Το Τέταρτο Κουδούνι: Το τρένο φεύγει πριν απ’ τις οκτώ, ταξίδι για την Μόσχα… ή Τι είναι «νέος ηθοποιός»;
Είναι κρίμα να ’χεις την ΙΔΑΝΙΚΗ Άννα Καρένινα που ’ναι η Μαρία Ναυπλιώτου, είναι κρίμα να κάνει μια συναρπαστική ερμηνεία -ίσως την καλύτερη στην καριέρα της-, με δεξιοτεχνικά μελετημένο, ιλιγγιώδες κρεσέντο, είναι κρίμα να ’χεις έναν Καρένιν σαν τον Λάζαρο Γεωργακόπουλο, είναι κρίμα να ’χεις κι άλλους καλούς ηθοποιούς, όπως την Μυρτώ Αλικάκη, τον Μελέτη Ηλία, την Κωνσταντίνα Τάκαλου, την Ευδοκία Ρουμελιώτη… που προσπαθούν να πράξουν το καλύτερο και να κάνεις μια τόσο μέτρια παράσταση όπως, κατά τη γνώμη μου, είναι η «Άννα Καρένινα» του Πέτρου Ζούλια στο Εθνικό -στο «Κοτοπούλη».
Με σοβαρά λάθη στη διανομή, με πολλές άτυχες και λίγες καλές στιγμές και μ’ άλλους καλούς ηθοποιούς που, ορισμένους, τους έχεις οδηγήσει -ή τους έχεις αφήσει να καταφεύγουν- σε ανεπίτρεπτες υπερβολές κι άλλους τους έχεις εγκαταλείψει αβοήθητους.
Μπορεί η καθαρή, πολύ δουλεμένη διασκευή των Αντώνη και Κωνσταντίνου Κούφαλη στο μυθιστόρημα του Τολστόι να τρέχει, μπορεί το επί σκηνής τρένο να τρέχει -μια καλή ιδέα αυτό το λάιτ μοτίφ αλλά τόσο άχαρα, τόσο δυσλειτουργικά υλοποιημένη…- αλλά η παράσταση δεν «τρέχει». Στο 2016 βρισκόμαστε κι η συνταγή α λα Σωτήρης Χατζάκης, προσφερόμενη για ηλικιωμένες κυρίες κολλημένες στην τηλεόραση -οι οποίες, μάλιστα, όχι δεν κλείνουν τα κινητά τους την ώρα της παράστασης αλλά, το χειρότερο, ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ να τα κλείσουν, όταν αρχίσουν να χτυπούν…-, μπορεί να κόβει εισιτήρια αλλά το θέατρο έχει προχωρήσει πέρα απ’ τη δεκαετία του ’60 και τα κλασικά εικονογραφημένα. Δεν είναι σταματημένο στις 7 παρά 20 που δείχνει το ρολόι του σκηνικού… (Φωτογραφίες: Πάτροκλος Σκαφίδας).
Διαβάστε Περισσότερα στο Τέταρτο Κουδούνι
