Ο Μιχάλης Μοσχούτης μάς προετοιμάζει για το αθηναϊκό Tectonics
Ο Μιχάλης Μοσχούτης, μουσικός και συν-επιμελητής του Tectonics Athens 2017, μας μιλά για το νέο και διαφορετικό αυτό φεστιβάλ, που έρχεται στην Αθήνα 16-18 Ιουνίου με σκοπό να καταρρίψει τα όρια της μουσικής…
Πείτε μας με λίγα λόγια για το τί πρόκειται να δούμε και να ακούσουμε το 3ήμερο του Tectonics Festival;
Ένα όργανο με χορδές μήκους 25 μέτρων, την σύμπραξη του Fred Frith με την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών υπό την διεύθυνση του Ilan Volkov, τους σκληρούς ηλεκτρονικούς ήχους του Nate Young, την απόκοσμη φωνή του Ghedalia Tazartes, το αρχαίο όργανο shofar, τον Γιάννη Αγγελάκα να διαβάζει John Cage, το free-jazz τριο Mama Luma, αρκετές παγκόσμιες πρεμιέρες, παραδοσιακή μουσική από την Κάρπαθο και πολλά άλλα!
Πώς έφτασε το Tectonics και στην Ελλάδα;
Παρακολουθούσα εξ’ αποστάσεως τις εκδόσεις του Tectonics σε Γλασκώβη, Νέα Υόρκη, Ρέικιαβικ, Όσλο, Αδελαϊδα και Τελ Αβίβ και οραματιζόμουν το πως θα ήταν η αθηναϊκή έκδοση. Ευτυχώς ο εμπνευστής του Tectonics Ilan Volkov, ήταν πολύ ανοιχτός και θετικός οπότε μετά από αρκετή δουλειά καταφέραμε να πραγματοποιήσουμε και το αθηναϊκό Tectonics.
Όταν η συμφωνική μουσική, ο ελεύθερος αυτοσχεδιασμός, το ηλεκτρονικό noise, η μουσική δωματίου, οι ηχητικές εγκαταστάσεις και η παραδοσιακή μουσική “συναντιούνται” και “συγκρούονται” ποιο είναι το ακουστικό αποτέλεσμα;
Προφανώς δεν θα υπάρξει κάποια στιγμή στο φεστιβάλ όπου όλα αυτά θα ακούγονται ταυτόχρονα στον ίδιο χώρο – οπότε δεν μπορούμε να μιλήσουμε καθαρά για ακουστικό αποτέλεσμα αυτής της συνάντησης. Μπορούμε όμως να πούμε ότι το κοινό που θα παρακολουθήσει το φεστιβάλ, θα δει κάποια σύνδεση των διαφορετικών αυτών ήχων. Ίσως προκύψει και κάποια αφήγηση κατά την διάρκεια του τριημέρου…
Ποια είναι η προϋπόθεση για να έρθουν σ’ επαφή φαινομενικά αντίθετες μουσικές πρακτικές;
Βασικά χρειάζονται ανοιχτοί και τολμηροί καλλιτέχνες που να έχουν όρεξη να κάνουν κάτι διαφορετικό. Τα υπόλοιπα είναι αρκετά εύκολα. Την αντίδραση του κόσμου θα την δούμε την επόμενη βδομάδα. Πιστεύω ότι θα είναι πολύ θετική.
Πώς μπορεί τελικά μια ορχήστρα να γίνει πιο “ριζοσπαστική”; Μιας και αυτό είναι το εφαλτήριο ερώτημα του φεστιβάλ.
Η συμφωνική ορχήστρα έχει ένα μεγάλο βάρος από την παράδοση των τελευταίων αιώνων. Όταν μπορούμε να δούμε μια ξεκάθαρη συνέχεια από την ορχήστρα που έπαιζε τα έργα του Beethoven πριν 2 αιώνες μέχρι την σημερινή ορχήστρα και το σύγχρονο ρεπερτόριο, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι η συγκεκριμένη δομή δεν είναι και η πιο ευέλικτη. Στο Tectonics, ύστερα από 32 χρόνια θα παιχτεί στην Αθήνα η “Εναντιοδρομία” του σπουδαίου Έλληνα συνθέτη Γιάννη Χρήστου. Το συγκεκριμένο έργο, με την χρήση γραφικής παρτιτούρας και άλλων τεχνικών, παραμένει ένα αρκετά ριζοσπαστικό συμφωνικό έργο. Επίσης στο έργο του Γιάννη Κυριακίδη οι ηλεκτρονικοί ήχοι συνομιλούν με την συμφωνική μουσική, ενώ στο έργο του Christopher Fox ο κιθαρίστας Fred Frith παίζει εντελώς αυτοσχεδιαστικά μαζί με την ορχήστρα.
