Το Εθνικό τιμά την Ημέρα Θεάτρου με τον “Βυσσινόκηπο” σε ζωντανή μετάδοση στην Κάρπαθο

Το Εθνικό Θέατρο γιορτάζει την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου, στις 27 Μαρτίου, επιχειρώντας να φέρει το Θέατρο πιο κοντά και στην πιο απομακρυσμένη περιοχή της χώρας. Με χορηγό τη ΔΕΗ και αξιοποιώντας κάθε πρόσφορο τεχνολογικό μέσο, παρουσιάζει σε απευθείας ζωντανή σύνδεση από την Κεντρική Σκηνή του Κτηρίου Τσίλλερ στην Κάρπαθο, τον Βυσσινόκηπο του Αντόν Τσέχωφ, σε διασκευή και σκηνοθεσία Έκτορα Λυγίζου, με έναν 11μελή θίασο ξεχωριστών ερμηνευτ(ρι)ών.

Ένα από τα εμβληματικότερα έργα του παγκόσμιου ρεπερτορίου, μια μοναδική εμπειρία θέασης για τους κατοίκους του ξεχωριστού αυτού νησιού των Δωδεκανήσων και τελευταίο –για τη φετινή καλλιτεχνική περίοδο– σταθμό της δράσης των ζωντανών μεταδόσεων παραστάσεων του Εθνικού Θεάτρου σε απομακρυσμένες περιοχές της χώρας.

Έχοντας επαναφέρει την εξ αποστάσεως μετάδοση παραστάσεών του, το Εθνικό Θέατρο επιχειρεί να φέρει τη θεατρική εμπειρία πιο κοντά και στην πιο απομακρυσμένη γωνιά της χώρας και να αναπτύξει νέους δεσμούς με το κοινό της Περιφέρειας. Πριν την Κάρπαθο, είχαν προηγηθεί ζωντανές αναμεταδόσεις από την Κεντρική και την Πλαγία Σκηνή του Κτηρίου Τσίλλερ στο Σουφλί, την Ιθάκη και τα Κύθηρα –σε χώρους που είχαν επιλεγεί από τους αντίστοιχους Δήμους–, όπου παρουσιάστηκαν ο «Φάουστ», μια παράσταση βασισμένη στο ομώνυμο έργο του Γκαίτε, σε σκηνοθεσία Άρη Μπινιάρη, οι «Τρεις αδελφές» του Αντόν Τσέχωφ, σε σκηνοθεσία Μαρίας Μαγκανάρη και η νέα εφηβική παράσταση του Μικρού Εθνικού «έχεις πέντε λεπτά» της Κατερίνας Λούβαρη Φασόη, σε σκηνοθεσία Παντελή Δεντάκη.

Με όχημα την εξαιρετική μετάφραση της Χρύσας Προκοπάκη και με όρους ενός ιδιότυπου «μουσικού ρεαλισμού» – όπου η παρτιτούρα είναι το κείμενο και τα μουσικά όργανα οι ανθρώπινες φωνές – η ιλαρή και συγχρόνως σπαρακτική αυτή τραγικωμωδία μιλά για την αέναη προσπάθεια του ανθρώπου να εξορκίσει τον τρόμο της Αβύσσου και του Άπειρου, τη σιωπή και το κενό, που ανά πάσα στιγμή απειλούν να τον αφανίσουν. Με τη δράση να τοποθετείται εξ ολοκλήρου στο καθιστικό/σέρα μιας ρωσικής ντάτσας, το τσεχωφικό κύκνειο άσμα παρουσιάζεται ως ένα κατεξοχήν έργο συνόλου, 41 χρόνια μετά το τελευταίο του ανέβασμα από το Εθνικό Θέατρο.

Τα μέλη μιας «ευρύτερης οικογένειας» ξαναβρίσκονται μετά από χρόνια στο γερασμένο πια – και υποθηκευμένο – σπίτι τους. Όλες και όλοι γνωρίζουν μέσα τους πως είναι η τελευταία ευκαιρία να ξαναζήσουν παρέα την ανακούφιση της οικειότητας που τους ενώνει, αλλά και να αποχαιρετίσουν όλα αυτά που, ακόμα και την ώρα που τα βιώνουν, αισθάνονται πως είναι ήδη παρελθόν.