Μωρά στη Φωτιά και Panx Romana στην Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων

Δύο από τα πιο σημαντικά, ιστορικά και διαχρονικά συγκροτήματα της ελληνόφωνης ανεξάρτητης rock μουσικής σκηνής, τα Μωρά Στη Φωτιά και οι Panx Romana, σημαίνουν συναγερμό και πλημμυρίζουν με αδρεναλίνη το κέντρο της Αθήνας, προσκαλώντας όλα τα αδέλφια στην Κόλαση να κάνουν ‘‘Βουτιά στην Ιστορία’’, με μουσικές ελευθερίας, πάθους και έμπνευσης, τραγουδώντας για το αληθινό, Μανιφέστο… ‘’Το Μανιφέστο της καρδιάς μας’’.

Στις 15 Σεπτεμβρίου στην Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων με special guest το συγκρότημα “Τσιμέντο”.

Ο Στέλιος Σαλβαδόρ και οι μουσικοί του σύντροφοι δεν χρειάζονται συστάσεις.. Μιλάει ο ..λαός γι’ αυτούς και μόνο αυτός, από στόμα σε στόμα, από την εμφατική αρχή στα 80s, στην «σιωπή» των 90s, στο ξέσπασμα των 00s, στην καταξίωση των 10s και στην απογείωση των 20s με γεμάτα «Κύτταρα» και «Γεωπονικές».. ..η σχέση των Μωρά στη Φωτιά και του κόσμου πάντα ήταν και παραμένει άμεση και χειροπιαστή.

Τα Μωρά στη Φωτιά δημιουργήθηκαν το 1984 από τους Στέλιο «Σαλβαδόρ» Παπαϊωάννου (τραγούδι, μπάσο), Δημήτρη «Μπάννυ» Βασιλειάδη (κιθάρα) και Γιώργο Παπαϊωάννου (ντραμς). Ο πρώτος δίσκος, ονόματι Μωρά στη Φωτιά, κυκλοφόρησε το 1987. Είχε μεγάλη απήχηση και σήμερα θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα άλμπουμ της ελληνικής ροκ σκηνής.

Ακολούθησε μια μακρά περίοδος απουσίας από τα στούντιο, με πολλές αλλαγές στη σύνθεση και μόνο σταθερό μέλος τον Σαλβαδόρ. Ο δεύτερος δίσκος, Θεατρίνοι, κυκλοφόρησε μόλις το 1999 και περιείχε μελοποιημένα ποιήματα των Γιώργου Σεφέρη, Οδυσσέα Ελύτη και Κώστα Καρυωτάκη. Έκτοτε, μέσω της δισκογραφικής Baby Records του Σαλβαδόρ, το συγκρότημα έχει κυκλοφορήσει νέες δουλειές.

Τα Μωρά στη Φωτιά θεωρούνται ευρέως ένα από τα πιο επιδραστικά συγκροτήματα του ελληνικού ροκ. Η σπουδαιότητα τους έγκειται στον ελληνικό στίχο, σπάνιο για την εποχή, το έντονο κοινωνικοπολιτικό περιεχόμενο των τραγουδιών και την ιδιότυπη φωνή του Σαλβαδόρ. Ειδικά ο πρώτος τους δίσκος βοήθησε σημαντικά στην άνοδο της δημοφιλίας του ελληνόφωνου ροκ κατά τη δεκαετία του 1990.

Στέλιος Σαλβαδόρ: ‘’Τη δημοκρατία μας και τα μάτια μας. Με λίγα λόγια, όπως λέει και κάποιος φιλόσοφος, «Δεν είμαστε μόνο αποδέκτες της δικαιοσύνης, είμαστε και δημιουργοί της». Και γενικότερα χρειάζεται περισσότερη αλληλεγγύη’’.

Οι Panx Romana είναι το άσυλο των ημερών της αθωότητας “άτακτων”, αμούστακων νεαρών από τα ’70s. Προέρχονται από μια γενιά που μεγάλωσε την εποχή που η δικτατορία είχε καταλάβει την εξουσία στην Ελλάδα με την βία, και είχε φιμώσει κάθε ελεύθερη φωνή. Από αυτή την σκοτεινή περίοδο, οι Panx εμπνεύστηκαν το εφηβικό τους όνειρο να κάνουν μια μπάντα που θα είχε δυνατή φωνή και στάση ζωής, βασισμένη στην πράξη.

Έτσι γεννήθηκε αρχικά η ιδέα που πυροδότησε ο εμπρησμός του punk στις αρχές του 1977 μέσα από την πρώτη πανκ ροκ συμμορία της Αθήνας, και αφού πέρασε από τους Stress, TVC & Video Games, το 1982 δημιουργήθηκαν οι Panx Romana, που κλείνουν 41 χρόνια ζωής με την αρχική τους σύνθεση, με την οποία δραστηριοποιούνται στις ζωντανές τους εμφανίσεις και στο studio.

Panx Romana και η φωτιά καλά ακόμα καίει… Δε σπάσανε, πιστεύουν ακόμα, έχουν κάτι να πουν, και πάντα φωνάζουν… «Σπάσε τη Γραμμή, Κράτος Κλειστόν, Ράδιο Κατάληψη, Διακοπές στο Χακί»… πυροδοτώντας διαχρονικά το συναίσθημα και την αντίσταση στα σκοτάδια της ζωής.

‘’Είναι η δύναμη του συνειδητοποιημένου rock’n’roll που ζει τ’ όνειρο ακόμα και αν μοιάζει ουτοπία. Όσο ουτοπικό είναι να κερδίσουμε, άλλο τόσο ουτοπικό είναι να νικηθούμε’’, είναι η αγαπημένη φράση του Frank Panx.

Tο όνομα του συγκροτήματος αποτελεί παραποίηση της λατινικής φράσης Pax Romana, που σημαίνει Ρωμαϊκή Ειρήνη. Η πρόσθεση του n, κάνει το Pax να ακούγεται σαν ο πληθυντικός αριθμός του punk, έτσι που θα μπορούσε πολύ ελεύθερα να μεταφραστεί σε Ρωμιοί πάνκηδες.

Frank Panx: ‘’Κάθε μουσικό κίνημα, κάθε μουσική σκηνή, για να επιβιώσει και να διαδοθεί πρέπει να έχει την εστία του, τις ψυχές ασυμβίβαστων ανθρώπων. Πόσο μάλλον ένα κίνημα άκρως αντιδραστικό, περιθωριακό όπως το punk που είναι σκληρό και ωμό σαν την αλήθεια’’.

Δισκογραφικά έκαναν την εμφάνισή τους το 1984 με την ιστορική πανκ συλλογή “Διατάραξη κοινής ησυχίας” και ακολούθησαν τα “Παιδιά στα όπλα” (1987), “Αντάρτες Πόλεων” (1989), “Σπάσε τη Γραμμή” (1993), “Nazis Raus” (1994 DIY), “Διαγωγή κοσμία” (1996), “Κράτος Κλειστόν” (1999), “Pax Americana” (2016 DIY) ενώ έχουν συμμετάσχει σε πολλές συλλογές σε Ελλάδα και εξωτερικό.

Όλο το έργο των Panx Romana έγκειται στην αφύπνιση που επιτελείται με τον λόγο τους, από εκείνους που αρνούνται να μεγαλώσουν, εκείνους που πορεύονται με άξονα την -άνευ συνόρων, χρωμάτων ή φυλών- ανθρωπιά, εκείνους των οποίων “αρχές είναι ο νόμος του ελεύθερου λαού που είναι γραμμένες σε καρδιές με μελάνι ουρανού”, που λένε “Εγώ είμαι ο κανείς που δεν κάνει κάτι, μα εγώ θα γίνω ο Κανείς που θα κάνει κάτι”.

Oι Panx Romana δραστηριοποιούνται με ακτιβιστικές πρακτικές και δράσεις μέσα από την μουσική συλλογικότητα “Αντισώματα”, το “Immigraniada Festival” και το “Δίκτυο Αλληλεγγύης Κοινωνικών Ιατρείων” με δράσεις αλληλεγγύης και πρωτοβουλίες που συμβάλουν στην ενίσχυση ευπαθών ομάδων, που πλήττονται άμεσα από την δύσκολη κατάσταση που βιώνουμε σαν κοινωνία και σαν άτομα.

Σε μια εποχή που καταρρέει, οι Panx Romana με τις καταιγιστικές μουσικές, τους αιχμηρούς και ουσιαστικούς στίχους και τη στάση τους, ενώνουν ολόκληρες γενιές μέσα από τραγούδια για ισότητα, ελευθερία, ανθρωπιά. «Ιδέες και έννοιες που βάλλονται από τις σύγχρονες μορφές εξουσίας, αλλά υποστηρίζονται με πάθος από μια μπάντα που η εποχή μας χρειάζεται περισσότερο από ποτέ».

Το τσιμέντο είναι παντού. Αδυσώπητα κυρίαρχο καλύπτει τα πάντα. Από τις γειτονιές που ζούμε μέχρι και τον πολιτισμό που συνυπάρχουμε. Αρτηριοσκληρωτικό, απρόσωπα ψυχρό γκρι, το τσιμέντο συμβολίζει την εξουσία και τον κάθε εχθρό που εναντιωνόμαστε.Όπως σε κάθε παραμύθι, μύθο η παραβολή που σέβεται τον εαυτό του, έτσι και στην πραγματικότητα αν ονομάσεις τον εχθρό σου, χάνει σε δύναμη και υπόσταση.

Μεταβολίζουμε τις σκέψεις και τα συναισθήματα μας σε στοίχους και μουσική, προσπαθώντας να αλλάξουμε το ρου των ανθρώπων που μας ακούν προς το καλύτερο. Είναι μια προσπάθεια να βάλουμε σε κίνηση την λήθη της καθημερινότητας με την ελπίδα ότι μπορούμε να θυμηθούμε να διεκδικήσουμε και τελικά να πάρουμε πίσω ότι είναι δικό μας από τους κλέφτες των ονείρων.