Νουάρ Πρωτοχρονιά από τις εκδόσεις «Μεταίχμιο»
Χείριστο κτήνος εστίν ο άνθρωπος. Η μυθολογία του αστυνομικού νουάρ βασίστηκε πάνω σε αυτό το αξίωμα και, για του λόγου το αληθές, οι εκδόσεις Μεταίχμιο έρχονται να το επιβεβαιώσουν με τρία εξαιρετικά βιβλία του είδους. Από τον Γιάννη Χατζημανώλη
Αρχέγονο όσο και η ανάγκη αναπαραγωγής, το έγκλημα, ή σωστότερα ο φόνος, κυριαρχεί στο ανθρώπινο DNA εδώ και αιώνες, από τότε που σταθήκαμε για πρώτη φορά στα δύο μας πόδια και αποφασίσαμε να χρησιμοποιούμε το μυαλό για να βρίσκουμε την τροφή μας.
Όσο κι αν θέλουμε να δικαιολογηθούμε χρησιμοποιώντας το ένστικτο της επιβίωσης ως άλλοθι, η αλήθεια είναι ότι η θέα του αίματος ανέκαθεν γοήτευε το ανθρώπινο γένος. Τόσο πολύ, που τις περισσότερες φορές κατασκεύαζε εχθρούς για να δικαιολογήσει φονικά κάθε είδους.
Σε έναν βαθμό, χαιρόμαστε κι εμείς. Αν δεν υπήρχε αυτή η σκοτεινή έλξη για το έγκλημα γενικότερα, ο κόσμος δεν θα ήταν ο ίδιος. Θα ήταν σίγουρα πιο ειρηνικός, πιο ήρεμος, πιο αγγελικά πλασμένος αλλά και τόσο, μα τόσο βαρετός…
Έγκλημα στον Παράδεισο της Τατιάνας Αβέρωφ
… Θα ήταν Παράδεισος, σαν το ομώνυμο χωριό της Ηπείρου που ζωντανεύει στο μυθιστόρημα της Τατιάνας Αβέρωφ. Μόνο που αυτός ο Παράδεισος δεν έχει φτιαχτεί «εν σοφία» από τον Δημιουργό, αλλά, ως ανθρώπινο δημιούργημα, διατηρεί όλες τις παθογένειες που αναμενόμενα προκύπτουν. Η Αβέρωφ, δείχνει να γνωρίζει καλά το περιβάλλον της ελληνικής επαρχίας, μιας μικρογραφίας ουσιαστικά της ευρύτερης κοινωνίας, και το διασκεδάζει δεόντως αναδεικνύοντας μια εσάνς λεπτοδουλεμένης ειρωνείας καθώς περιγράφει τους κώδικές της. Πάθη, μυστικά, ανεκπλήρωτες επιθυμίες, όλα πρόχειρα κουκουλωμένα κάτω από το χαλί της ομερτά που σκεπάζει κάθε κλειστή κοινωνία. Μέχρι που ένας φόνος έρχεται να ταρακουνήσει εκ βάθρων όλη αυτή την επίπλαστη γαλήνη χωρίς να υπολογίζει συνέπειες και χωρίς να νοιάζεται αν θα αφήσει τίποτε όρθιο.
Πιστή στις παραδόσεις, μία ακόμα παγωμένη πριγκίπισσα έρχεται από τον βορρά για να μας τρομάξει, να μας ιντριγκάρει και εντέλει να μας ρουφήξει στη δίνη του μυθιστορήματός της, το οποίο διαβάζεται απνευστί. Είναι πραγματικά παράξενο, αλλά φυσικά καλοδεχούμενο, πώς όλη αυτή η μελαγχολία του λευκού που έχει φωλιάσει στη Σκανδιναβία καταφέρνει να ταιριάξει τόσο πολύ με το κόκκινο του αίματος και κάθε φορά να μας παρασέρνει σε δύσβατα μονοπάτια από τα οποία κανείς μας δεν θέλει να ξεστρατίσει. Στην περίπτωση της Sigurdardóttir, όλη αυτή η συλλογιστική παίρνει αυξημένες διαστάσεις αν σκεφτεί κανείς ότι μέχρι πρότινος ήταν συγγραφέας παιδικών βιβλίων και μάλιστα βραβευμένη! Η μεταστροφή της, από το ένα είδος στο άλλο φαντάζει μάλλον περίεργη, αλλά ξεχνάμε ότι το παιδικό κοινό είναι άκρως απαιτητικό. Όποιος απευθύνεται σε παιδιά πρέπει να είναι έτοιμος να απαντήσει σε ένα χάος από «γιατί», πρέπει να είναι ικανός να εξάψει τη φαντασία τους και, το βασικότερο, να μην είναι βαρετός. Στην προκειμένη περίπτωση λοιπόν, η Ισλανδή συγγραφέας, έχοντας δοκιμαστεί ήδη στις αρένες της παιδικής λογοτεχνίας, το μόνο που έχει να κάνει είναι να προσαρμόσει την οπτική της σε μια ενήλικη θεματική. Το αποτέλεσμα αποδεικνύεται, αν μη τι άλλο, εξαιρετικό!
Μαριονέτα (Η): ομοίωμα, συνήθως ανθρώπου, με κινητά μέλη, τα οποία κρέμονται από σπάγκο ή εύκαμπτο σύρμα, για να μπορεί κάποιος να τα κινεί, δίνοντας την εντύπωση ότι κινείται από μόνο του και χρησιμοποιείται στο κουκλοθέατρο (πηγή: https://el.wiktionary.org). Στο βιβλίο του Cole, αντίθετα με την ετυμολογία του λεξικού, η μαριονέτα μπορεί να διαθέτει μεν κινητά μέλη αλλά η ίδια δεν είναι ομοίωμα, δεν είναι κατασκευασμένη από πλαστικό, ύφασμα ή, πιο εκλεπτυσμένα, από πορσελάνη. Η μαριονέτα αυτή δεν είναι παρά ένα τοτέμ του μακάβριου που υπόσχεται εφιάλτες στον κεντρικό χαρακτήρα του βιβλίου Γουίλιαμ Φοκς ή αλλιώς Γουλφ και λατρεμένες ανατριχίλες στον αναγνώστη. Ακόμα περισσότερο όταν η υπόθεση γίνεται προσωπική για τον εν λόγω αστυνόμο ο οποίος παρεμπιπτόντως έχει και ο ίδιος βεβαρυμένο ψυχιατρικό ιστορικό. Ο Cole δεν δείχνει συμπάθεια στον ήρωά του ούτε του προσφέρει συγχωροχάρτι. Θα τον αφήσει να ψάξει μόνος του τη λύτρωση παλεύοντας συνεχώς με τους προσωπικούς του δαίμονες. Και παράλληλα θα του αναθέσει, εξερευνώντας τα στενοσόκακα της δικής του ψυχής, να βρει τη λύση και στον γρίφο που έθεσε η φρικιαστική μαριονέτα του τίτλου.
Οι εκδόσεις «Μεταίχμιο» συνεχίζουν να μας κακομαθαίνουν με τα αστυνομικά νουάρ που εκδίδουν. Ανακαλύψτε τα εδώ: https://www.metaixmio.gr/ και αφήστε τα να σας παρασύρουν στη νοσηρή μα και τόσο απολαυστική τους αισθητική.
