Τα μπλουζ της (μετα)- καραντίνας

Η δύναμη της μουσικής – είπε ο Byrne, με πολλή δύναμη ο ίδιος από την εποχή των Talking Heads ως σήμερα που μια εσωτερική δύναμη τον οδηγεί ασταμάτητα να σχεδιάζει και να ετοιμάζει καινούργια πράγματα – «αυτό που νοιώθω σαν την δύναμη της μουσικής…» – είπε – «…είναι ότι κάνει τους ανθρώπους να μην αισθάνονται πως είναι μόνοι στον κόσμο»… Ότι όπου και να βρίσκεσαι, ό,τι και αν περνάς, ό,τι και αν τρέχει στο μυαλό σου, υπάρχει κάποιος άλλος εκεί έξω που νοιώθει ακριβώς έτσι όπως εσύ… Η μουσική μας ενώνει σε μια κοινή εμπειρία, που μας δίνει δύναμη».

Και αν εκ των πραγμάτων –όπως τώρα- μοιραζόμαστε όλοι μια κοινή εμπειρία, πρωτοφανή εμπειρία και είμαστε όπως λένε all in this together, η μουσική έχει όλο και μεγαλύτερη δύναμη.

David Byrne: “Η μουσική μας ενώνει σε μια κοινή εμπειρία, που μας δίνει δύναμη”

Ο κόσμος μέσα σε αυτές τις ημέρες του κορονοϊού άκουσε πολύ περισσότερη μουσική, τα ραδιόφωνα είχαν περισσότερους ακροατές. Παλιά τραγούδια βγήκαν στην επιφάνεια. Καινούργια έσκασαν μύτη διαδικτυακά, οι λίστες τραγουδιών πολλαπλασιάστηκαν και κύματα νοσταλγίας «για θυμήσου» τύπου που πάντα προσφέρουν μια… αγκαλιά σε ταραγμένες εποχές, έφταναν από παντού. Η ποπ κουλτούρα που τρέφεται από το παρελθόν της έχει κέφια όσο ποτέ… και η δουλειά της στις καταθλιπτικές μέρες της καραντίνας κάποια στιγμή θα αναγνωριστεί.

Η μουσική συνεχίζει να έχει δύναμη. Και αυτό δεν αλλάζει. Αυτό που αλλάζει δραματικά είναι η κατάσταση των ανθρώπων που κάνουν μουσική, των δημιουργών των ίδιων. Των ίδιων ανθρώπων μάλιστα που η νέα εποχή της μουσικής / on line streaming, κατεβάσματα κλπ/ εξαφάνισε σχεδόν τα έσοδά τους (υπάρχουν εξαιρέσεις, big stars κλπ). Μουσική δυνατή, μουσικοί στριμωγμένοι στη γωνία.

Ετσι, το πιο «ζωντανό» καλοκαίρι που περιμέναμε πήγε περίπατο. Το έφαγαν οι αποστάσεις. Το χτύπησε αλύπητα ο ιος. Καταχνιά στα πολιτιστικά.

Πρώτο πλάνο το «on line». Εξ΄αποστάσεως. Όλα τα δωμάτια μια σκηνή. Οι κήποι, ‘bonus’. Εναλλακτικά και πάντα δημιουργικά. Μικρές ανάσες. Ένα ειδος επικοινωνίας. Οργανώνονται και τα on line live. Και εύχομαι να είναι μια ανάσα για τους δημιουργούς. Δεν έχω καταφέρει να παρακολουθήσω. Κάτι δεν με τραβάει. Το live είναι λάιβ.

Πριν δυο τρία χρόνια κάθισα να δω on line/ live το Coachella! Σα να μίκραινε το φεστιβάλ στα μάτια μου.

Τώρα είναι άλλη ιστορία. Είμαστε μέρος αυτής της κατάστασης. Και ακόμη περισσότερο μέρος της προσαρμογής στη νέα αυτή κατάσταση διαρκείας(;). Ο ένας εδώ, ο άλλος εκεί. Υλικό για τραγουδια. Υλικό για μουσική.

«Πιστεύω ότι υπάρχουν πράγματα που μπορείς να πεις σε ένα τραγούδι που δεν μπορείς να τα πεις σε μια ταινία ή στο γραπτό. Για παράδειγμα σε ένα τραγούδι μπορεί να συνυπάρχουν αντικρουόμενες ιδέες ταυτόχρονα. Τα λόγια μπορεί να είναι μελαγχολικά – να λένε για έναν χωρισμό, ή για κάποιον που παλεύει στα δύσκολα, ή ο,τιδήποτε- αλλά η μουσική μπορεί να είναι ζωηρή, χαρούμενη. Έτσι η μουσική σού λέει «θα το ξεπεράσεις, θα φτιάξουν τα πράγματα» ενώ τα λόγια την ίδια ώρα κάπως σε απογοητεύουν… «πώς θα το ξεπεράσω τώρα αυτό»; Και μπορείς να συνδυάσεις αυτά τα δυο στοιχεία, αυτές τις δυο διαφορετικές διαθέσεις μέσα στο ίδιο τραγούδι».

Πάμε λοιπόν να συνδυάσουμε. Η μουσική είναι με το μέρος μας. Και στις downtempo μπαλάντες και στα πολύ μπλουζ της μετα-καραντίνας ζωής μας.

Θα πρότεινα γι’ αρχή μια καλή βουτιά στα άλμπουμ του David Byrne. Ξεκινήστε από το πιο πρόσφατο, το American Utopia.

*όλη η συνέντευξη του David Byrne εδώ