Οι πρώτες φωτογραφίες από το “Θάνατο του Εμποράκου” στο θεατρο Εμπορικόν

Ο “Θάνατος του εμποράκου”, το έργο που χάρισε στον Άρθουρ Μίλλερ το βραβείο Πούλιτζερ, ανεβαίνει στο Θέατρο Εμπορικόν σε μετάφραση και σκηνοθεσία του Γιώργου Σκεύα, με τον Δημήτρη Καταλειφό στον εμβληματικό ρόλο του Γουίλυ Λόμαν.

70 χρόνια μετα την πρώτη παρουσίαση του έργου, το 1949, στη Νέα Υόρκη, η ιστορία του ηλικιωμένου πλασιέ που βλέπει τις δυνάμεις αλλά και τους πελάτες του να τον εγκαταλείπουν, ζωντανεύει και πάλι στη σκηνή. 

Ο Δημήτρης Καταλειφός είχε παίξει τον ίδιο ρόλο σε ηλικία 32 ετών σε μια παράσταση που σκηνοθέτησε το 1986 ο Βασίλης Βαφέας.

Με τον Θάνατο του εµποράκου, ο Άρθουρ Μίλλερ έγραψε µια «τραγωδία» για έναν «κοινό άνθρωπο». Ο ήρωας του έργου, ο πωλητής Γουίλλυ Λόµαν, είναι ένα θύµα του λεγόµενου «Αµερικανικού Ονείρου». Αυτό το κούφιο όνειρο, πάνω στο οποίο ο Γουίλλυ στήριξε όλη του τη ζωή, εβδοµήντα χρόνια µετά τη συγγραφή του έργου, εξακολουθεί να κυριαρχεί στην αντίληψη για τη ζωή του σύγχρονου ανθρώπου παγκοσµίως, έχοντας πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις.

Στην εποχή µας, το να είσαι αρεστός, το να σε συµπαθούν οι άλλοι, θεωρείται σίγουρος δρόµος προς την επιτυχία. Το κυνήγι του χρήµατος, ο γρήγορος πλουτισµός και τα υλικά αγαθά εξακολουθούν να καθορίζουν την πορεία του σηµερινού ανθρώπου.

Ο Μίλλερ χρησιµοποιεί µε βαθιά ποιητικό τρόπο την έννοια του χρόνου για να µπορέσει να εκφράσει αυτό που ο Γουίλλυ βιώνει, επιτρέποντας έτσι στον θεατή να βλέπει κοµµάτια από τις αναµνήσεις, τις φαντασιώσεις, τους φόβους και τις ενοχές του κεντρικού ήρωα.

Η παράσταση µέσα από µια λιτή και αφαιρετική φόρµα επιχειρεί να αναδείξει την αρχετυπική φύση της ιστορίας και των χαρακτήρων του έργου, διατυπώνοντας µε όσο το δυνατόν µεγαλύτερη καθαρότητα τα ερωτήµατα που απασχολούν τον συγγραφέα.

Ο θάνατος του εµποράκου, µέσα από την ιστορία του Γουίλλυ Λόµαν και της οικογένειάς του, γίνεται ένα αντικαθρέφτισµα της δικής µας ζωής, του εαυτού µας.

Η ιστορία του Εμποράκου…

Ο Γουίλλυ Λόμαν, ένας ηλικιωμένος πωλητής -πλασιέ, αισθάνεται ότι οι δυνάμεις του τον εγκαταλείπουν και ότι πλέον είναι άχρηστος. Πάντα υπήρχε κάτι το “ ασταθές ” στον χαρακτήρα του και τη δουλειά του. Αλλά ξαφνικά αυτή η “αστάθεια“ γίνεται καθολική και τον συντρίβει. Όταν ήταν νέος, φαινόταν ορμητικός, ευχαριστιόταν την συναναστροφή με τους άλλους ανθρώπους – το αστείο, το πείραγμα, τη δουλειά.

Στις αρχές των εξήντα του χρόνων, ο Γουίλλυ βλέπει τη δουλειά του να πηγαίνει χειρότερα από ποτέ. Το ζωηρό βήμα έφυγε και μαζί το χαμόγελο από το πρόσωπό του και η εγκάρδια ζεστασιά από την προσωπικότητά του. Είναι τελειωμένος. Η ζωή του στοίχειωσε και τον πρόλαβε. Ξαφνικά δεν είναι τίποτα. Κανένας δεν τον ξέρει πια.  Στήριξε όλη του την πορεία πάνω στην άποψη ότι αν οι άλλοι σε συμπαθούν, είναι σίγουρο ότι θα πετύχεις. Το να είσαι αρεστός, σου εξασφαλίζει την επιτυχία και μπορεί να σε κάνει σπουδαίο. Τις ίδιες ιδέες εμφύσησε και στους δυο γιους του και τώρα περιμένει απ’ αυτούς να εκπληρώσουν όλα όσα ο ίδιος δεν κατάφερε να κάνει στη ζωή του.

Στα όρια της νευρικής κατάπτωσης, αγωνίζεται να αποδείξει στον εαυτό του και στους άλλους πως είχε δίκιο, πως οι αρχές του και όλα όσα πίστευε στη ζωή του ήταν σωστά. Πασχίζοντας να συλλάβει την αιτία που τα πράγματα πήγαν στραβά, βυθίζεται  στο παρελθόν. Τα παιχνιδίσματα του νου – οι αναμνήσεις, οι φαντασιώσεις, η ονειροπόληση, οι παραισθήσεις –  προσφέρουν ένα απατηλό καταφύγιο από την σκληρή αλήθεια της πραγματικότητας που του είναι αβάσταχτη…

Μετάφραση- Δραματουργική Επεξεργασία – Σκηνοθεσία: Γιώργος Σκεύας
Κοστούμια: Μρία Κοντοδήμα – Εβελίνα Δαρζέντα
Μουσική: Σήμη Τσιλαλή
Φωτισμοί: Κατερίνα Μαραγκουδάκη
Βοηθός σκηνοθέτη: Γιάννης Σαβουιδάκης
Βοηθός σκηνογράφου: Άγγελος Καραβασίλης

Πρωταγωνιστούν: Δημήτρης Καταλειφός, Μαρία Καλλιμάνη, Γιώργος Νούσης, Γιώργος Ζιόβας, Χρήστος Ευθυμίου, Χαρά Μάτα Γιαννάτου, Τάσος Λέκκας, Δημήτρης Αποστολόπουλος, Γιώργος Πατεράκης, Χρύσα Γκινίκη, Ιοκάστη – Aγαύη Παπανικολάου