ΤΕΤΑΡΤΗ
01
ΑΠΡΙΛΙΟΥ
Από τις πρώτες σχολικές συναυλίες πίσω στη γενέτειρά της, την Κρήτη, και τις σπουδές Θεατρολογίας μέχρι το κλασικό τραγούδι στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών, τη δεκαετή συνεργασία της με τη Μαρίνα Σάττι, τη σκηνή της Eurovision, τις μεταγλωττίσεις της Disney, το πρώτο της single «Φυλαχτό μου» και τώρα το δεύτερο τραγούδι της, η Ερασμία χτίζει αθόρυβα και σταθερά τη δική της καλλιτεχνική ταυτότητα.
Στη μουσική της οι μνήμες γίνονται στίχοι, εικόνες και μικρές ιστορίες που κουβαλούν μέσα τους ανθρώπους, τόπους και στιγμές. Στη συζήτησή μας τη ρώτησα αν νιώθει κι εκείνη πως η μουσική της λειτουργεί σαν ένα είδος ημερολογίου· ξαφνιάστηκε ευχάριστα και μου είπε πως δεν το είχε σκεφτεί ποτέ έτσι, παρότι όλα όσα γράφει γεννιούνται από πολύ προσωπικές στιγμές.
Με αφορμή, λοιπόν, το νέο της τρυφερό single «Αυλή», κάνουμε μια κουβέντα για τη μνήμη, την οικογένεια, τη σκηνή, τη φωτεινότητα της μουσικής και όλα εκείνα που λειτουργούν σαν καταφύγιο σε έναν κόσμο που συχνά μοιάζει πιο σκοτεινός απ’ όσο αντέχουμε.
Ερασμία, ποια είναι η πρώτη ανάμνηση που έχεις από τον εαυτό σου να τραγουδά;Ήµουν δέκα χρονών νοµίζω, όταν άρχισα να συνειδητοποιώ τη σχέση µου µε τη µουσική. Τραγουδούσα στις συναυλίες του σχολείου. Από τη στιγµή που ανακάλυψα τη σχέση αυτή κάτι ένιωσα να αλλάζει µέσα µου. Θυµάµαι να πηγαίνω στο σπίτι και να κάθοµαι στο δωµάτιο µου µε τις ώρες και να τραγουδάω.
Η θεατρολογία για µένα ήταν ένα µεγάλο κοµµάτι της ζωής µου. Ήταν η πρώτη φορά που έφυγα από το πατρικό µου στην Κρήτη, η πρώτη φορά που έµεινα µόνη µου και ήρθα πιο κοντά κυρίως µε τον εαυτό µου. Η σχολή λειτούργησε για µένα σαν ένα πολύτιµο υπόβαθρο για οτιδήποτε κάνω και µου καλλιέργησε έναν πιο «ολιστικό» τρόπο σκέψης. Υπήρχαν παιδιά µε τόσο διαφορετικές καταβολές, ιδέες , αντιλήψεις και έµαθα να αποδέχοµαι τους γύρω µου και να παρατηρώ τους διαφορετικούς τρόπους έκφρασης. Ήταν τόσο απελευθερωτικό να είσαι ο εαυτός σου χωρίς φόβο. Ʃε σχέση και µε το τραγούδι µε βοήθησε να το ζω περισσότερο και όχι µόνο να το ερµηνεύω. Μετά ήρθε και το κλασικό τραγούδι το οποίο έχει άµεση σχέση µε το θέατρο και την ερµηνεία πάνω στη σκηνή και κάπως αυτά έδεσαν µε πολύ ωραίο τρόπο. Ʃήµερα καταλαβαίνω πως εκείνα τα τέσσερα χρόνια στη Θεατρολογία ήταν από τα πιο καθοριστικά για µένα. Προερχόµενη από την επαρχία, είχα λιγότερα ερεθίσµατα, κι εκεί ήταν η πρώτη φορά που άρχισα ουσιαστικά να γκρεµίζω τις ιδέες µου και να τις ξαναχτίζω από την αρχή.
Οι εικόνες και οι αναµνήσεις είναι πολλές. Και χαίροµαι πολύ που είναι και τόσο όµορφες. Ειδικά στις µέρες µας µε όλα αυτά που συµβαίνουν µου περνάει συνέχεια από το µυαλό το πόσο τυχερή ήµουν που έζησα σε αυτή την «αυλή». Η αυλή αυτή για µένα έχει µέσα όλο τον κόσµο. Όλη την αγάπη, την φροντίδα και εκείνο το αίσθηµα της ασφάλειας που σε κάνει να νιώθεις ότι δεν θα συµβεί τίποτα κακό. Είναι τα καλοκαίρια που δεν έχουν τελειώσει ακόµα µέσα µου και κάθε φορά που γυρίζω εκεί σταµατάει ο χρόνος.
Έχεις πει ότι οι στίχοι είναι εμπνευσμένοι από φράσεις της γιαγιάς σου. Πώς γεννήθηκε αυτή η ιδέα; Ποια ήταν η πρώτη στιγμή που ένιωσες ότι αυτό το υλικό μπορεί να γίνει τραγούδι;Η αυλή για μένα έχει μέσα όλο τον κόσμο. Όλη την αγάπη, τη φροντίδα και εκείνο το αίσθημα της ασφάλειας που σε κάνει να νιώθεις ότι δεν θα συμβεί τίποτα κακό.
Ένα µεσηµέρι καθόµουν µε τη γιαγιά µου στην αυλή και µέσα στην ησυχία κοιτάει τα λουλούδια της και µου λέει «Ποιος να τους είπε να έχουν τέτοιο χρώµα;». Θυµάµαι σηµείωσα αυτή τη φράση και αποτέλεσε την αφορµή να γράψω αυτό το τραγούδι. Η γιαγιά µου είχε έναν ιδιαίτερα ποιητικό τρόπο να εκφράζεται, και µου έλεγε πολλές ιστορίες από τη ζωή της. Όλα αυτά, µαζί µε τα βιώµατά µου από το χωριό και την παιδική µου ηλικία, αποτέλεσαν την πηγή έµπνευσης για αυτό το τραγούδι.
Δεν το είχα σκεφτεί έτσι, αλλά µου αρέσει που το ακούω. Ʃίγουρα αυτό που ισχύει είναι ότι είναι πολύ προσωπικά και τα δύο τραγούδια και γράφτηκαν σε µια περίοδο δύσκολη που έγραφα απλά τις σκέψεις µου στο χαρτί. Τουλάχιστον µε το «Φυλαχτό µου» αυτό είχε συµβεί. Λίγο µετά γράφτηκε η «Αυλή» απλά µέσα σε λίγα λεπτά διαβάζοντας τις φράσεις τις γιαγιάς µου που είχα κρατήσει. Δεν νιώθω ότι έχω κάποια συνταγή που ακολουθώ και αυτό νοµίζω φαίνεται και στην παραγωγή και ενορχήστρωση και των δύο κοµµατιών. Είναι κάτι που γεννήθηκε από το µηδέν χωρίς να ξέρουµε ακριβώς πού θα καταλήξει. Με το Χρήστο, που είναι παραγωγός του τραγουδιού, εµπιστευτήκαµε πολύ τη διαδικασία και αυτό το ήθελα πολύ.
Photo credits: Σοφία Μαζοκοπάκη
Ʃαν άνθρωπος είµαι πολύ ροµαντική και ειδικά στις µέρες µας, σε αυτή τη σκοτεινή περίοδο όπως λες, βρίσκω περισσότερους λόγους να παραµένω έτσι. Είµαι ο εαυτός µου, είναι αυτή η αισθητική µου και η χροιά µου. Δεν ξέρω αν γίνεται συνειδητά ή ασυνείδητα, αλλά σίγουρα είναι αληθινό. Οι πτυχές µου και φωνητικά και µουσικά δεν είναι µόνο αυτές, αλλά έτσι κι αλλιώς αυτό έχει να κάνει µε την περίοδο στην οποία βρίσκοµαι κάθε φορά. Πιστεύω πολύ στην ταυτότητα ενός καλλιτέχνη. Δεν ήθελα να γράψω κάτι µε γνώµονα να γίνει πιο εύπεπτο για τον ακροατή. Το κάθε τραγούδι τον βρίσκει τον δρόµο του. Ήθελα να είναι µια εµπειρία και να ταξιδέψει ο κόσµος στις δικές του τρυφερές αναµνήσεις.
Εδώ και χρόνια βρίσκεσαι στο πλευρό της Μαρίνα Σάττι. Τι έχεις μάθει από εκείνη, όχι μόνο ως καλλιτέχνιδα αλλά και ως άνθρωπο;Πιστεύω πολύ στην ταυτότητα ενός καλλιτέχνη. Δεν ήθελα να γράψω κάτι µε γνώµονα να γίνει πιο εύπεπτο για τον ακροατή. Το κάθε τραγούδι τον βρίσκει τον δρόµο του.
Με τη Μαρίνα συνεργαζόµαστε περίπου δέκα χρόνια τώρα. Την έχω ζήσει σε όλη αυτή τη διαδροµή της και πραγµατικά τη θαυµάζω. Θαυµάζω την επιµονή της, την ευφυΐα της και όλο αυτό που έχει χτίσει µόνη της. Είναι απίστευτα γενναιόδωρη σε όλα τα επίπεδα, και έχει δηµιουργήσει µια οµάδα γύρω της βασισµένη στην εµπιστοσύνη. Το να χτίσεις κάτι τέτοιο µόνος σου, να µοιράζεσαι τόσο απλόχερα τη γνώση σου και τις ιδέες σου και να είσαι ειλικρινής δεν έχει συνήθως µια εύκολη διαδροµή. Η στάση της απέναντι στις δυσκολίες και το ότι δεν µένει στο πρόβληµα, αλλά απλά προσπαθεί να το ξεπεράσει και να συγκεντρωθεί στο στόχο της είναι πολύ εµπνευστικό για µένα. Τελικά αυτό που µεταδίδει περισσότερο είναι µια βαθύτερη πειθαρχία και µια αίσθηση ευθύνης απέναντι σε αυτό που κάνει. Ταυτόχρονα νιώθω ότι είναι ένα παιδί που παίζει, πειραµατίζεται, δηµιουργεί χωρίς περιορισµούς, χωρίς ταµπέλες. Αυτό το έχει και στη ζωή της. Θα κάνει και θα πει αυτό που νιώθει, θα είναι µε τους ανθρώπους που συνειδητά επιλέγει να είναι και θα πάει στα µέρη που την εκφράζουν πραγµατικά.
Υπάρχει κάποια στιγμή πάνω στη σκηνή μαζί της που έχει χαραχτεί μέσα σου και δεν θα ξεχάσεις;Υπάρχουν πάρα πολλές στιγµές η αλήθεια είναι. Η πρώτη µας συναυλία σαν fonés το 2016 όπου ήµασταν µικρά παιδιά όλες, που είχαµε δουλέψει τόσο πολύ γι αυτό και δεν ξέραµε πραγµατικά που πάµε και που θα βγει. Όλα αυτά τα ταξίδια που έχουµε κάνει µε πολλές δυσκολίες και αναπάντεχα που συνέβαιναν και παρ’ όλα αυτά ανεβαίναµε στη σκηνή και µε το που ρίχναµε ένα βλέµµα η µια στην άλλη τα ξεχνούσαµε όλα. Νοµίζω κάτι που σίγουρα ξεχωρίζω είναι η συναυλία µας στον Λυκαβηττό πριν δύο χρόνια που υπήρξε µια στιγµή που η υπέροχη χορωδία της Μαρίνας, οι Chores τραγούδησαν µέσα στο κοινό. Δηµιουργήθηκε µια πολύ συγκινητική ατµόσφαιρα. Ξέραµε όλοι πόσο κόπο είχε καταβάλει για να φτάσει εκεί, και εκείνη τη στιγµή ένιωθες πως ήταν όλοι οι άνθρωποί της παρόντες. Η µπάντα της, εγώ µε την Έλενα (Λεώνη), η χορωδία της. Ήταν σαν να ζωντανεύει µπροστά της ένα όνειρό της.
Photo credits: Άλκης Δήμος
Η «σκηνή» της Eurovision σε δοκιµάζει σε πολλά επίπεδα. Είναι µια συνθήκη που σε αναγκάζει να είσαι απόλυτα συγκεντρωµένος και παρών σε αυτό που συµβαίνει. Και παράλληλα υπάρχει και µια τόσο µεγάλη έκθεση που πρέπει να τη διαχειριστείς µε ψυχραιµία. Οπότε αντιλαµβάνεσαι εκεί ποια είναι τα όρια σου και το πώς µπορείς να κρατήσεις την αυθεντικότητα σου και να παραµείνεις ο εαυτός σου. Έχει εννοείται και σωµατική και ψυχική κούραση, αλλά το σηµαντικό είναι να µην χαθείς στη «φασαρία» και τις προσδοκίες. Θυµάµαι έντονα αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα πριν βγούµε στη σκηνή, αυτή την απόλυτη ησυχία που ακούς µόνο την αναπνοή σου και λες τώρα για τρία λεπτά πρέπει απλά να είµαι «εκεί». Αυτό συµπυκνώνει κάπως όλη την εµπειρία. Είναι µια τεράστια παραγωγή που το πιο πιθανό είναι να µην ξαναζήσεις, οπότε βγαίνεις σίγουρα ποιο δυνατός µε µια τεράστια εµπειρία.
Είµαι στον χώρο της µεταγλώττισης γύρω στα δέκα χρόνια. Το έχω πει πολλές φορές ότι είναι κάτι που θα µπορούσα να το κάνω σε όλη µου τη ζωή. Το λατρεύω, µου ταιριάζει και το απολαµβάνω πάρα πολύ. Επίσης, µου αρέσει που δοκιµάζοµαι στα δύσκολα καθώς έχω τραγουδήσει από τα πιο δύσκολα τραγούδια που έχω τραγουδήσει ποτέ. Γενικά αυτές οι παραγωγές, κυρίως τα musical animation της Disney έχουν πολλές απαιτήσεις φωνητικά και ερµηνευτικά. Ήµουν τυχερή που πήρα ρόλους µε τόσο ενδιαφέρον και δυσκολία. Η διαδικασία έχει µια ιδιαίτερη πρόκληση, γιατί καλείσαι να κατανοήσεις την ψυχοσύνθεση ενός χαρακτήρα, και µέσα σε περιορισµένο χρόνο, να τον υπηρετήσεις µε ακρίβεια, τόσο τεχνικά όσο και ερµηνευτικά. Αυτό από µόνο του είναι ένα µεγάλο σχολείο. Και φυσικά, καθοριστικό ρόλο παίζουν οι άνθρωποι. Οι συνεργασίες που έχω στο στούντιο είναι από τις πιο όµορφες που είχα ποτέ. Είναι σηµαντικό να χαίρεσαι τη διαδροµή προς τη δουλειά σου, να ανυποµονείς να βρεθείς εκεί.
Υπάρχει κάποιος χαρακτήρας που ένιωσες ότι σε άγγιξε περισσότερο και «έγραψε» μέσα σου;Αυτή είναι η Άσα από το Wish. Ήταν ο µεγαλύτερος ρόλος που έχω πάρει. Ήταν η πριγκίπισσα της Disney για το 2023 και η ταινία ήταν για τα 100 χρόνια της Disney. Πέρα από το µέγεθος του ρόλου, που για µένα ήταν µια πρωτόγνωρη εµπειρία, λόγω της έκτασης και των απαιτήσεων του κειµένου, ένιωσα ότι µε άγγιξε και σε ένα πολύ προσωπικό επίπεδο. Δεν είναι τυχαίο, ίσως, που ήρθε σε µένα. Πέρα από το κοµµάτι της φωνής, ο χαρακτήρας και η ενέργεια του ρόλου ήταν πολύ κοντά σε εµένα. Είχε µια ευαισθησία, µια αγνή πρόθεση και µια εσωτερική δύναµη που προσπαθώ πάρα πολύ να τα δουλεύω και σε εµένα. Είναι µια ηρωίδα που εκπροσωπεί την ελπίδα.
Στο πρόσφατο τραγούδι σου μιλάς για την «αυλή» ως έναν τόπο ασφάλειας. Σήμερα, εκτός από τη μουσική, πού βρίσκεις το δικό σου καταφύγιο;Η «Αυλή» µου είναι οι φίλοι µου και δικοί µου άνθρωποι. Και η µουσική, φυσικά, αλλά χωρίς τους ανθρώπους αυτούς νιώθω ότι δεν θα είχα την ίδια δύναµη να κάνω τα όνειρα µου πραγµατικότητα. Η χαρά και η ζωή είναι ωραίο να µοιράζεται.
