Σκέψεις κατ’οίκον#4: Χαίρε από τους νεο – έγκλειστους
Προσθήκη ως αγαπημένη πηγήΟι ακατάσχετες – ή και όχι – σκέψεις μιας έγκλειστης που ελπίζει να συναντηθούν με τις σκέψεις χιλιάδων άλλων εκεί έξω (και εκεί μέσα)· σε μια εποχή που οι σκέψεις όλων μας καλπάζουν.
Φυλακές Αβέρωφ, Ακροναυπλίας, Αίγινας, Ωρωπού. Δεσμώτης στα “θανατονήσια” της Γυάρου και της Λέρου. Πολιτικός κρατούμενος. Από τα 97 πολυκύμαντα χρόνια του, τα 16 τα έζησε φυλακισμένος κι εξόριστος. Καταδικάστηκε, βασανίστηκε, έκανε απεργία πείνας.
Νωρίς το μεσημέρι πέθανε ο Μανώλης Γλέζος. Πέθανε ως ήρωας. ‘Ηρωας και για τα 16 χρόνια εγκλεισμού του· κυρίως γι’ αυτά.
Κανείς από εμάς, τους νεο- έγκλειστους, τους έγκλειστους του 21ου αιώνα δεν είναι ήρωας. Και (φαντάζομαι) ούτε διεκδικεί ομότιμες δάφνες. Ωστόσο, όλοι έχουμε την οδυνηρή δυνατότητα ν’ αναλογιστούμε στωϊκά την έννοια και τη σηματοδότηση του εγκλεισμού. Και, πρωτίστως, πού αυτή αποδίδεται όταν γίνεται στο όνομα ενός κοινού και ύψιστου αγαθού. Αν κάτι μας συνδέει ακροθιγώς με το Μανώλη Γλέζο – καθώς ευλαβικά τον αποχαιρετούμε – είναι αυτό: Το καλό της συλλογικότητας.
Ο Μανώλης Γλέζος, στα 97 του χρόνια, αποχαιρέτησε τον παλιό κόσμο. ‘Ισως, σε μια φιλοσοφικότερη ανάγνωση, να τον αρνήθηκε κιόλας. Για όλους όσοι μένουμε πίσω για να διαπραγματευτούμε τον καινούργιο (με όσα μέσα διαθέτουμε) ας αναρωτηθούμε, στην φάση τούτη, του εγκλεισμού μας, τι αντέχουμε να πάρουμε μαζί μας από τον παλιό.
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
- MIRfestival 2026: Χορός, θέατρο και περφόρμανς – Το πλήρες πρόγραμμα του φεστιβάλ παραστατικών τεχνών
- Πόσα τσιγάρα έχω καπνίσει από τότε που έφυγες: Για 2η χρονιά στο Θέατρο του Νέου Κόσμου με τη Μαργαρίτα Παπαγιάννη
- 20 Βήματα Μπροστά: Το παγκόσμιο bestseller του Χόρχε Μπουκάι με νέες παραστάσεις στον «Ελληνικό Κόσμο»
- Ο Μιχάλης Ρακιντζής “μεταμορφώνει” το Γυάλινο Μουσικό Θέατρο σε techno stage
- Στάθης Άννινος και Κατερίνα Πολέμη: Sold out το αφιέρωμα στον Σαββόπουλο – Επιπλέον συναυλία στο Μέγαρο
