Το μαγιάτικο στεφάνι στην σύγχρονη ελληνική τέχνη
Το μαγιάτικο στεφάνι είναι το μοναδικό έθιμο που εξακολουθεί να μας συνδέει με την παραδοσιακή Πρωτομαγιά, μια γιορτή της άνοιξης και της φύσης με ρίζες από την αρχαιότητα, όπου γιόρταζαν τη «γιορτή των ανθέων». Καθιερώθηκε πρώτα στην Αθήνα, όπου με μεγαλοπρέπεια βάδιζαν προς τα ιερά πομπές με κανηφόρες, που έφερναν άνθη. Έπειτα τα Ανθεστήρια διαδόθηκαν και σε άλλες πόλεις της χώρας και πήραν πανελλήνια μορφή. Όλες οι εκδηλώσεις της ημέρας ήταν αφιερωμένες στην γονιμότητα και την καρποφορία της γης. Την Πρωτομαγιά γιορτάζουμε τον ερχομό της άνοιξης, με το μάζεμα των λουλουδιών για το μαγιάτικο στεφάνι, ερχόμαστε κοντά στη φύση, από την οποία οι περισσότεροι έχουμε απομακρυνθεί, ζώντας στις πόλεις.Από την Ειρήνη Συκά
“Και τώρα μπήκε ο Μάης ο μήνας μπήκε με την Πρωτομαγιά του,
τη χαροκόπα θυγατέρα, και να στ’ απλόχωρο λιβάδι, στ’ ολόχλωρο, στ’ ολανθισμένο,
μεθάει και σκούζει και φρενιάζει της γυφτουριάς το πανηγύρι, το πανηγύρι της Κακάβας.
Κ’ η ρεματιά που το χωρίζει το ένα τ’ απλόχωρο λιβάδι σε δυο αδερφάκια λιβαδάκια,
βλέπει απ’ το μια της άκρη, βλέπει κι από την άκρη της την άλλη,
σε μια τριγύρω νερομάννα, γιορτή παράξενη μεγάλη το χρόνο μια φορά,
στο έμπα του Μάη του μήνα, στ’ άνθια του Μάη και τη χαρά.”
Κ. Παλαμάς
Σπύρος Βασιλείου
Γιάννης Τσαρούχης
(Άνοιξη / 1927)
Δημήτρης Γερανιώτης (Κόρη με παπαρούνες / 1948)
Απόστολος Γεραλής (Μαγιάτικο στεφάνι)
Αλέκος Φασιανός (Άνοιξη)
Συμεών Σαββίδης (Μελέτη χρωμάτων / 1910)
Ορέστης Κανέλλης (Το παιδί με το ηλιοτρόπιο / 1948)
Μανώλης Χάρος (Πρωτομαγιά)
Δημήτρης Γέρος (Πρωτομαγιά)
Πολύκλειτος Ρέγκος (Κρίνα στο Σέιχ – Σου / 1936)
Γεώργιος Ιακωβίδης (Άνοιξη / 1927)
“Πιάνω την άνοιξη με προσοχή και την ανοίγω:
Με χτυπάει μια ζέστη αραχνοΰφαντη
ένα μπλε που μυρίζει ανάσα πεταλούδας
οι αστερισμοί της μαργαρίτας όλοι αλλά
και μαζί πολλά σερνόμενα ή πετούμενα
ζουζούνια, φίδια, σαύρες, κάμπιες και άλλα
τέρατα παρδαλά με κεραίες συρμάτινες
λέπια χρυσά λαμέ και πούλιες κόκκινες
Θα ‘λεγες, έτοιμα όλα τους να παν
στο χορό των μεταμφιεσμένων του Άδη.”
Οδυσσέας Ελύτης
