Δεν έκαναν θεατρική πρεμιέρα, κάνουν βίντεο

Στα καμαρίνια των θεάτρων τα κοστούμια των ηθοποιών αντανακλούν τα είδωλα τους στους σκοτεινούς καθρέφτες. Τα έργα που κατέβηκαν άρον άρον έχουν αφήσει ίχνη ότι υπήρξαν κι ότι κάποτε ανέβηκαν στη σκηνή. Είναι πολλοί οι ηθοποιοί που μοιράζονται αντίστοιχες εμπειρίες μετά την ξαφνική παύση της πανδημίας – λες και άφησαν δικούς τους ανθρώπους πίσω.

Υπάρχουν κι άλλοι συνάδελφοι τους που δεν πρόλαβαν καν να φορέσουν κοστούμια στους ήρωες τους· που η απαγόρευση τους βρήκε στις αναγνώσεις, στις πρόβες, στις επικείμενες πρεμιέρες. Και οι ρόλοι έμειναν σιωπηλοί, σε εκκρεμότητα, σε μια βασανιστική αναμονή χωρίς να μπορούν να αρθρωθούν. Τέσσερις από αυτούς, πρωταγωνιστές σε ανοιξιάτικες πρεμιέρες αιχμής φέρνουν για λίγο τους ήρωες τους στη ζωή.

Μέσα από μικρά αυτοσχέδια βίντεο – εννοείται κατ’ οίκον γυρισμένα – απευθύνονται σε μιαν οθόνη κινητού και μιλούν τα λόγια τους, βγάζοντας τους από τη λήθη.

(Αλφαβητικά) Ο Μάνος Καρατζογιάννης (για το «’Οπως πάει το ποτάμι»), η Σύρμω Κεκέ (για την «Νύχτα της Ιγκουάνα»), η Δέσποινα Κούρτη (για το «Μάκιναλ») και η Λουκία Μιχαλοπούλου (για τη «Μαρία Στούαρτ») μας αποκαλύπτουν ψήγματα των χαρακτήρων τους που κανονικά θ’ απευθύνονταν σε θεατές, θ’ ακούγονταν σε γεμάτες σκοτεινές πλατείες και ανοιχτά θέατρα. Μέχρι τότε…