Residents: Μόνιμοι Κάτοικοι και νέοι Εισβολείς

Εκείνο το βράδυ είχαμε πει ψέματα. Ότι δηλαδή ήμασταν φίλοι, περαστικοί και μακριά από εμάς κάθε σχέση με δημοσιογράφους, φωτογράφους, media εν γένει, αφού όλα αυτά συνέβαιναν – σημειώστε – στην προ social media εποχή. Διαφορετικά οι Residents, δεν θα είχαν εμφανιστεί.

Η μπάντα από την αβαν-γκαρντ σκηνή του Σαν Φρανσίσκο με επιμέλεια και τέχνη έκρυβε την ταυτότητά της πίσω από ολόσωμα φωτισμένα κουστούμια ή τεράστιους βολβούς ματιών, με επίσημο ένδυμα και ημίψηλο καπέλο. Στις αρχές της καριέρας τους (στα 70’s) πολλές φήμες κυκλοφορούσαν για το ποιοι κρύβονται πίσω από τις μάσκες, ενώ διαδιδόταν έντονα ειδικά μία φήμη που είχε αφετηρία της το εξώφυλλο του άλμπουμ τους Meet The Residents και έλεγε ότι στην πραγματικότητα οι Residents ήταν οι Beatles. Πολλοί πίστευαν ωστόσο πως οι αληθινοί Residents ήταν τα μέλη της Crypric Corporation, όπως συστηνόταν η ομάδα που αντιπροσώπευε το γκρουπ, οι μάνατζερ δηλαδή που έτσι κι αλλιώς ήξεραν περισσότερα από όσα έλεγαν στον κόσμο.

Σε κάθε περίπτωση, οι Residents ήταν πάντα κάτι περισσότερο από ροκ συγκρότημα  – μια κολεκτίβα που ανέτρεπε τις συμβάσεις του ροκ, ενώ παράλληλα αντλούσε υλικό από τις ρίζες του, πρωτοπόροι των μουσικών βίντεο με εμφανή κλίση στην αποδόμηση της ποπ κουλτούρας. Το  μυστήριο γύρω από την ταυτότητά τους γινόταν μέρος της τέχνης τους.

Και δεν θα αποκάλυπταν τα μυστικά τους τότε στην Αθήνα, σε μια από τις πρώτες συναυλίες τους στα μέρη μας, στο Ρόδον (θρυλικό κλαμπ της οδού Μάρνη αν θυμάμαι σωστά) γεμάτο από φανατικούς της εκκεντρικής ποπ/ροκ/πανκ/new wave φιλολογίας τους.

Λίγο μετά τη συναυλία οι Residents χαλαροί και κουλ έπιναν το ποτό τους, δοκίμαζαν γεύσεις ελληνικές και έλεγαν ιστορίες ροκνερολ καθημερινότητας στην παρέα των…μυστικών δημοσιογράφων. Λαλίστατος και απολαυστικός στις αφηγήσεις του ο Όμηρος Φλιν, με τα τεράστια διαπεραστικά γαλάζια μάτια του κοίταζε πότε σαν εκκεντρικός καλλιτέχνης, πότε σαν αποκαμωμένος μάνατζερ θεότρελης μπάντας, πότε σαν ο γείτονας που τρέχει να προλάβει να πάρει το παιδί από το σχολείο. Για όλα είχε ιστορίες να πει ο Όμηρος Φλιν, γιατί όλα αυτά τα ζούσε και τα ανακάτευε με  ροκενρόλ αλληγορίες και στιγμιότυπα από την cult πτυχή του βίου τους. Και ναι –  εμείς είχαμε δει τους Residents χωρίς μάσκες, αλλά και χωρίς smartphone.

Ήρθε στο μυαλό μου η ιστορία τις προάλλες που μάθαμε τα άσχημα νέα για τον Hardy Fox που έφυγε από τη ζωή στα 73 του. Ο Hardy Fox ήταν μαζί με τον Homer Flynn ιδρυτικά μελη της μπάντας, βασικός συνθέτης και παραγωγός. Ούτε ο ένας ούτε ο άλλος, ούτε ο Φοξ δηλαδή ούτε ο Φλιν παραδέχτηκαν ποτέ ότι έπαιζαν στους Residents – αυτό για την ιστορία.

Και την ιστορία θα την έλεγα έτσι κι αλλιώς. Με την καλή αφορμή, αφού 50 τόσα…άλμπουμ μετά και με κάμποσα κιλά κουστούμια στις ντουλάπες τους, η ζωή των Residents συνεχίζει να παίζει με το παράλογο, το μεταφυσικό και αναμφισβήτητα το ποπ: Μόλις κυκλοφόρησαν καινούργιο άλμπουμ, το φαντασμαγορικό, σουρεαλιστικό και παράδοξα ποπ Intruders (από την ετικέτα της Cherry Red που ξεκίνησε την διανομή της στη χώρα μας από την πολύ δραστήρια Rockarolla).

«Όλα τα τραγούδια του άλμπουμ (λένε οι Residents) περιστρέφονται γύρω από αόρατα και ανεξέλεγκτα πνεύματα που έχουν κολλήσει μέσα στο μυαλό μας. Είτε είναι φαντάσματα, είτε άγγελοι, εξωγήϊνοι, πρώην εραστές, ή η θυμωμένη γριά με το γλυκόπικρο χαμόγελο, δεν ξέρουμε ποτέ ποιος ή τι έχει σφηνώσει στις πιο σκοτεινές γωνιές του νου μας». Αλήθεια λένε και συνεχίζουν το έργο τους, απτόητοι Εισβολείς και μόνιμοι Κάτοικοι στο υποσυνείδητο της Ποπ Κουλτούρας. Και σε περιοδεία ευρωπαϊκή, από την αρχή της νέας χρονιάς.