Το Τέταρτο Κουδούνι: Αφήστε τα μίση και πιάστε την «Αντιγόνη»

Η πρώτη εικόνα -διανομή, συνεργάτες κλπ- είναι πολύ καλή, δεν μπορώ, βέβαια, να προβλέψω το αποτέλεσμα που εύχομαι να ’ναι το καλύτερο αλλά αυτή η ιδέα της συμπαραγωγής, της, για πρώτη φορά, ουσιαστικής, πρακτικής συνεργασίας Εθνικού Θεάτρου, Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος και Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου -των τριών ελληνόφωνων δημόσιων Θεάτρων- είναι ό,τι καλύτερο έχω δει να συμβαίνει στο χώρο τα τελευταία χρόνια. Ίσως να ’ναι και «μία κάποια λύσις» στις δύσκολες μέρες της Κρίσης.

Πάντως, σίγουρα, είναι ένα -μεγάλο- βήμα μπροστά από κάποιες παλαιότερες εποχές αντιπαλότητας -τουλάχιστον μεταξύ Εθνικού και ΚΘΒΕ. Και θυμάμαι συγκεκριμένα μέρες -όχι του ’36…- του ’76, όταν για το Φεστιβάλ Επιδαύρου είχαν αναγγείλει «Μήδεια» του Ευριπίδη και το Εθνικό -επί παντοκρατορίας Αλέξη Μινωτή, καλλιτεχνικού διευθυντή τότε- σε σκηνοθεσία Αλέξη Σολομού, με Ελένη Χατζηαργύρη και Νίκο Τζόγια, και το ΚΘΒΕ -καλλιτεχνικός διευθυντής του, τότε, ο Μίνως Βολανάκης– σε σκηνοθεσία του ίδιου, με Μελίνα Μερκούρη, Δημήτρη Παπαμιχαήλ.

Με χαμένο απ’ το προηγούμενο καλοκαίρι -του ’75- για το Εθνικό το επί είκοσι συναπτά έτη μονοπώλιο της Επιδαύρου, καθώς… επετράπη η είσοδος του ΚΘΒΕ και του «Θεάτρου Τέχνης» στο Φεστιβάλ, ο Μινωτής έχει σκυλιάσει. Και ισχυρίζεται -η εκδίκηση είναι, ως γνωστόν, ένα πιάτο που τρώγεται κρύο…-, επιμένει, βάζει βέτο ότι δεν είναι δυνατό να παιχτούν δυο «Μήδειες» στο Φεστιβάλ. Και τα καταφέρνει παρά την έντονη πολεμική: αποκλείει το ΚΘΒΕ -που θα ’ταν η μόλις δεύτερη συμμετοχή του- απ’ την Επίδαυρο! Και απ’ το Ηρώδειο! Χωρίς να λείπουν απ’ τη διαμάχη -σύγκρουση θα ’ταν το σωστότερο- κι οι πολιτικές διαστάσεις, με τον Μινωτή παρά τω Καραμανλή και τη πανισχύρω, τότε, «Νέα Δημοκρατία» που ’ναι κυβέρνηση και την Μελίνα παρά τω ορμητικά ανερχομένω, τότε, Ανδρέα Παπανδρέου και τω ΠΑΣΟΚ που ’ναι στην αντιπολίτευση.

Το ΚΘΒΕ θα παρουσιάσει την παράστασή του (που αποδείχτηκε ότι ήταν κι η καλύτερη…) στην έδρα του -την Θεσσαλονίκη-, στους Φιλίππους και, πεισματικά, θα τη φέρει και στην Αθήνα, για να την παίξει στον Λυκαβηττό, εκτός του -τότε- καμένου θεάτρου-, στο χώρο του πάρκινγκ -ήταν το καλύτερο που ’χε να του δώσει η κυβέρνηση της «Νέας Δημοκρατίας»…-, σε σκηνή που έστησε ειδικά για την παράσταση, η οποία και θριαμβεύει.

«Περασμένα, ξεχασμένα» θα μου πείτε και «όλοι έχουν πεθάνει πια, που τα θυμήθηκες;». Ε, μου τα θύμισε η συνεργασία των δυο Θεάτρων συν η επέτειος των 40 χρόνων από εκείνη τη σύγκρουση… γιγάντων. Καιρός ήταν ν’ αφήσουν τα μίση. Και να πιάσουν την «Αντιγόνη» -κι ας μη ριμάρει η λέξη…

Διαβάστε περισσότερα στο Τέταρτο Κουδούνι