Bella Ciao#40: NÔT – Η νύχτα που δεν τελειώνει

Αυτό που έζησα δεν λέγεται απλώς παράσταση κι όμως, παράσταση είναι. Ξέρω μόνο ότι η Marlene Monteiro Freitas με ρούφηξε στον κόσμο της.

Το δέρμα μου σκίζεται. Η καρδιά μου ανεβάζει παλμούς καθ’ όλη τη διάρκεια και ο χρόνος παύει να λειτουργεί. Σα να μην πέρασαν δύο ώρες από μπροστά μου. Σα να ήταν μία μόνο ανάσα. Κι όμως, ένιωσα ότι κράτησε μια αιωνιότητα. Πονώ. Διαλύθηκα. Ήταν μια νύχτα που δεν υπόσχεται την αυγή του ξημερώματος.

Δεν ένιωσα ότι αφηγούνταν ιστορίες. Ένιωσα ότι χτίζονταν συνθήκες επιβίωσης. Μια στρατηγική αναβολής του τέλους. Υπόγεια ρεύματα στη δραματουργία με έκαναν να παραπαίω. Τίποτα δεν ολοκληρώνεται: κόβεται, παραμορφώνεται, επαναλαμβάνεται μέχρι εξαντλήσεως.

Οι χορευτές και οι μουσικοί λειτουργούν σε υψηλότατο επίπεδο, σχεδόν πολεμικό. Δεν ερμηνεύουν, εκτίθενται. Τα σώματά τους είναι ταυτόχρονα πειθαρχημένα και διαλυμένα, όλα ενταγμένα σε ένα τελετουργικό που σε παρασύρει.

Η μουσική δε συνοδεύει· καθορίζει. Χτυπά, επιβάλλεται, ανοίγει ρωγμές. Τα φώτα δεν φωτίζουν·ξεγυμνώνουν.

Και τα ματωμένα σεντόνια δεν είναι απλώς σύμβολα, είναι μνήμη, ίχνος, πόνος, γλυκύτητα, βία και τρυφερότητα μαζί.

©Fabian Hammerl

Συναισθηματικά, βρέθηκα σε μια κατάσταση ακραίας διακύμανσης: δάκρυα και χαμόγελα, πόνος ψυχής και στιγμές ευτυχίας, εσωτερική ανάταση και λύπη. Υπήρχαν στιγμές αφόρητης έντασης, στιγμές που το σώμα μου αντιδρούσε πριν από τη σκέψη. Όχι μόνο επειδή το απόλαυσα, αλλά επειδή ήμουν εκεί. Ολόκληρο.

Το σημαντικό είναι να αντέξεις να είσαι παρών σε αυτό το τελετουργικό.

Έχουν περάσει δώδεκα ώρες από χθες. Έχει ξημερώσει στην πραγματική ζωή κι όμως η ένταση μέσα μου δεν έχει καταλαγιάσει. Κάτι συνεχίζει να δουλεύει. Σα να μου σέρβιρε η παράσταση την ίδια την ζωή στο πιάτο: χωρίς φίλτρο, χωρίς ευγένεια, χωρίς παρηγοριά.

Κάτι ακόμη, εξίσου σημαντικό για μένα, είναι ότι ένιωσα καθαρά μια νέα τομή στον τρόπο με τον οποίο κατατίθεται σήμερα μια δουλειά. Δεν επαναπροσδιόρισε υπάρχουσες φόρμες, ούτε πάτησε σε σταθερές για να τις ανανεώσει. Αντίθετα, ένιωσα ότι αρνήθηκε συνειδητά το ήδη υπάρχον έδαφος. Δεν την ενδιέφερε να μας εξηγήσει τι είναι χορός, δραματουργία ή σύνθεση. Δημιούργησε έναν καινούργιο κόσμο, με δικούς της νόμους, δικό της χρόνο, δική της σωματική ηθική. Και τίποτα από όλα αυτά δεν είναι αυτονόητο – γιατί η αλήθεια, όταν κατατίθεται έτσι, ρισκάρει πάντα απέναντι στο αυτονόητο. Μέσα σε αυτόν τον κόσμο, είτε μπαίνεις ολόκληρος είτε μένεις απ’ έξω.

©Fabian Hammerl