Ο Μάης του 68 τέσσερα χρόνια μετά δια χειρός Ζαν Λυκ Γκοντάρ!

Τέσσερα χρόνια έχουν περάσει από την καταστολή του Μάη του’ 68 στη Γαλλία. Όλα, φαινομενικά τουλάχιστον, «πάνε καλά», σύμφωνα με τις επιθυμίες και τις επιταγές της καθεστηκυίας τάξης. Κι εκεί, μέσα στη φαινομενική «κοινωνική νηνεμία», οι εργάτες ενός εργοστασίου αλλαντικών ξεσηκώνονται, κηρύσσουν απεργία και το καταλαμβάνουν. Η κοινωνική «τάξη και ασφάλεια» ξάφνου απειλούνται και έρχονται στο μυαλό όλων εικόνες που ήταν καθημερινές πριν από μία τετραετία. Ωστόσο, τίποτα δεν είναι το ίδιο… Οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων έχουν αλλάξει. 

Σε γενικές γραμμές, βλέπουμε το ζευγάρι των Τζέιν Φόντα και Ιβ Μοντάν να βρίσκονται εγκλωβισμένοι σε ένα εργοστάσιο σαλαμιών μετά από την απεργία . Στην ουσία όμως είναι μια προσπάθεια να αποτυπώσει ο Γκοντάρ τις σκέψεις του γύρω από το Μάη του ’68 και να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι… όλα δεν πάνε τόσο καλά. Κυρίως θα λέγαμε ότι είναι μια (απαισιόδοξη;) αποτύπωση για την αποτυχία εγκαθίδρυσης των ριζοσπαστικών ιδεολογιών της δεκαετίας του ’60. Όλα αυτά μέσα από το γνωστό ανατρεπτικό κινηματογραφικό στυλ του σκηνοθέτη. 

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Σκηνοθεσία: Ζαν Λικ Γκοντάρ
Σενάριο: Ζαν Πιερ Γκορίν
Φωτογραφία: Αρμάντ Μάρκο
Μουσική: Πολ Μποσέρ

ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΟΥΝ
Ιβ Μοντάν, Τζέιν Φόντα, Βιτόριο Καπριόλι, Ελιζαμπέτ Σοβίν, Ερίκ Καρτιέ, Καστέλ Καστί, Λουί Μπουκέ, Ιβ Γκαμπριέλι, Πιερ Ουντρέ

Ποιός είναι ο Ζαν Λυκ Γκοντάρ

Ο Ζαν-Λικ Γκοντάρ υπήρξε ένας πρωτοπόρος κι ένας από τους μεγαλύτερους δημιουργούς του γαλλικού –και όχι μόνο σινεμά. Ένας από τους λίγους ανθρώπους που καθόρισε το λεγόμενο σινεμά του δημιουργού, ο άνθρωπος που έχει κάνει την περίφημη δήλωση «Κάνω ταινίες με αρχή, μέση και τέλος, αλλά όχι απαραίτητα με αυτή την σειρά…» και μια από τις εμβληματικές μορφές της σκηνοθεσίας.

Γεννήθηκε στο Παρίσι το 1930. Ήταν γιος Γάλλου μεγαλογιατρού και Ελβετίδας μητέρας – κόρης τραπεζιτών. Μετά το διαζύγιο των γονιών του μετακομίζει στο Παρίσι και παρακολουθεί μαθήματα εθνολογίας στη Σορβόννη.

Οι συνανατροφές του με τους Κλοντ Σαμπρόλ, Φρανσουά Τρυφώ, Ερίκ Ρομέρ και Ζακ Ριβέτ, τους κινηματογραφιστές δηλαδή που μετέπειτα θα στελεχώσουν το κίνημα της νουβέλ βαγκ, τον καθορίζουν σαν σκηνοθέτη. Η ενασχόλησή του με το σινεμά προκάλεσε ρήξη με τον πατέρα του, που απείλησε να του διακόψει κάθε οικονομική βοήθεια αν δεν τα παρατήσει. Ευτυχώς για εμάς ο Γκοντάρ δεν άκουσε τον πατέρα του.

Το 1952 δίνει τα πρώτα του άρθρα στο θρυλικό περιοδικό «Les cahiers du cinéma». Το 1954 θα γυρίσει την πρώτη του μικρού μήκους ταινία, το ντοκιμαντέρ Επιχείρηση Μπετόν. Το 1960, θα γυρίσει την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία, το πρωτοποριακό «Με κομμένη την ανάσα», με πρωταγωνιστή τον Ζαν Πολ Μπελμοντό.

To 1961 παντρεύεται την ηθοποιό Anna Karina, η οποία θα πρωταγωνιστήσει συνολικά σε επτά ταινίες του. Το 1963 ο Γκοντάρ θα μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη την «Περιφρόνηση» του συγγραφέα Αλμπέρτο Μοράβια. Απεναντίας, ο «Τρελός Πιερό» του 1965 είναι περισσότερο «απόπειρα ταινίας» παρά ταινία. Άλλες ταινίες αυτής της περιόδου είναι οι «A Woman is a Woman» (1961), «Vivre sa Vie» (1962), «Οι Καραμπινιέροι» (1963), «Band of Outsiders» (1964) και η επιστημονικής φαντασίας «Αλφαβίλ» (1965).

Χωρίζει με την Καρίνα έλαβε τέλος το καλοκαίρι του 1965 μετά την ολοκλήρωση του “Αλφαβίλ”. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της “Κινέζας”, ο Γκοντάρ βρίσκει την δεύτερη κατά σειρά σύζυγό του και πάλι στο πρόσωπο της πρωταγωνίστριας του. Αυτή τη φορά σύντροφος του θα γίνει η Anne Wiazemsky, με την οποία θα παραμείνει παντρεμένος για τα επόμενα δώδεκα χρόνια.
Από το 1966 ως το 1968, κάνει ταινίες έντονα επηρεασμένες από τα πολιτικά γεγονότα της δεκαετίας και τα ρεύματα που γεννήθηκαν από τις ταραχές του Μάη του ’68: Masculine-Feminine (1966), Two or Three Things I Know About Her (1966), La Chinoise”(1967), Weekend (1967) και Le Gai Savoir (1968).

Σε πολλά έργα του ο ρηξικέλευθος Γκοντάρ ήρθε σε σύγκρουση τόσο με το εμπορικό γαλλικό σινεμά, όσο και με τις συμβάσεις του Hollywood. Θεωρείται ο πιο ριζοσπαστικός σκηνοθέτης της δεκαετίας του 60 και του 70. Στις ταινίες του βλέπουμε την βαθιά του γνώση στην κινηματογραφική ιστορία, τις μαρξιστικές του ιδέες, αλλά και ένα ισχυρό ανθρωπιστικό πνεύμα. Οι ταινίες του Γκοντάρ έχουν επηρεάσει πολλούς διαφορετικούς σκηνοθέτες, από τον Σκορσέζε και τον Όλιβερ Στόουν μέχρι τον Ταραντίνο κι από τον Άλτμαν μέχρι τον Βέντερς και τον Μπερτολούτσι.