Ο «έρωτας» του Γιάννη Αγγελάκα που τελείωσε με τις «Τρύπες» και η πρέζα που ποτέ δεν πήρε

Μπορεί να τον δεις να τριγυρνάει στα Πετράλωνα, γιατί είναι ακόμα ρετρό και του αρέσει αυτή η φάση ή στην Κρήτη, όταν ηχογραφεί για μέρες σε υπόγεια. Μπορεί να τον πετύχεις σε κάποιο νησί του Αιγαίου, όταν ψάχνει απομόνωση να γράψει, γιατί, όπως έχει πει «το γράψιμο θέλει μοναξιές, η μουσική κόσμο». Μοναξιές; Δεν του αρέσει. Αν και στην εφηβεία του, τον είχε σημαδέψει η φράση του Χένρι Μίλερ, «δεν πρόκειται ποτέ να μείνω μόνος, στη χειρότερη περίπτωση θα ‘μαι με το Θεό», εν τούτοις, περνάει 2 και 3 εβδομάδες μόνος του, απομονώνεται και δεν βλέπει άνθρωπο για «να καθαρίσω μέσα μου». Μετά βγαίνει και πάλι, αλωνίζει από πόλη σε πόλη, ποτέ δεν κάθεται σε μία για πολύ, γιατί θέλει να είναι εραστής τους. Ερωτεύεται, κάνει παρέα με «κορίτσια και αγόρια μικρότερων ηλικιών, γιατί βαριέμαι τους ανθρώπους της ηλικίας μου», εκτός από τον φίλο του τον Ντίνο που «είναι κι αυτός ξέμπαρκος και ανοικτός στο πως περνάει το 24ώρο του». Όχι, η οικογένεια δεν πέρασε από το μυαλό του. Δεν ήταν σε θέση, θα το ήθελε, δεν του ταιριάζει βρε αδερφέ γιατί στην τελική γνώριζε ότι «δεν θα ήμουν σωστός».

Με λίγα λόγια, ο Γιάννης Αγγελάκας– έλα που δεν κατάλαβες τόση ώρα για ποιον μιλάμε- δεν χωρά πουθενά. Είναι ελεύθερο και ανήσυχο πνεύμα, με άποψη, κριτική σκέψη και νοσταλγία στα παλιά. Στα ωραία, στα ρομαντικά. Τότε που οι «αλητάμπουρες» «γεννούσαν» στη Θεσσαλονίκη τα πρώτα ροκ-πανκ συγκροτήματα. Για ψαγμένους και μυημένους. Έπρεπε απλά να ξέρεις το «πότε» και το «που»!

Ο Αγγελάκας δεν ήταν αλητάμπουρας. Μάλλον «ταξιδιάρα ψυχή». Γεννήθηκε μια μέρα σαν τη σημερινή (σχεδόν) το 1959, στη Νεάπολη Θεσσαλονίκης και αυτό που αντίκρισε ήταν φτώχεια, χαμόσπιτα, αγάπη και τσακωμούς, παιδιά στους δρόμους και γονείς σωστούς. Δεν πέρασε άσχημα, αλλά η φτώχεια η ριμάδα ήταν εκεί. Ο πατέρας του, αν και αριστερός ήθελε να πάρει το πτυχίο του στη Βιομηχανική και «να γίνω ένας καθωσπρέπει δημόσιος υπάλληλος. Ποθούσε να βολευτώ στο Δημόσιο». Εκνευριζόταν με τα «κατορθώματα» του. Όταν συμμετείχε σε θεατρικές παραστάσεις για τα παιδιά της γειτονιάς του.

Διαβάστε περισσότερα στο gazetta.gr