Πένθιμα Νανουρίσματα στην Γρανιτένια Πόλη

Με αυτό το κτήνος καταπιάνεται ουσιαστικά ο Μακμπράιντ στον “Ψυχρό Γρανίτη“ προσφέροντας μας έναν γκροτέσκο ταξιδιωτικό οδηγό του Αμπερντίν, που βρίσκεται σκαρφαλωμένο στην βορειοανατολική πλευρά της Σκωτίας.

Εκεί έχει κάνει την εμφάνιση του ο χειρότερος τύπος εγκλήματος και ο εφιάλτης κάθε γονιού. Μικρά παιδιά εξαφανίζονται για να βρεθούν μέρες αργότερα κακοποιημένα και νεκρά. Το σκηνικό γίνεται ακόμα πιο ερεβώδες όταν η κλειστοφοβική ατμόσφαιρα συνεπικουρείται από τις πολικές θερμοκρασίες και τους άγριες χιονοθύελλες που σκάνε με δύναμη από την Βόρεια Θάλασσα. Η γκρίζα απόχρωση του γρανίτη, σήμα κατατεθέν των κτιρίων του Αμπερντίν, κάνει ακόμα πιο μελαγχολική την κατάσταση πολιορκίας στην οποία έχει βυθιστεί η πόλη.

Μέσα από αυτήν την ανατριχιαστική ιστορία, ο συγγραφέας κατορθώνει να παρουσιάσει πολλές από τις παθογένειες των σύγχρονων, όχι και τόσο πολιτισμένων τελικά, κοινωνιών. Ο Μακμπράιντ στριφογυρνάει ολοένα και περισσότερο το καρφί στην πληγή δίνοντας μας να καταλάβουμε ότι κι εμείς, ως μέλη της αγέλης, έχουμε τις ευθύνες που μας αναλογούν για πολλές από τις καταστάσεις που συναντάμε στην καθημερινότητα μας. Για αυτό και ως αναγνώστες θα βρεθούμε πολλές φορές σε μονοπάτια που δεν μας είναι ξένα.

Μέσα από ανατριχιαστικές περιγραφές πτωμάτων, μέσα από τυπικές ιατροδικαστικές αναφορές, μέσα από λεπτομερή ανάλυση χαρακτήρων, ακόμα και μέσα από θλιβερές απεικονίσεις της πόλης πού παραπέμπουν σε φιλμ νουάρ του ’50, ο συγγραφέας σηκώνει το χαλί και αποκαλύπτει πολλά ένοχα μυστικά των σημερινών κοινωνιών που είχαν πρόχειρα τοποθετηθεί κάτω από αυτό. Το δυσλειτουργικό σύστημα απονομής δικαιοσύνης, οι υπηρέτες του οποίου μοιάζουν να είναι το ίδιο, αν όχι περισσότερο, ένοχοι από τους κατηγορούμενους. Η βιτριολική συμπεριφορά των μέσων ενημέρωσης, τα οποία αδιαφορούν για οτιδήποτε άλλο πέρα από νούμερα και αποκλειστικότητες. Η έλλειψη πραγματικής επικοινωνίας μεταξύ ανθρώπων που μπορεί να μοιράζονται ακόμα την ίδια στέγη. Ο φόβος και η καχυποψία που συνοδεύει τον οποιονδήποτε δεν συμβαδίζει με τις νόρμες και τα στερεότυπα που έχει θέσει η ίδια αυτή αρρωστημένη κοινωνία. Η σημασία του να είναι κανείς γονιός σήμερα και κατά πόσο αυτό γίνεται αντιληπτό από όλους μας. Η απουσία της αγάπης: για τον διπλανό, τον γείτονα, τον συνάδελφο, τον ξένο, τον άνθρωπο εν γένει.

Ο Μακμπράιντ δεν είναι επιεικής με τους ήρωες του. Δεν τους αφήνει να χαλαρώσουν λεπτό. Ο κεντρικός χαρακτήρας, αρχιφύλακας Λόγκαν ΜακΡέι, δεν έχει να αντιμετωπίσει μόνο έναν κατά συρροή δολοφόνο και τα πτώματα μικρών παιδιών που αφήνει στο διάβα του. Έχει διάφορα στο κεφάλι του. Που γίνονται ακόμα πιο περίπλοκα με τις ανατροπές που συχνά πυκνά του βάζει ο συγγραφέας. Και φυσικά έχει και ο ίδιος τους δαίμονες του. Όχι τόσους ώστε να τον κατατάξουμε στους τραγικούς ήρωες αλλά όσους χρειάζεται ώστε να κερδίσει την συμπάθεια μας.

Αναχωρώντας από το Αμπερντίν ο αναγνώστης συνειδητοποιεί ότι ο γρανίτης εκτός από το οικοδομικό υλικό που χαρακτηρίζει την πόλη, μπορεί πλέον να ζωντανέψει και κάποιους εφιάλτες του. Ακόμα περισσότερο αν είναι γονιός.

Αν πάλι κάποιος από εσάς θέλει να κάνει ένα σκοτεινό ταξίδι στην τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Σκωτίας μπορεί να το ανακαλύψει εδώ: http://bit.ly/2GuIUb0. Αξίζει τον κόπο.