ΚΥΡΙΑΚΗ
01
ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ
Την εβδομάδα που πέρασε πήγαμε θέατρο και σινεμά, ακούσαμε μουσική, παρακολουθήσαμε την επικαιρότητα – και όσα κρατήσαμε θέλουμε να τα μοιραστούμε μαζί σας. Συγκεντρώσαμε ότι μάς κέντρισε το ενδιαφέρον και μάς ενθουσίασε ή μας απογοήτευσε!
(+) Άγριος Σπόρος: 90 λεπτά γεμάτα ειλικρινή ανθρώπινη ανατριχίλα
«Ποιο είναι το πιο άθλιο είδος ανθρώπου; Αυτό που δίνει τις εντολές ή αυτό που τις υπακούει;». Χρόνια μας απασχολεί η συγκεκριμένη πολύπλοκη ερώτηση, και η απάντηση σε αυτή είναι το ίδιο πολύπλοκη. Αυτή η φράση μου έμεινε από την παράσταση «Άγριος Σπόρος» στο Θέατρο Μικρό Χορν, σε σκηνοθεσία Σοφίας Καραγιάννη και με ερμηνείες του Ηλία Βαλάση, του Δημήτρη Μαμιού και της Ανθής Σαββάκη.
Ένας φίλος μου είχε πει πρόσφατα πως το συγκεκριμένο έργο ήταν εκείνο που τον είχε συγκινήσει περισσότερο ανάμεσα στις παραστάσεις που είχε δει. Το έργο του Γιάννη Τσίρου μιλάει για την ιστορία ενός άντρα που δεν είναι τυπικά ευγενής και κάνει ένα βάρβαρο επάγγελμα, της κόρης του που είναι δίπλα του και παλεύει για την επιβίωση και την επιβολή του φαίνεσθαι από το είναι σε έναν κόσμο που είναι αδύνατο να επιβιώσεις με τους προσποιητά δίκαιους κανόνες που θέσπισαν όσοι βρίσκονται σε θέση ισχύος. Ένα έργο πιο επίκαιρο από ποτέ, μου υπενθύμισε πόσο δομημένος είναι ο κόσμος μας για να υπονομεύει το αδύναμο (με τα κοινωνικά αποδεκτά κριτήρια) και να ανυψώνει τον δυνατό (το φαινομενικά άρτιο). Η ερμηνεία του Ηλία Βαλάση, ειδικά στο τελευταίο κομμάτι του έργου, σε έκανε να νιώθεις τρομερά ανίκανος ως άνθρωπος – προσωπικά με μουδιάσε και με ακινητοποίησε στο κάθισμά μου μέχρι να βρω την ηρεμία να επανέλθω. Η χημεία του με την Ανθή Σαββάκη ήταν βασικός λόγος που η παράσταση ήταν τόσο διαπεραστική στον θεατή, και ο Δημήτρης Μαμιός πρέπει να διέλυσε το νευρικό του σύστημα προσπαθώντας να εκτελέσει τον ρόλο του. Πιστεύω ακράδαντα πως το επάγγελμα του ηθοποιού είναι (ψυχικά κυρίως αλλά και σωματικά) το δυσκολότερο επάγγελμα στον κόσμο, και παραστάσεις όπως η συγκεκριμένη μου επιβεβαιώνουν αυτή μου την άποψη.
Μαρία Βαλτζάκη
Βασισμένο στη νουβέλα του Denis Johnson και σε σκηνοθεσία του Clint Bentley, το “Train Dreams” είναι κάτι παραπάνω από μια απλή ταινία. Σκιαγραφώντας το συγκινητικό πορτρέτο του Robert Grainer του Joel Edgerton, ενός ξυλοκόπου και εργάτη σιδηροδρόμου του 20ού αιώνα της Αμερικής, η ταινία βρίσκει αφετηρία για να πει μια ιστορία για την ζωή. Μέσα σε μιάμιση ώρα έχεις απορροφηθεί στην ομορφιά των ακατέργαστων τοπίων και στους ήχους της φύσης, της εργατικής κούρασης, της φωτιάς, της καμπίνας δίπλα στο ποτάμι και σε όλα αυτά που απαρτίζουν μια απλοϊκή ζωή, ιδωμένη με μεγάλη ευγνωμοσύνη, πίστη και προσπάθεια. Το Netflix κάνει την έκπληξη εδώ με ένα δράμα με ουσία, που ξεχωρίζει από τον κατάλογό του, μια θέαση που αξίζει κάθε λεπτό χάρη στην κινηματογράφηση του Adolpho Veloso, τις σταθερές και ευαίσθητες ερμηνείες του Joel Edgerton και της Felicity Jones και σε γεμίζει με συναισθήματα όταν το παράδοξο της εξωτερικής ομορφιάς και της συναισθηματικής καταστροφής διαλύουν τον ήρωα, αφήνοντάς τον σαν ένα κομμένο ξύλο που πρέπει να ξαναμπεί στις ράγες του.
Ένα απολύτως worth watch, μια δικαίως συζητημένη ταινία και υπέροχη μουσική του Bryce Dessner και από τον Νick Cave, με το original “Train Dream” να κατακλύζει του τίτλους τέλους και να κυκλώνει την ιστορία με τον πιο συγκινητικό τρόπο. Από τις Οσκαρικές υποψηφιότητες ( «Καλύτερης ταινίας, «καλύτερης διεύθυνσης φωτογραφίας», «καλύτερου διασκευασμένου σεναρίου»), που ξεχωρίζουν για το βάθος τους.
Λίνα Ροκα
Την «Συναρπαστική Εξέγερση του Χούλιο Τόγκα» την είδα σαν μια παράσταση που δεν προσποιείται ότι έχει όλες τις απαντήσεις, αλλά ξέρει πολύ καλά ποιες ερωτήσεις θέλει να σου αφήσει στο τέλος. Ο Βασίλης Μαγουλιώτης σκηνοθετεί το κείμενο του ασόβαρα σουβλερού και πολιτικά ανήσυχου Suyako (το όνομα της συγγραφικής του περσόνας) στο Θέατρο Προσκήνιο και αφήνει τον Χούλιο Τόγκα να βγάλει –κυριολεκτικά και μεταφορικά– το φίδι από την υπαρξιακή τρύπα.
Ο Χούλιο είναι περφόρμερ, ακτιβιστής, ένας ριζοσπαστικός καλλιτέχνης με πρότερη αντικαθεστωτική δράση. Ένας εξωτικός αχινός για τη γυμνή πατούσα του κατεστημένου, με λίγα λόγια. Και ταυτόχρονα τόσο επιτυχημένος που μπορεί να λέει και να κάνει ό,τι θέλει. Όταν, όμως, η εξέγερση μοιάζει σχεδόν μέρος του προγράμματος, γεννιέται το βασικό ερώτημα: μπορεί άραγε να ενοχλεί πραγματικά;
Σε μια Αργεντινή λίγο μετά την οικονομική κρίση (και που παρα-θυμίζει έντονα Ελλάδα), με τα μεγάλα ιδιωτικά ιδρύματα να αναλαμβάνουν τον ρόλο της «κιβωτού» για τον πολιτισμό, το έργο φωτίζει με σάτιρα, μουσική επί σκηνής, αυτοσαρκασμό και τρυφερότητα την αμηχανία μας απέναντι σε ένα σύστημα που μας ταΐζει αλλά δεν χωνεύεται με τίποτα. Μετά το (αγαπημένο) «Merde!», ο Suyako aka Βασίλης Μαγουλιώτης στρέφει το βλέμμα από τη θεατρική σκηνή στους θεσμούς που επιχειρούν να «εξημερώσουν» την τέχνη και τις εξεγερμένες φωνές της.
Η πενταμελής πρωταγωνιστή ομάδα (Δημήτρης Δρόσος, Άρης Μπαλής, Μαρία Αποστολακέα, Μελίνα Πολυζώνη, Μικές Γλύκας) είναι απολαυστική, με τον Δημήτρη Δρόσο εξαιρετικό στον ρόλο του Χούλιο, αποδίδοντας με ακρίβεια την εσωτερική του σύγκρουση μέχρι την προσωπική του εξέγερση. Μαύρη πολιτική σάτιρα, αιχμηρό σχόλιο και ερωτήματα για το αν η τέχνη μπορεί ακόμα να λειτουργήσει εμπρηστικά. Φρέσκο ανέβασμα, από αυτά που θέλω να βλέπω πιο συχνά στο θέατρο.
Ευδοκία Βαζούκη
Την Τρίτη έκανε πρεμιέρα μια από τις πολυαναμενόμενες σειρές της φετινής χρονιάς: το «Wonder Man» της Marvel. Παρακολουθώντας το πρώτο από τα οκτώ συνολικά επεισόδια, κατάλαβα πολύ γρήγορα πως η σειρά δεν σκοπεύει να κινηθεί σε γνώριμα μονοπάτια. Το πρώτο επεισόδιο ανοίγει με τον ηθοποιό Σάιμον Γουίλαμς (Γιαχία Αμπντούλ-Ματίν Β’), τη στιγμή που στην παιδική ηλικία γεννιέται η αγάπη του για τον φανταστικό ήρωα Wonder Man. Στην ενήλική ζωή, ο Σάιμον βλέπει τα πάντα γύρω του να καταρρέουν μέσα σε μία μέρα, καθώς τον απολύουν από τη δουλειά και χωρίζει με τη σύντροφο του. Η επαγγελματική και προσωπική ζωή του, όμως, φαίνεται να παίρνει μια απρόσμενη τροπή όταν γνωρίζει τον Τρέβορ Σλάτερι, έναν γνωστό ηθοποιό που έχει πλέον αποσυρθεί. Όταν ο Σλάτερι του αποκαλύπτει πως ετοιμάζεται το remake της θρυλικής ταινίας Wonder Man, ο Σάιμον δείχνει διατεθειμένος να κάνει τα πάντα για να κυνηγήσει τον πρωταγωνιστικό ρόλο.
Το «Wonder Man» μου άρεσε γιατί δεν είναι η τυπική σειρά υπερηρώων που έχουμε συνηθίσει. Αντίθετα, δεν διστάζει να σχολιάσει έμμεσα το Χόλυγουντ και τα όρια που οι ηθοποιοί είναι διατεθειμένοι να ξεπεράσουν προκειμένου να αποκτήσουν τον ρόλο των ονείρων τους. Παρότι σε ορισμένα σημεία το πρώτο επεισόδιο κάνει μια μικρή «κοιλιά», το συνολικό αποτέλεσμα αφήνει θετικές εντυπώσεις.
Γιώτα Ευθυμούδη Μηνούδη
Πριν λίγες μέρες έπεσα πάνω σε ένα παλιό βίντεο με συνέντευξη των Nirvana. Όταν ο Kurt Cobain άκουσε ότι η Madonna χρέωνε 50 δολάρια το εισιτήριο για μία συναυλία της, σοκαρίστηκε. Ήταν 1993. Τριάντα χρόνια μετά, το σοκ έχει αλλάξει πλευρά… και αφορά εμάς.
Οι τιμές των συναυλιών ανεβαίνουν τόσο γρήγορα που η ζωντανή μουσική αρχίζει να μοιάζει με luxury εμπειρία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το νέο tour του Harry Styles: θέσεις στις κερκίδες στα 800-1000 δολάρια. Και όχι, δεν μιλάμε για resellers. Είναι το dynamic pricing του Ticketmaster, που «διαβάζει» τη ζήτηση και ανεβάζει τις τιμές σε πραγματικό χρόνο.
Κάπου εδώ μπαίνει το ερώτημα: ποιος αποφασίζει τελικά; Το management του καλλιτέχνη ή η πλατφόρμα που κρατάει το ταμείο; Για σύγκριση, λίγο πριν ανακοινωθούν οι συναυλίες του Styles, οι BTS, εξίσου hot όνομα, ξεπούλαγαν στάδια με τιμές υψηλές (για τα pre-Covid δεδομένα), αλλά ακόμη βατές.
Το θέμα όμως δεν είναι ποιος φταίει. Είναι ότι η συναυλία, κάποτε συλλογική εμπειρία, τείνει να γίνει VIP προνόμιο. Και όταν για να τραγουδήσεις με τον αγαπημένο σου καλλιτέχνη χρειάζεσαι budget διακοπών, η φάση έχει βγει…εκτός νότας.
Δάφνη Τζώρτζη
Η εβδομάδα που μας πέρασε ήταν βαριά για πολλούς – δυστυχώς – λόγους. Ένας από αυτούς το εργατικό ατύχημα στα Τρίκαλα που στοίχισε τη ζωή σε 5 εργάτριες, στο εργοστάσιο Βιολάντα. Το “παρασκήνιο” του ατυχήματος συνταρακτικό – κι όμως καθόλου αναπάντεχο: Οι εργάτριες είχαν αναφέρει εδώ και καιρό τη (δυσάρεστη αλλά σίγουρα αδιαμφισβήτητα χαρακτηριστική) μυρωδιά υγραερίου στις τουαλέτες. Η εργοδοσία – προφανώς – αγνόησε τα παράπονά τους και το υγραέριο ήταν τελικά ο “φυσικός” αυτουργός. Νωρίτερα, η ίδια εργοδοσία είχε απαγορεύσει την είσοδο στο Εργατικό Κέντρο Τρικάλων, το οποίο και κατήγγειλε τα συστήματα ασφαλείας στο εργοστάσιο. Αυτή η πληροφορία έρχεται να δέσει με την μαρτυρία της αδερφής ενός θύματος, που μίλησε για συνεχή εργατικά ατυχήματα στο εργοστάσιο – απο σπασμένα χέρια μέχρι μεγάλες ουλές – τα οποία δεν δηλώνονταν ποτέ! Ίσως γι’ αυτο, έχουμε τόσο λίγα εργατικά ατυχήματα, σύμφωνα πάντα με την Επιθεώρηση Εργασίας, η οποία εμφανίστηκε τρεις μέρες μετά την τραγωδία, για να απαντήσει σε ρεπορτάζ του Dnews και του Ριζοσπάστη και να μας “καθησυχάσει” (;) ότι για το 2025 τα θανατηφόρα εργατικά ατυχήματα ηταν 42 και όχι 201. Σε περίπτωση που αναρωτιεστε πώς υπάρχει τέτοια απόκλιση, αρκεί να σκεφτούμε ότι σύμφωνα με τα “κριτήριά” τους, ο θάνατος του ηχολήπτη που έχασε τη ζωή του στον δρόμο μετά από back-to-back εξαντλητική εργασία, για παράδειγμα, δεν θεωρείται εργατικό ατύχημα! Αν δεν δούλευε σερί ωρών, βέβαια, κατά πάσα πιθανότητα να ήταν εδώ σήμερα, αυτό όμως δεν φαίνεται να τους απασχολεί. Γιατί αυτή είναι η πραγματικότητα σε έναν κόσμο, που βάζει τα κέρδη και την “ανταγωνιστική παραγωγικότητα” πάνω από τις ανθρώπινες ζωές. Το θέμα είναι, εμείς θα συμβιβαστούμε;
Τατιάνα Γεωργακοπούλου
