ΤΕΤΑΡΤΗ
11
ΜΑΡΤΙΟΥ
Η Juliette Binoche επέστρεψε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, αυτή τη φορά για το 28ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ, και έφερε μαζί την πρώτη της σκηνοθετική δουλειά, το ντοκιμαντέρ «In-I in Motion», μία καταγραφή της δημιουργικής διαδικασίας και του καλλιτεχνικού αποτελέσματος της θεατρικής της δουλειάς με τίτλο «IN-I» του 2007, με συνεργάτη και συνοδοιπόρο τον χορευτή Akram Khan. Η ίδια παρουσίασε την ταινία της σε προβολή την Τρίτη 10/3 στο Ολύμπιον, δέχτηκε ερωτήσεις και σήμερα το πρωί, Τετάρτη 12/3, βρέθηκε απέναντί μας για μία Ανοιχτή Συζήτηση γύρω από την πρώτη της σκηνοθετική εμπειρία και για το πώς είναι να βρίσκεσαι για πρώτη φορά πίσω από την κάμερα, ενώ έχεις περάσει τόσα χρόνια κοιτάζοντάς την.
@monopoligr #JulietteBinoche at #TIDF28 ❤️ about her directional debut “In-I in motion” @filmfestivalgr #monopoligr #cinema #documentary
Ήμουν παρούσα πριν δύο χρόνια όταν είχε τιμηθεί στο 65ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης με τον Τιμητικό Χρυσό Αλέξανδρο και παρουσίαζε μαζί με τον Ralph Fiennes την «Οδύσσεια». Θυμάμαι πόσο ευγενική ήταν και πόσο άρτια μιλούσε. Αυτή τη φορά τη βρήκα απελευθερωμένη. Ήταν εμφανής η ανάγκη της να μιλήσει για τη δουλειά της, να συζητήσει με το κοινό το αποτέλεσμα αυτής, να επικοινωνήσει τη διαδικασία της δημιουργίας.
Μιλάμε για μία τρομερά καταξιωμένη ηθοποιό που γνωρίζει την τέχνη της ίσως καλύτερα από ό,τι γνωρίζει τον εαυτό της. Αυτή τη φορά λοιπόν, απαρνήθηκε τη σιγουριά της και απελευθερώθηκε. Έκανε εκείνο που ήθελε, χωρίς απαραίτητα να γνωρίζει αν είναι σωστό ή λάθος. Καθ’ όλη τη διάρκεια της συζήτησής της με τον Γιώργο Κρασσακόπουλο επέστρεφε εκεί.
H Juliette Binoche στην σκηνή του “Ολύμπιον” πριν την προβολή του ντοκιμαντέρ της «In-I in Motion».
«Δεν υπήρχε πλαίσιο. Άρα πώς ξεκινάς όταν δεν υπάρχει κανένα πλαίσιο; Και πώς ξεκινάς ως αρχάριος, μαθαίνοντας μια νέα μορφή τέχνης; Για μένα ήταν ο χορός· για τον Akram ήταν η υποκριτική. Υπάρχουν λοιπόν πολλά μεγάλα ερωτηματικά. Και έχει να κάνει με πίστη. Έχει να κάνει με εμπιστοσύνη. Με το να πηδάς μέσα σε κάτι που μοιάζει τρελό, κάτι που φαίνεται αδύνατο να γίνει. Αλλά με τον χρόνο, με υπομονή, με δουλειά — δουλειά καθημερινή — και επίσης με ανθρώπους που σε εμπιστεύονται, τότε γίνεται.»
Μιλάει συνέχεια για κάτι που είναι διαρκώς σε κίνηση, για κάτι που αρχίζει αλλά δεν ξέρεις πότε τελειώνει: για την τέχνη. Ήταν αναγκαίο να μάθω τι πιστεύει μία δημιουργός με τόση εμπειρία και γνώσεις, με πολύ απελευθερωμένο και ταυτόχρονα δομημένο τρόπο σκέψης και πάνω απ’ όλα ειλικρινή, για το αν υπάρχουν τέχνες που πεθαίνουν και αν αξίζει κανείς να τις υπηρετεί.
Παίρνω το μικρόφωνο λοιπόν, στην αίθουσα John Cassavetes, και ρωτώ τη Juliette Binoche, που κάθεται πάνω στη σκηνή, τη γνώμη της σχετικά με τη viral δήλωση του Timothée Chalamet πως δεν θα ήθελε να δουλεύει για μία «νεκρή τέχνη σαν το μπαλέτο ή την όπερα», όπως χαρακτηριστικά δήλωσε ο ίδιος. Εκείνη με κοιτάει για λίγο, πλησιάζει το μικρόφωνο και με ένα σχεδόν μειδίαμα λέει: «I thought cinema was a dying art». Όλοι οι παρευρισκόμενοι χειροκροτούν και γελούν- κι εγώ μαζί. Και ενώ έκανε τη δήλωσή της, χωρίς να πει πολλά, τα είπε όλα. Έκανε μια παύση, κοίταξε προς το μέρος μου αλλά και όλο το κοινό και σχολίασε πως αυτό που μετράει είναι να κάνει ο καθένας αυτό που τον γεμίζει. «Δεν αξίζει να δίνει σημασία κανείς σε τέτοιες δηλώσεις».
Ο Γιώργος Κρασσακόπουλος, προς το τέλος, τη ρώτησε πώς ξεπέρασε τους φόβους της, για τους οποίους τόσο πολύ είχε μιλήσει, πώς προσπέρασε τον φόβο του αγνώστου και δημιούργησε μία πραγματικά πολύ δυνατή δουλειά, ένα πολύ δυνατό ντοκιμαντέρ. «Δεν ξεπέρασα τους φόβους μου. Δεν μπορείς ποτέ να ξεπεράσεις τους φόβους σου, μόνο να τους κοιτάξεις κατάματα», του απαντά χαμογελώντας.
Αναπάντεχα, η συνάντηση με τη Juliette Binoche στη Θεσσαλονίκη ήταν μια μικρή υπενθύμιση ότι η τέχνη, όπως και οι φόβοι μας, δεν μπορούν να πεθάνουν ποτέ.
