Μια Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου χωρίς Θέατρο

«Η επίθεση του ιού. Η αγωνία της ανθρωπότητας. Η σιγή του Θεάτρου».

Σκέφτομαι το κοστούμι μου. Κρεμασμένο στο καμαρίνι. Στον πάγκο το καπέλο, τα μαντήλια, το ρολόι , η βέρα που φορούσα στο δάχτυλο. Όλα στο σκοτάδι τώρα. Εγκαταλελειμμένα ξαφνικά και απότομα.

Και μετά η σκηνή. Χωρίς φώτα, χωρίς ηθοποιούς, χωρίς λόγια, χωρίς ιδρώτα, χωρίς μόχθο να ζωντανέψουμε την ιστορία. Ένα εγκαταλελειμμένο τοπίο. Και φυσικά η αίθουσα. Άδεια, κρύα και σκοτεινή.

Αυτός ο περίεργος, επιθετικός ιός χτύπησε και το θέατρο. Σκέφτομαι και άλλα καμαρίνια και άλλες σκηνές και άλλες αίθουσες. Όλα βυθισμένα στη σιωπή. Ούτε ιστορίες, ούτε χειροκροτήματα. Και όχι μόνο στην Αθήνα, και όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σχεδόν σε ολόκληρο τον κόσμο.

Η επίθεση του ιού. Η αγωνία της ανθρωπότητας. Η σιγή του Θεάτρου.

Στις πολύ δύσκολες εποχές που περνούσε η ανθρωπότητα, το Θέατρο πάντα έβρισκε τον τρόπο να συμπαραστέκεται. Ίσως να είναι από τις ελάχιστες φορές στην παγκόσμια ιστορία που δεν μπορεί να το κάνει. Η καθολική οδηγία – και σωστά – είναι να μείνουμε στο σπίτι μας για να προστατεύσουμε τον εαυτό μας και τους άλλους. Μια πρωτόγνωρη, συγκλονιστική τραγωδία και εμπειρία για ολόκληρο τον πλανήτη.

Μένοντας στο σπίτι κάτω από αυτές τις, τόσο πρωτόγνωρες, συνθήκες αναρωτιέμαι πώς θα είναι ο κόσμος μετά. Πώς θα είναι η καθημερινή μας ζωή, η πολιτική, η οικονομία, οι προτεραιότητες μας. Και φυσικά πόσο θα επηρεαστεί το θέατρο από αυτή την σαρωτική αλλαγή; Άραγε θα επιστρέψουμε στις ίδιες αίθουσες, στις ίδιες σκηνές, στα ίδια κοστούμια μας σαν να ξυπνήσαμε από ένα κακό όνειρο; Η όλα θα είναι τελείως διαφορετικά; Μήπως μας περιμένει μια καινούργια άνθηση αντίστοιχη με αυτήν που δημιουργήθηκε μετά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο; Μακάρι.

Το σίγουρο είναι πως το θέατρο θα ξαναβρεί την φωνή του. Συγγραφείς, σκηνοθέτες, ηθοποιοί, σκηνογράφοι,εν δυματολόγοι, φωτιστές θα ξαναπούν ιστορίες. Όπως η ζωή έτσι και το θέατρο θα συνεχιστεί. Οι δημιουργοί το έχουν ανάγκη. Οι θεατές το έχουν ανάγκη. Η ζωή το έχει ανάγκη.