Πόσο κοντά, πόσο μακριά είναι τα χρόνια του ’50 και του ’60, όταν οι πληγές του εμφυλίου ήταν ακόμη ανοιχτές; Πόσο κοντά, πόσο μακριά είναι τα χρόνια της μεταπολίτευσης; Πόσο κοντά, πόσο μακριά είναι τα βιώματα και οι εικόνες του κόσμου της μετανάστευσης, που δε χωράει στον τόπο του και ξενιτεύεται;
Σε μία βιομηχανική πόλη της Γερμανίας, μια ελληνική οικογένεια βασανίζεται από τα φαντάσματα του παρελθόντος. Του δικού της αλλά και του δικού μας, της πρόσφατης πολιτικής ιστορίας της Ελλάδας.
Ο Βίκτωρ Αρδίττης σκηνοθετεί ένα έργο που συνδιαλέγεται με τη μοναξιά και το αδιέξοδο του σύγχρονου ανθρώπου, γραμμένο από μία από τις σημαντικότερες σύγχρονες ελληνίδες συγγραφείς και σημειώνει:
Η “Νίκη” της Λούλας Αναγνωστάκη διατρέχει το χρόνο για να αποδειχτεί εμβληματικό έργο της νεοελληνικής συνείδησης. Μια οικογένεια δίχως αγάπη, Έλληνες που μεταφέρουν παλιές ιστορίες εμφύλιας διαμάχης στη μυθική Γερμανία της μετανάστευσης, ζουληγμένοι «ήρωες» που αναζητούν την κίνηση για να καταλήξουν στην καθήλωση. «Άλλος τόπος δεν υπάρχει… στις φυλακές ο κόσμος όλος».
Για την τωρινή παράσταση της Νίκης, σχεδόν τριάντα πέντε χρόνια μετά το πρώτο της ανέβασμα στο Θέατρο Τέχνης, ξεκινήσαμε από μια αναλυτική διερεύνηση των προσώπων, των σχέσεων και των καταστάσεων για να «ανοίξουμε» το έργο σε διαστάσεις του, κρυφές και ποιητικές, που το κάνουν απελπιστικά ενεργό στο σήμερα. Πόσο διαφορετικά πρέπει και μπορεί να ανέβει σήμερα η Αναγνωστάκη; Πόσες νέες δυνατότητες βρίσκει αυτή η μεγάλη ευρωπαϊκή φωνή με τα εργαλεία και την εκφραστικότητα του σημερινού θεάτρου; Την παράσταση σημαδεύει, ακόμη, μια θεατρική σκυταλοδρομία ανάμεσα στη Ρένη Πιττακή, Βάσω στο πρώτο ανέβασμα του έργου, και στη Μαρία Κεχαγιόγλου, Βάσω στο τωρινό. Και το ζεϊμπέκικο πριν από το φονικό μπορεί να μείνει μετέωρο…
Συντελεστές
Σκηνοθεσία: Βίκτωρ Αρδίττης
Σκηνικά – Κοστούμια: Αντώνης Δαγκλίδης
Μουσική: Δημήτρης Καμαρωτός
Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης
Βοηθός σκηνοθέτη: Ελένη Ευθυμίου
