο του Arthur, συζύγου της Nora, ο John Magaro. Η Celine Song έγραψε η ίδια και το σενάριο, το οποίο βασίζεται μερικώς σε δικά της προσωπικά βιώματα.

Η συγκεκριμένη ταινία αφήνει σίγουρα μια γλυκόπικρη αίσθηση και είναι ικανή να συγκινήσει τους πάντες. Δεν χρειάζεται να είναι κάποιος παιδί μεταναστών για να ταυτιστεί με την ιστορία ή να προέρχεται από την αντίστοιχη κουλτούρα της Νότιας Κορέας. Ο καθένας από εμάς μπορεί να σκεφτεί κάποιον άνθρωπο που ήρθε στη ζωή του και μετά χάθηκε η επαφή μαζί του. Αλλά αν επιστρέψει, πώς θα είναι η σχέση μαζί του; Θα έχει αλλάξει κάτι ή μπορούν να παραμείνουν όλα ίδια;

“Περασμένες Ζωές” της Celine Song

Υπάρχει μια οικουμενική αλήθεια σε αυτό το σενάριο, ένα βαθύ υπαρξιακό ζήτημα που αγγίζει τον καθένα μας. Όπως ομολογεί και ο τίτλος της άλλωστε, γίνεται συχνά λόγος στην ταινία για τη λέξη “In-Yun” που στα κορεάτικα σημαίνει “μοίρα”, για ανθρώπους που έχουν μια σύνδεση στην τωρινή τους ζωή, η οποία “μαρτυρά” ότι έχουν συνυπάρξει ξανά σε προηγούμενες, περασμένες ζωές. Σε αυτή τη ζωή, η Nora και ο Hae Sung προσπαθούν να καταλάβουν τι ρόλο παίζει ο ένας στη ζωή του άλλου. 

“Περασμένες Ζωές” της Celine Song

Διάφορα ζητήματα προκύπτουν όπως το πώς και κατά πόσο τελικά οι αποφάσεις που παίρνουμε καθορίζουν την πορεία της ζωής μας κι αν είναι απόλυτα στο χέρι μας ο έλεγχος. Η ταινία επιχειρεί να εξετάσει τις ανθρώπινες σχέσεις αλλά και την έννοια του έρωτα. Βλέπουμε μια πραγματικά κινηματογραφικών διαστάσεων ερωτική ιστορία που διαπερνά τον χρόνο, να εκτυλίσσεται μπροστά μας αλλά παράλληλα και την πραγματική ζωή -τον γάμο της Nora- να αντιπαραβάλλεται. Το ονειρικό και το πραγματικό μπλέκονται στο “τώρα” της ταινίας κι εμείς παρακολουθούμε σιωπηλά. Κι όλο αυτό “βουτηγμένο” στα σημερινά δεδομένα: με την τεχνολογία να μάς χαρίζει την ευκαιρία να συνομιλούμε με όποιον θέλουμε μέσω βιντεοκλήσεων και μηνυμάτων, να μας φέρνει πιο κοντά. Αλλά η ταινία ταυτόχρονα μας υπενθυμίζει και την άλλη όψη αυτού του πλεονεκτήματος: όση επαφή κι αν κρατάς, δεν παύει να είναι από μια οθόνη…

“Περασμένες Ζωές” της Celine Song

Οι χαρακτήρες, επίσης, είναι άκρως καλογραμμένοι. Ο Arthur ξεχωρίζει παρόλο που δεν είναι ο πρωταγωνιστής. Είναι αυτός που μάς “ανακουφίζει” επιτρέποντάς μας να γελάσουμε με την κατάσταση που ζει και ταυτόχρονα φέρει έναν συγκεκριμένο ρόλο, μεταφέρει πολλά από τα μεγάλα ερωτήματα της ταινίας -έχουν μια εξαιρετική σκηνή με την Nora- αλλά και στέκει με έναν τρόπο απρόσμενο και συνάμα δυναμικό.