Κινηματογραφικό Φεστιβάλ στη μνήμη του Σαλβαδόρ Αλιέντε στους Άγιους Ανάργυρους

Το κινηματογραφικό φεστιβάλ για τα 41 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΣΑΛΒΑΔΟΡ ΑΛΙΕΝΤΕ είναι μια μία ευκαιρία να παρακολουθήσουμε την ιστορία της Χιλής μέσα από πραγματικά ντοκουμέντα, μία ευκαιρία να κατανοήσουμε το μεγαλείο ενός ξεχωριστού ηγέτη. 

Θα προβληθούν οι εξής ταινίες στον κινηματογράφο New Star Cinema “ΜΑΡΙΑ-ΕΛΕΝΑ ΟΝΑΡ” Αγ. Παρασκευής 40-Ανάκασα – Αγ. Ανάργυροι:  

Πέμπτη 11/9
20:00 Σαλβαδόρ Αλιέντε
22:00 Βρέχει Πάνω απ’ το Σαντιάγο
Παρασκευή 12/9
20:00 Υπόθεση Πινοσέτ
22:00 Ξεχασμένη Μνήμη
22:30 Ο Πόλεμος με τις Μούμιες
Σάββατο 13/9
20:00 «Ματσούκα
22:00 Ο Αγνοούμενος
Κυριακή 14/9
20:00 Η Μάχη της Χιλής: Μέρος 1ο, Η Εξέγερση της Μπουρζουαζίας
22:00 Πουθενά
Δευτέρα 15/9
20:00 Η Μάχη της Χιλής: Μέρος 2ο, Το Πραξικόπημα
21:45 Ψαλμός 18
22:00 Νύχτα Πάνω απ’ τη Χιλή
Τρίτη 16/9
20:00 Η Μάχη της Χιλής Μέρος 3ο, Η λαϊκή Εξουσία
21:45 Γλυκιά Πατρίδα
Τετάρτη 17/9
20:00 Μέχρι πότε;
21:15 Οι Νεκροί δεν Σιωπούν
22:30 Αλύγιστος στη Φωτιά

ΗΜΕΡΗΣΙΟ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ 5 ΕΥΡΩ

Ελάχιστα μέτρα φιλμ και κάποιες φωτογραφίες έχουν απομείνει από τα γεγονότα του πρωινού της 11ης Σεπτεμβρίου του 1973 στο Σαντιάγκο της Χιλής. Ήταν η πρώτη ημέρα μιας 17χρονης φασιστικής δικτατορίας, που φυλάκισε, βασάνισε και δολοφόνησε χιλιάδες Χιλιανούς (και όχι μόνο). Ήταν η τελευταία μέρα ενός ονείρου που συνήγειρε για 3 χρόνια τον λαό της Λατινοαμερικάνικης χώρας (λίγες μέρες μετά, ο Πάμπλο Νερούδα πέθανε κι ο Βίκτωρ Χάρα ξεψύχησε στα χέρια των βασανιστών). Ήταν η ημέρα του μαρτυρίου, του θανάτου και του περάσματος στον χώρο του μύθου του Προέδρου της Χιλιανής Δημοκρατίας, του γιατρού Σαλβαδόρ Αλιέντε.

Ο ιδρυτής και Πρόεδρος του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Χιλής, στα χρόνια του ψυχρούπολέμου, με τις ΗΠΑ να ελέγχουν τις κυβερνήσεις των Νοτιοαμερικάνικων κρατών, τις πολυεθνικές να απομυζούν τον πλούτο τους, με την πλήρη εξάρτηση των οικονομιών από τις Αμερικανικές τράπεζες,  με τους αξιωματούχους των Εθνικών ενόπλων δυνάμεων να εκπαιδεύονται στα γνωστά αμερικανικά σχολεία, με όλους τους Κρατικούς φορείς διαβρωμένους από τις λογής μυστικές υπηρεσίες, ο Αλιέντε, επιχειρεί να καταλάβει την εξουσία και να εφαρμόσει πρόγραμμα ανακατανομής του πλούτου, εθνικής ανεξαρτησίας, εθνικοποίησης των μεγαλύτερων βιομηχανιών, ακολουθώντας τους κανόνες του δημοκρατικού παιχνιδιού, αποσκοπώντας να πείσει την πλειοψηφία των Χιλιανών ψηφοφόρων. Θα αποτύχει το 1958, το 1964, ώσπου, το 1970 θα κερδίσει με την Λαϊκή Ενότητα, συμπράττοντας με το Κομουνιστικό Κόμμα και άλλες ριζοσπαστικές δυνάμεις.

Όπως αναφέρει και ο Γουίλιαμ Μπλαμ, “οι ΗΠΑ ανακάλυψαν ότι υπάρχει κάτι χειρότερο από έναν Μαρξιστή στην εξουσία. Ένας εκλεγμένος Μαρξιστής στην εξουσία”. Η αντίδραση είναι λυσσαλέα. Εν ολίγοις, κατά τη διάρκεια της τριετίας Αλιέντε, όλες οι πρακτικές ανατροπής μιας εκλεγμένης κυβέρνησης, εκτός από αυτήν της απ’ ευθείας στρατιωτικής εισβολής, εφαρμόστηκαν από τις ΗΠΑ. Κι ο Αλιέντε φυσικά το γνώριζε και παρέμεινε πιστός στην πολιτική του, ακολουθώντας χωρίς παρέκκλιση το σύνταγμα, τους νόμους, τις δημοκρατικές αρχές. Μια στάση που θα ακολουθήσει, αυτοκτονικά, ακόμα και την ύστατη στιγμή.