Για τον Μορτ Κλωναράκη η ενηλικίωση δεν είναι μόνο θέμα ηλικίας

Στο 66ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, τον Νοέμβριο που μάς πέρασε, είδα πάνω από 30 ταινίες. Μόνο μία όμως κατόρθωσε να με συγκινήσει τόσο προσωπικά ώστε να βάλω τα κλάματα, σχεδόν καθ’ όλη την διάρκεια. Το «Πολύ κοριτσίστικο όνομα το Πάττυ» σε σκηνοθεσία Γιώργου Γεωργόπουλου ήταν αυτή η ταινία, η οποία μάλιστα από τις 26 Φεβρουαρίου ξεκινάει το ταξίδι της στους κινηματογράφους από την TANWEER.

Μίλησε στην ψυχή μου κυρίως η ιστορία ενός κοριτσιού που έρχεται από ένα νησί στη μεγάλη πρωτεύουσα για να κυνηγήσει το όνειρό του και στην πορεία σκοντάφτει στην ενηλικίωση, κάπως απότομα. Το παιδί αυτό είναι ο Μορτ Κλωναράκη, που υποδύεται τη Δάφνη. Μία αθλήτρια του τζούντο που αφήνει το σπίτι της και το νησί της, για να έρθει στην Αθήνα για τους Ολυμπιακούς Αγώνες και καταλήγει να βρίσκει τον εαυτό της, να απογοητεύεται, να παθιάζεται και να μαθαίνει πράγματα για την ίδια που δεν είχε ιδέα,

Από εκείνη την πρώτη προβολή της ταινίας στη Θεσσαλονίκη ήθελα να γνωρίσω την πρωταγωνίστριά της. Μετέπειτα έμαθα πως ήθελα να γνωρίσω τον πρωταγωνιστή της. Μετά από πολλή προσπάθεια και ψάξιμο στα γεμάτα προγράμματα και των δυο μας, βρεθήκαμε με τον Μορτ, ένα πρωί στο Kobra, το γνωστό bar ανάμεσα στο Κολωνάκι και τα Εξάρχεια. Είχε απεργία ταξί εκείνη τη μέρα και ο Μορτ έκανε το Πετράλωνα-Κέντρο σε 40 λεπτά. Το πρώτο πράγμα που μου είπε μόλις μπήκε στο μαγαζί ήταν “συγγνώμη” και πως ποτέ δεν αργεί. Εγώ πάλι του είπα πως σχεδόν πάντα αργώ, οπότε σήμερα βρήκαμε τις ισορροπίες.

Ξεκινήσαμε να μιλάμε σαν να γνωριζόμασταν από παλιά. Μιλούσε για τη δουλειά του και έλαμπαν τα μάτια του, μιλούσε για τους ανθρώπους που συνεργάζεται και χαμογελούσε αβίαστα, μιλούσε για το νησί του, τη Ζάκυνθο, και έβλεπες στο πρόσωπό του μία τρυφερή νοσταλγία. Μόλις στα 23 του βρίσκεται στην Αθήνα ήδη 5 χρόνια και σύντομα ολοκληρώνει τις σπουδές του στην υποκριτική.

Παρ’ όλα αυτά, ήδη έχει στο βιογραφικό του τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Πάττυ δίπλα στον Βαγγέλη Μουρίκη, τον Τάσο Νούσια και τη Φιλίππα Κουτούπα, καθώς και μια συμμετοχή στην εβδομαδιαία σειρά του Γιώργου Φειδά, «Μπαμπά, σ’ αγαπώ» που προβάλλεται στον ALPHA.

Μου εξομολογείται πως δεν έχει αγαπήσει (ακόμα) την Αθήνα και δεν ξέρει αν θα τα καταφέρει. Βλέπω έναν άνθρωπο μπροστά μου γεμάτο ζωή και ανυπομονησία για το μέλλον, αλλά κυρίως για το παρόν του, και ένα παιδί που θέλει να τολμήσει να κάνει τα πάντα.

Ο Μορτ Κλωναράκη ανήκει στη νέα γενιά ηθοποιών – και αυτό σημαίνει πως, όσα για παλαιότερες γενιές έμοιαζαν πρωτοποριακά ή σπάνια, για εκείνον είναι κανονικότητα. Τα pronouns, ο queer έρωτας, η αίσθηση ασφάλειας στον εργασιακό χώρο, ακόμη και η τύχη να κάνεις το πάθος σου επάγγελμα. Για τον ίδιο, αν θέλεις να πετύχεις – ειδικά ως ηθοποιός – χρειάζονται δύο πράγματα: «να δουλεύεις πολύ σκληρά και να είσαι λίγο delulu».

Ένα μεσημέρι με περίσσιο ήλιο συναντηθήκαμε με τον Μορτ Κλωναράκη στον γεμάτο χαρακτήρα χώρο του Kobra

Ναι, τελειώνω φέτος από τη δραματική σχολή Θεάτρου 100.

Είναι μια πολύ όμορφη αλλά και πολύ απαιτητική σπουδή, την οποία όμως κάνω με κάποια διαλείμματα. Στο τέλος του πρώτου έτους, όταν έκανα οντισιόν για την Πάττυ και πήρα τον ρόλο, έκανα μια παύση, γιατί στην αρχή του δεύτερου έτους ξεκινήσαμε τα γυρίσματα. Μετά το τέλος τους, επέστρεψα και συνέχισα κανονικά το δεύτερο έτος. Είναι μια εμπειρία γεμάτη σκαμπανεβάσματα. Αλλά έτσι είναι και το επάγγελμα του ηθοποιού γενικά, οπότε νομίζω πως είναι και μια καλή προετοιμασία (γελάει).

Νομίζω πως το ήξερα από πάντα. Από τότε που ξεκίνησα να μιλάω, έλεγα ότι θέλω να σπουδάσω θέατρο. Οι γονείς μου αγαπούν πολύ το θέατρο και τις τέχνες και, κατά μία έννοια, είναι και δικό τους “μαράζι” να γίνουν ηθοποιοί – σχεδόν με το άχτι του «γιατί δεν το έκανα αυτό!». Οπότε από πολύ μικρός έκανα θεατρική αγωγή, θεατρικό παιχνίδι και χορό. Όλα αυτά μου άρεσαν και τα συνέχισα. Για να καταλάβεις, έχω βίντεο από μια παλιά κάμερα, που είμαι πιτσιρικάς, με ρωτάνε τι θα γίνω όταν μεγαλώσω και απαντάω: «ηθοποιός».

Το παλεύω πολύ συνειδητά. Παρ’ όλα αυτά σ’ όλη μου τη ζωή ακούω πως θα πεινάσω ως ηθοποιός και η μόνη απάντηση που βρίσκω σε αυτό είναι πως “όλοι πεινάμε”. Η Ελλάδα πεινάει γενικώς, δεν υπάρχει καμία δουλειά που με το που βγεις από τη σχολή σε απορροφά το σύστημα. Οπότε δεν είμαστε μόνο εμείς οι ηθοποιοί που πεινάμε.

«Από τότε που ξεκίνησα να μιλάω, έλεγα ότι θέλω να σπουδάσω θέατρο»

Μεγαλώνοντας, νομίζω πως ασχολήθηκα με την τέχνη για δύο λόγους. Αρχικά, μου αρέσει να κάνω τους ανθρώπους να γελάνε. Ήμουν αυτό το goofy παιδάκι στην τάξη που έκανε τους συμμαθητές του να σκάει στα γέλια. Και το άλλο είναι πως θεωρώ τον εαυτό μου πολύ εύπλαστο, κάτι σαν χαμαιλέοντα. Οπότε μου αρέσει που, σε όποιον ρόλο κι αν υποδύομαι, βρίσκω κάτι από εμένα μέσα σ’ αυτόν. Είτε υποδύομαι ένα fem κορίτσι, είτε ένα παιδί πολύ κλειστό, σαν την Πάττυ ας πούμε. Παντού βρίσκω λίγο τον Μορτ, και αυτό με κάνει να νιώθω πληρότητα στη δουλειά μου.

Είμαι από αυτά τα παιδιά που, από τότε που γεννήθηκαν, ακούω ότι είμαι “πολύ ώριμος για την ηλικία μου”

Το Μορτ σαν όνομα γενικά βγαίνει ή από το Mortimer ή από το Morticia. Το δικό μου συγκεκριμένα δεν βγαίνει από κάπου, απλά με φώναζαν έτσι από παιδί και το υιοθέτησα κι εγώ ο ίδιος μεγαλώνοντας.

«Πρώτη φορά συνειδητοποίησα ότι μπορεί όντως να πάρω τον ρόλο της Πάττυ στην τελευταία οντισιόν. Μέχρι τότε, δεν πήγαινα για να πάρω τον ρόλο,· πήγαινα γιατί ήμουν πολύ χαρούμενος που μου δόθηκε η ευκαιρία να κάνω οντισιόν»

Είναι η πρώτη μου δουλειά γενικά (γελάει).

Είχα μόλις τελειώσει το πρώτο έτος και ήμουν στη Ζάκυνθο, γιατί εκεί περνάω τα καλοκαίρια μου. Μου έστειλε λοιπόν μια φίλη ότι έχουν βγάλει ένα open call και ψάχνουν κορίτσια για μια ταινία: να είναι 18 χρονών και να κάνουν πολεμικές τέχνες. Εγώ, μετά τον χορό που έκανα μικρός, έκανα για πολλά χρόνια και Tae Kwon Do. Οπότε, με προτροπή της φίλης μου και χωρίς καμία προσδοκία πραγματικά, έστειλα ένα βίντεο όπου απλώς συστηνόμουν ως Μορτ. Δεν περίμενα να βγει απολύτως τίποτα από όλο αυτό. Δεν υπήρχε καν σαν σκέψη στο μυαλό μου ότι μπορεί να πάρω τον ρόλο. Γιατί, εκτός των άλλων, σε πολλές παραγωγές κάνουν οντισιόν ενώ έχουν ήδη βρει τον πρωταγωνιστή και ψάχνουν απλώς έξτρα χαρακτήρες. Το μόνο που σκεφτόμουν, λοιπόν, ήταν ότι θα είμαι ένα μικρό κομμάτι όλου αυτού, απλά για να δω πώς λειτουργεί.

Ναι! Πήρα ένα callback – δηλαδή με κάλεσαν για να με ξαναδούν- και μετά με ξανακάλεσαν. Κι εγώ τότε το έλεγα στον μπαμπά μου, και εκείνος μου έλεγε: “Στείλε, ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται”. Τα πράγματα έγιναν ακριβώς όπως σου τα λέω. Πρώτη φορά συνειδητοποίησα ότι μπορεί όντως να πάρω τον ρόλο της Πάττυ στην τελευταία οντισιόν. Είχα κάνει ήδη μια συνάντηση με τον σκηνοθέτη, τον Γιώργο Γεωργόπουλο, και τον Βαγγέλη Μουρίκη — πήγα τελείως yolo. Δεν πήγαινα για να πάρω τον ρόλο, δηλαδή· πήγαινα γιατί ήμουν πολύ χαρούμενος που μου δόθηκε η ευκαιρία να κάνω οντισιόν. Μετά από αυτό, συνειδητοποίησα ότι ίσως θα μπορούσε να συμβεί. Και δύο χρόνια μετά είμαστε εδώ, οπότε μάλλον κάτι πήγε πολύ καλά.

«Δεν πιστεύω πως η ενηλικίωση είναι ζήτημα ηλικιακό. Υπάρχουν παιδιά που έρχονται να σπουδάσουν και 4 χρόνια παρτάρουν και υπάρχουν και παιδιά που στα 14 τους χρόνια πρέπει να δουλέψουν και ενηλικιώνονται πολύ γρήγορα.»

Ήταν γεμάτη! Κράτησε επτά εβδομάδες και, όσο περνούσαν ο καιρός, έβλεπα τον εαυτό μου να εξελίσσεται όλο και περισσότερο. Την πρώτη μέρα γυρίσματος, ας πούμε, φορούσα φακούς επαφής και ανοιγόκλεινα συνέχεια τα μάτια μου – και αυτό, φυσικά, δεν έγραφε ωραία στην κάμερα. Οπότε έπρεπε να μάθω ακόμη και αυτό: να μην ανοιγοκλείνω τόσο πολύ τα μάτια μου.

Είχαμε κάνει, εννοείται, πάρα πολλές πρόβες και είχαμε αποφασίσει πώς θα παιχτούν οι σκηνές. Αλλά όλες τις λεπτομέρειες και τα πρακτικά ενός γυρίσματος – από τις ώρες, μέχρι την ενέργεια που πρέπει να διατηρήσω, ή το πώς να “φέρω” τον εαυτό μου – τα έμαθα στις πρώτες εβδομάδες. Γι’ αυτό και τις σημαντικές σκηνές της ταινίας τις γυρίσαμε μετά την τρίτη εβδομάδα, όταν κι εγώ είχα αφομοιώσει τα βασικά και μπορούσα επιτέλους να αφοσιωθώ στο υποκριτικό κομμάτι. Γιατί τις πρώτες εβδομάδες δεν ήμουν συγκεντρωμένος στην υποκριτική – ήμουν συγκεντρωμένος στα τεχνικά ζητήματα που δεν γνώριζα μέχρι τότε.

Ήταν τέλεια, γιατί ήταν όλοι απίστευτα γλυκύτατοι. Με τη Φιλίππα, για παράδειγμα, που είχαμε πολλές σκηνές μαζί, τη ρωτούσα συνέχεια πράγματα· δοκιμάζαμε διάφορα και γενικά ένιωθα πως, με έναν τρόπο, με πρόσεχε. Και το ίδιο ένιωθα και από όλο το συνεργείο · ότι με πρόσεχαν γιατί ήμουν κι εγώ, κατά κάποιον τρόπο, το μικράκι τους.

Μου αρέσει που σε όποιον ρόλο και να υποδύομαι, βρίσκω κάτι από εμένα μέσα σε αυτόν. Παντού βρίσκω λίγο τον Μορτ και αυτό με κάνει να βρίσκω πληρότητα στη δουλειά μου

Ο Βαγγέλης είναι από τη μία είδωλο, που τον ακούς να μιλάει για το αντικείμενό του και μένεις με το στόμα ανοιχτό και από την άλλη είναι ο πιο γλυκός, καλοσυνάτος και απλός άνθρωπος που υπάρχει. Αλλά στην πραγματικότητα κανένας από όλους τους ανθρώπους που συνεργάστηκα δεν είχε σνομπισμό. Ήταν πολύ όμορφα τα γυρίσματα.

«Η ενηλικίωση έρχεται όταν κληθείς να αντιμετωπίσεις κάτι δύσκολο. Είτε αυτό είναι η πρώτη σου μεγάλου μήκους ταινία, είτε η πρώτη full time δουλειά μετά το πανεπιστήμιο, είτε αυτό είναι μία απώλεια ενός πολύ δικού σου ανθρώπου σε μικρή ηλικία»

Αρχικά δεν πιστεύω πως είναι ζήτημα ηλικιακό. Υπάρχουν παιδιά που έρχονται να σπουδάσουν και 4 χρόνια παρτάρουν και υπάρχουν και παιδιά που στα 14 τους χρόνια πρέπει να δουλέψουν και ενηλικιώνονται πολύ γρήγορα. Νομίζω η ενηλικίωση έρχεται όταν κληθείς να αντιμετωπίσεις κάτι δύσκολο, το οποίο φυσικά είναι υποκειμενικό για τον καθένα, το τι θεωρεί δύσκολο και τι τον βγάζει έξω από το comfort zone του. Είτε αυτό είναι η πρώτη σου μεγάλου μήκους ταινία, είτε η πρώτη full time δουλειά μετά το πανεπιστήμιο, είτε αυτό είναι μία απώλεια ενός πολύ δικού σου ανθρώπου σε μικρή ηλικία, όπου αλλάζουν οι ρόλοι και οι δυναμικές και εκεί πρέπει να μεγαλώσεις.

Εγώ είμαι από αυτά τα παιδιά που, από τότε που γεννήθηκαν, ακούω ότι είμαι “πολύ ώριμος για την ηλικία μου”. Αλλά αν το εννοείς εργασιακά, αυτό ήρθε με τον ρόλο της Πάττυ. Γιατί, ενώ έχω δουλέψει αρκετά χρόνια σεζόν, εκεί έμαθα πραγματικά πώς πρέπει να φέρεσαι μέσα σε ένα επαγγελματικό πλαίσιο στη δουλειά μας. Ότι, ας πούμε, δεν μπορώ εγώ ως ηθοποιός να παρεμβαίνω στη δουλειά του ενδυματολόγου. Πράγματα που τώρα μου φαίνονται αυτονόητα, παλιότερα δεν ήταν. Τώρα, προσωπικά, δεν ξέρω να σου απαντήσω. Από τη μία, στο λύκειο και στην εφηβεία κάπου νομίζω ότι συνάντησα την ενηλικίωση. Από την άλλη, νιώθω πολύ παιδί ακόμα. Βέβαια, πιστεύω πως πάντα θα νιώθω πολύ παιδί, οπότε…

«Από τη μία, στο λύκειο και στην εφηβεία κάπου, νομίζω ότι συνάντησα την ενηλικίωση. Από την άλλη, νιώθω πολύ παιδί ακόμα. Βέβαια, πιστεύω πως πάντα θα νιώθω πολύ παιδί, οπότε…»

Έχουν πάρα πολλά κοινά. Από την απίστευτη πειθαρχία και την προσήλωση που χρειάζονται και τα δύο, μέχρι τις αμέτρητες ώρες που πρέπει να κάνεις ξανά και ξανά το ίδιο πράγμα. Μερικές φορές αγανακτείς φυσικά και σκέφτεσαι πόσες φορές ακόμα θα το κάνω αυτό το πράγμα, αλλά μόνο όταν το κάνεις 4.000 φορές, για παράδειγμα, στο τέλος θα «γράψει». Για να σου το πω πιο πρακτικά, οι πρόβες είναι σαν την προπόνηση. Κάνεις έξι μήνες προπόνηση για έναν αγώνα που κρατάει τρία λεπτά. Εμείς κάναμε 7 εβδομάδες γύρισμα για να γυρίσουμε μία ταινία που κρατάει δύο ώρες. Και μόνο έτσι μπορείς να δεις σωστό αποτέλεσμα και στις δύο περιπτώσεις.

Οι πρόβες είναι σαν την προπόνηση. Κάνεις έξι μήνες προπόνηση για έναν αγώνα που κρατάει τρία λεπτά και κάνεις επτά εβδομάδες γύρισμα για μία ταινία που κρατάει δύο ώρες

Τη θεωρώ πολύ σημαντική με έναν by the way τρόπο όμως, και θα σου εξηγήσω τι εννοώ. Είναι πολύ όμορφο που υπάρχει και είναι μέσα στη ζωή και το βλέπουμε και το ξέρουμε, αλλά δεν είναι κάτι πολύ σημαντικό με την έννοια του σπάνιου, για να σχολιαστεί. Είναι η κανονικότητα, την οποία όμως δεν είμαι σίγουρη πως την είχα δει κάπου εγώ μεγαλώνοντας. Πιο πολύ έβλεπα ένα στερεότυπο παρά μία υγιή αποτύπωση του queer έρωτα, αλλά τουλάχιστον εγώ στην οικογένεια που μεγάλωσα υπήρχε πάντα σαν μέρος της πραγματικότητας. Δεν με προβλημάτισε ποτέ σαν σκέψη μεγαλώνοντας γιατί από πολύ μικρός ήξερα πως υπάρχουν άνθρωποι που πάνε με γυναίκες, με άντρες ή και με τα δύο και αυτό είναι το κανονικό.

Είναι πολύ διαφορετικός ο έρωτας στην ενηλικίωση. Η Πάττυ για παράδειγμα όταν βιώνει τον έρωτα στην ταινία δεν έχει ενηλικιωθεί ακόμα. Βρίσκεται σε ένα μεταίχμιο και ζει με έναν εφηβικό τρόπο τον έρωτα, που σε αυτή τη φάση σε χτυπάει και λίγο κατακούτελα και δεν βλέπεις τα πράγματα καθαρά.

«Αγαπώ πιο πολύ τον κινηματογράφο. Η τηλεόραση είναι πολύ fun αλλά το σινεμά το έχω μάθει και αγαπήσει εκ των έσω, κατά μία έννοια»

Είναι πολύ διαφορετικό από το να γυρίζεις ταινία. Αλλά το καθένα έχει τη μαγεία του. Το τελετουργικό της ταινίας είναι λίγο πιο slow, ενώ η τηλεόραση έχει λίγο περισσότερο τρέξιμο. Η τηλεόραση σε κρατάει σε εγρήγορση, από το πόσο συγκεντρωμένος πρέπει να είσαι μέσα στο τρέξιμο, μέχρι τα πολλά λόγια έχεις να μάθεις κάθε μέρα. Έχεις να βγάλεις τόσο πολύ υλικό, το οποίο ταυτόχρονα πρέπει να βγει καλά, δεν πρέπει να το ξεπετάξεις. Είναι μία πολύ ωραία διαδικασία και βασικά γελάμε πάρα πολύ στα γυρίσματα. Το έχει γράψει ο Γιώργος Φειδάς, οπότε γελάμε με τις ίδιες μας τις ατάκες.

Αγαπώ πιο πολύ τον κινηματογράφο. Η τηλεόραση είναι πολύ fun αλλά το σινεμά το έχω μάθει και αγαπήσει εκ των έσω, κατά μία έννοια. Έχω πολύ αγαπημένους μου ανθρώπους που δουλεύουν στο τεχνικό κομμάτι του και όλα αυτά – που πολλές φορές δεν απασχολούν τους ηθοποιούς – για εμένα έχουν σταθεί αφορμή να αγαπήσω τον κινηματογράφο περισσότερο.

Όταν ήμουν μικρός ονειρευόμουν να παίζω στο Broadway. Αγαπώ πολύ τα musical και είμαι ο ορισμός του theater kid. Τραγουδάω και χορεύω πάρα πολλά χρόνια οπότε όλα αυτά τα “extra” του musical μου αρέσουν, με συγκινούν πολύ. Άλλωστε μεγάλωσα με την Disney. Αγαπώ πολύ την κάμερα αλλά αν μου έρθει μία πολύ όμορφη πρόταση που θα με ενθουσιάσει, θα χαρώ πολύ να το κάνω.

«Η ταυτότητα μου είναι κομμάτι μου, φυσικά, αλλά δεν είναι το μόνο που με ορίζει»

Νομίζω πως όταν καταλάβεις ποιος είσαι, κοιτάς πίσω στο παρελθόν σου και βλέπεις ότι τα σημάδια ήταν ξεκάθαρα, it was there all along (γελάει). Μεγάλωσα λέγοντας πως δεν είμαι σαν τα άλλα κορίτσια. Ένιωθα και ήμουν πολύ αγοροκόριτσο. Όταν τελείωσα το σχολείο επικοινώνησα αυτή μου την σκέψη με τους φίλους μου και τα αδέρφια μου και καθώς ήμασταν και σε καραντίνα και πέρασα αρκετό χρόνο μόνος μου, ήταν μία πολύ αβίαστη συνθήκη. Για μένα δεν υπάρχει ένα αυστηρό χρονοδιάγραμμα που μπορώ να σου πω πως από τότε δεν αυτοπροσδιορίζομαι ως κορίτσι. Ξεκίνησα να το επικοινωνώ στα αδέρφια μου, στον κύκλο μου και μετά ήταν ξεκάθαρο για όλους. Οι γονείς μου είναι πολύ cool με όλα γενικά. Η ταυτότητα μου είναι κομμάτι μου, φυσικά, αλλά δεν είναι το μόνο που με ορίζει.

Μεγάλωσα λέγοντας πως δεν είμαι σαν τα άλλα κορίτσια. Ένιωθα και ήμουν πολύ αγοροκόριτσο

Για εμένα είναι πολύ σημαντικό να μιλήσω γι’ αυτό, γιατί είναι κάτι αντίστοιχο με το αν μου έκανε ένας φίλος του αδερφού μου αυτή την ίδια ερώτηση. Θα έλεγα σε εκείνον ό,τι λέω και σε σένα. Εν ολίγοις αν κάποιο παιδί που με έναν τρόπο νιώθει μπερδεμένο δει ότι υπάρχει και ένας άλλος άνθρωπος που ήταν στη θέση του, ίσως νιώσει λιγότερο μόνο του. Κατά τα άλλα είναι απλά μέρος της ζωής, όπως όλα τα υπόλοιπα.

Φυσικά και είναι. Ένας φίλος μου, πολύ σοφός, είχε πει πως όταν είσαι 0-100 και στα πάνω σου και στα κάτω σου, αν δεν στεναχωρηθείς μετά δεν θα χαρείς. Άμα δεν στεναχωριόμαστε και δεν χαιρόμαστε, η ζωή θα ήταν όλη γκρι.

«Μεγάλωσα λέγοντας πως δεν είμαι σαν τα άλλα κορίτσια. Ένιωθα και ήμουν πολύ αγοροκόριτσο. Όταν τελείωσα το σχολείο επικοινώνησα αυτή μου την σκέψη με τους φίλους μου και τα αδέρφια μου και καθώς ήμασταν και σε καραντίνα και πέρασα αρκετό χρόνο μόνος μου, ήταν μία πολύ αβίαστη συνθήκη.»

Ναι καλέ! Άλλωστε ο περισσότερος κόσμος του σινεμά, της τηλεόρασης, του θεάτρου και γενικά της τέχνης είναι με έναν τρόπο λίγο queer και αν δεν είναι, είναι το ασφαλέστερο περιβάλλον σε σχέση με το τι επικρατεί αλλού. Σκέψου πόσο δυσκολότερα είναι τα πράγματα στον στρατό ή σε ένα πολύ πιο αυστηρό πλαίσιο. Εμένα η δουλειά μου μού επιτρέπει να εκφράζομαι με πάρα πολλούς τρόπους. Από το να πρέπει να ξυρίσω το κεφάλι μου για έναν ρόλο ή να βάψω τα μαλλιά μου μπλε. Όλοι οι χώροι έχουν κακά στοιχεία. Δεν ρομαντικοποιώ τα πράγματα, το επάγγελμα του ηθοποιού είναι δύσκολο, αλλά υπάρχουν και πιο δύσκολα πράγματα και προσπαθώ να είμαι, και είμαι, πολύ ευγνώμων για όσα μου συμβαίνουν και τον χώρο που βρίσκομαι.

Αν κάποιο παιδί που με έναν τρόπο νιώθει μπερδεμένο δει ότι υπάρχει και ένας άλλος άνθρωπος που ήταν στη θέση του, ίσως νιώσει λιγότερο μόνο του

Είναι πολύ κοριτσίστικο όνομα το Πάττυ και αυτό είναι τέλειο! Γιατί η Πάττυ είναι πολύ κοριτσάκι και πολύ σκληρό καρύδι και πολλά άλλα πράγματα, και όταν θα δει ο κόσμος την ταινία θα δει πως ασχολείται πολύ με αυτό το στερεότυπο. Δηλαδή, ναι, μπορώ να κλαίω όλη μέρα και να είμαι και πολύ σκληρό καρύδι. Η ταινία γενικά είναι πάρα πολύ relatable. Όλοι έχουμε στιγμές που νιώθουμε πως είμαστε πολύ μικροί και ο κόσμος πολύ μεγάλος.

«Δεν ρομαντικοποιώ τα πράγματα, το επάγγελμα του ηθοποιού είναι δύσκολο, αλλά υπάρχουν και πιο δύσκολα πράγματα και προσπαθώ να είμαι, και είμαι, πολύ ευγνώμων για όσα μου συμβαίνουν και τον χώρο που βρίσκομαι.»

Θέλω να τελειώσω τη σχολή μου για αρχή. Κατά τα άλλα δεν έχουν τελειώσει ακόμα τα γυρίσματα του 1ου κύκλου για το «Μπαμπά σ’ αγαπώ», οπότε αυτό είναι κάτι που περιμένω, αλλά κάτι άλλο πολύ συγκεκριμένο δεν υπάρχει. Γενικά ανοίγουμε χώρο, καρδιά και καλή διάθεση για να έρθουν όλα.

Εκτός από τον Βαγγέλη Μουρίκη; (γελάει) Ένας άνθρωπος που εκτιμώ πολύ, επαγγελματικά και προσωπικά, είναι ο Σωτήρης Τσαφούλιας. Θα χαιρόμουν πολύ να δουλέψω μαζί του. Υπάρχουν όμως τόσοι πολλοί σκηνοθέτες και ηθοποιοί που, προερχόμενος από τη Ζάκυνθο και από μία σχεδόν ανύπαρκτη θεατρική σκηνή, δεν τους γνώριζα και τους μαθαίνω τώρα. Τα τελευταία χρόνια πηγαίνω πολύ σινεμά και θέατρο, οπότε ακόμα ανακαλύπτω.

Ο  περισσότερος κόσμος του σινεμά, της τηλεόρασης, του θεάτρου και γενικά της τέχνης είναι με έναν τρόπο λίγο queer

Θα σου πω κάτι και αν θέλεις μπορείς να μην το γράψεις. Είμαι πολύ goofy τύπος και αυτό το κομμάτι της δουλειάς που έχει έκθεση, δηλώσεις και συνεντεύξεις νιώθω πως δεν είναι πολύ εγώ, αλλά μ’ αρέσει να το ανακαλύπτω (γελάει).

«Γενικά ανοίγουμε χώρο, καρδιά και καλή διάθεση για να έρθουν όλα»