Loud Silence, πώς είναι να κυκλοφορείς πρωτότυπη, rock μουσική στην Ελλάδα;

Σε μια μουσική πραγματικότητα που, όπως λένε και οι ίδιοι, οι σκηνές μοιάζουν να έχουν αντικατασταθεί από trends, οι Loud Silence (Ανδρέας και Νίκος Γιαννακόπουλος και Ιάσονας Θεριός) επιμένουν να γράφουν τη μουσική που τους εκφράζει – και αυτό που τους εκφράζει είναι που τους κάνει ένα από τα πιο ιδιαίτερα αθηναϊκά rock συγκροτήματα που θα ακούσεις αυτή τη στιγμή. Από τα σχολικά τους χρόνια μέχρι το sold out live στην Αθήνα και την ευρωπαϊκή περιοδεία τους, η μπάντα περιγράφει την κοινή της πορεία, τη μουσική που κάνουν, όχι σαν προϊόν, αλλά κάτι σαν πνευματική αντίσταση, κάτι που “στ’ αλήθεια” κάνουν για τους εαυτούς τους.

Τα τελευταία έξι χρόνια κυκλοφορούν σταθερά μουσική, κάνοντας την αρχή με το ντεμπούτο τους, το πολύ δυνατό “Elements” (αξίζει να το ακούσεις), ενώ η τελευταία κυκλοφορία τους, το διπλό single “Filled With Nothing / Feeling Like GOD” των 10 λεπτών, σε κάνει μέρος της φιλοσοφικής τους αναζήτησης.

Τώρα, έχοντας διανύσει μια χρονιά που τους έριξε και ταυτόχρονα τους λύτρωσε, οι Loud Silence υποδέχονται το 2026 με ένα μεγάλο live στο Arch, στο πλευρό των Godsleep. Λίγο πριν ανέβουν στη σκηνή την Παρασκευή 23 Ιανουαρίου, η “φωνή” και κιθάρα της μπάντας, Ανδρέας Γιαννακόπουλος, μάς μιλά για την πορεία της μπάντας μέχρι τώρα, την ελληνική σκηνή, αλλά και για τη στιγμή που, πάνω στη σκηνή, όλα αποκτούν νόημα.

Εγώ (Ανδρέας speaking) και ο Νίκος είμαστε δίδυμα αδέρφια και μεγαλώσαμε σε ένα σπίτι που η μουσική ήταν αυτονόητη και υπήρχε από πάντα στη ζωή μας. Τον Τζέι τον γνωρίσαμε στο σχολείο και απλά κάναμε παρέα. Έπαιζε και εκείνος μπάσο και είπαμε να παίξουμε σε μια γιορτή του σχολείου όλοι μαζί. Έτσι κάναμε και τις πρώτες πρόβες με άλλους 3 συμμαθητές μας, οι οποίοι αποχώρησαν στην πορεία. Δεν είναι τόσο βαθύ αυτό που μας ένωσε, σε αντίθεση με την χημεία που μας κράτησε μαζί όλα αυτά τα χρόνια. Το μόνο που υπήρχε είναι το ενδιαφέρον για μουσική και το ότι παίζαμε κάποιο μουσικό όργανο στο ελληνικό σχολείο που σχεδόν κανένας άλλος δεν έπαιζε.

Από την σύνθεση του Elements έχουν περάσει περίπου 8 χρόνια – άσχετα που η κυκλοφορία έγινε το 2020, γιατί δεν είχαμε τα χρήματα για να γίνει νωρίτερα. Τότε ήμασταν 17, τώρα 25. Αναλλοίωτη μένει αυτή αίσθηση ότι η μπάντα ήταν πάντα διαιρεμένη δια του 3, ότι αν κάποιος φύγει είναι αναντικατάστατος. Και όχι μουσικά. Κυρίως συναισθηματικά. Νιώθω ότι δεν μπορώ να βγω στην σκηνή με άλλους ανθρώπους. Και νομίζω το ίδιο νιώθουν και οι άλλοι δύο. Επίσης αυτό που ήταν πάντα εκεί είναι τα αστεία που λέμε μεταξύ μας και γελάμε και πως πάντα θα μας βρεις να τσακώνομαι εγώ με τον Νίκο και ο Τζέι να περιμένει να τελειώσουμε. Αν έχει αλλάξει κάτι και αλλάζει πάντα είναι τα μουσικά μας ακούσματα και αυτή η ζωή της ενηλικίωσης, την οποία προσπαθούμε να πετάμε έξω από την μπάντα όσο μπορούμε.

Η χρονιά που μας πέρασε, μας φάνηκε κάπως σαν το επόμενο βήμα που έπρεπε να κάνουμε. Έτσι νομίζαμε έως ένα σημείο έστω. Μας εξέπληξε συναισθηματικά. Μας έριξε, μας έκανε να κάνουμε ένα βήμα πίσω, να παραδεχτούμε τις ψευδαισθήσεις μας και να καταστρέψουμε τις προσευχές μας. Είμαστε πολύ χαρούμενοι που κάναμε όσα κάναμε. Ειδικά όσο καταφέρναμε να τα βιώνουμε πραγματικά. Αν την περιέγραφα, θα την χαρακτήριζα «αντιπροσωπευτική», «εσωστρεφή» και «λυτρωτική».

Το concept δεν γεννήθηκε από κάτι συγκεκριμένο. Είναι η συνειδητοποίηση και η παρατήρηση κάποιων πραγμάτων που ζούμε εδώ και χρόνια. Μουσικά γεννήθηκαν στο στούντιο από απλό παίξιμο. Νοηματικά καταφέραμε να βρούμε έναν πυρήνα που έλκει πολλές πλευρές της ζωής μας και να τον περιγράψουμε όσο πιο αναλυτικά μπορούμε. Να τον παρατηρήσουμε και να τον ξεζουμίσουμε. Έμπνευση αποτέλεσε η επαφή μας με το κομμάτι της ύπαρξης, της ψυχοθεραπείας, της αυτοκριτικής, της αμφισβήτησης, της φιλοσοφίας και κυρίως της κοινής παρατήρησης που μας έλειπε.

Ο βασικός τρόπος που αντιστεκόμαστε είναι πνευματικός

Νιώθουμε πως η πραγματική αντίσταση σε όλα αυτά τα χαρακτηριστικά που περιγράφουμε είναι η αποδόμηση και η αποδυνάμωσή τους από τον ίδιο τον άνθρωπο που τα αισθάνεται και πολλές φορές τα νιώθει αναπόσπαστα. Και κατ’ επέκταση από την κοινωνία στην μεγάλη εικόνα. Ο βασικός τρόπος που αντιστεκόμαστε είναι πνευματικός. Προσπαθούμε να σπάσουμε την αλυσίδα μας. Αυτό αποτυπώνεται και συμπεριφορικά στη συνέχεια.

Το πώς νιώθουμε μέσα σε αυτά που ζούμε.

Αν λέγαμε καλά, δεν θα λέγαμε την αλήθεια. Προσπαθούμε να παίρνουμε το βλέμμα μας και την απόστασή μας από αυτή γιατί είναι από τα πράγματα που μας στεναχωρούν. Για την ακρίβεια δεν θεωρούμε ότι υπάρχει σκηνή, απλά trends που πάνε και έρχονται. Πλέον λείπουν βασικά χαρακτηριστικά για να θεωρηθεί σκηνή στο μυαλό μας. Χειροκροτάμε και θαυμάζουμε με όλη μας την ψυχή όσους, μουσικούς, και κατ’ επέκταση ανθρώπους, βλέπουμε ακόμη και σήμερα να μην κοιτάνε μόνο το προσωπικό τους συμφέρον και να έχουν αγάπη για κάτι μεγαλύτερο και συλλογικό. Θα θέλαμε πολύ να υπάρξει κάποτε «σκηνή» με τον τρόπο που εμείς το ονειρευόμαστε. Το μουσικό κομμάτι είναι το τελευταίο που μας απασχολεί στη συγκεκριμένη ερώτηση. Υπάρχουν συγκροτήματα από την Ελλάδα, τα οποία θαυμάζουμε και έχουμε πολύ βαθιά μέσα στην καρδιά μας.

Τρέφουμε τεράστιο σεβασμό για τους Godsleep, είναι από τις πιο true μπάντες εκεί έξω, ζουν για αυτό που κάνουν κι αυτό είναι τουλάχιστον αξιοθαύμαστο. Οπότε είμαστε πολύ χαρούμενοι που θα μοιραστούμε ξανά τη σκηνή μαζί τους. Λατρεύουμε να παίζουμε live και αυτό θα είναι το τελευταίο μας live για κάποιους μήνες στην Αθήνα, οπότε να περιμένετε να μας δείτε να ρουφάμε και το… μεδούλι από αυτές τις στιγμές. Σιγά σιγά επίσης, φτάνουμε και το setlist μας εκεί όπου θέλουμε να είναι, ένα μείγμα ενθουσιασμού, ισχύος και συναισθήματος.

Σαν να βρισκόμαστε στην κορυφή του παγόβουνου. Υπάρχουν αμέτρητα άλλα πράγματα – όμορφα, κουραστικά, βαρετά – που πρέπει να γίνουν μέχρι να βγούμε στη σκηνή. Αλλά εκείνη τη στιγμή, στο πρώτο stroke όλα αποκτούν το νόημά τους. Και μαζί τους κι εμείς.

Κάθε δυσκολία εξαφανίζεται τη στιγμή που βλέπουμε τη μουσική μας εκεί έξω

Ξύνεις πληγές… Καθόλου εύκολο. Από όπου κι αν το πιάσουμε, από οικονομική επένδυση, από συναισθηματική, είναι κάτι που απαιτεί σοβαρές θυσίες και σοβαρή δουλειά. Αλλά και επίγνωση ότι αυτό που για ‘σένα είναι τα πάντα για τον μέσο ακροατή – ειδικά στο ελληνικό μουσικό τοπίο – μπορεί να μην είναι τίποτα. Βέβαια μας γεμίζει απίστευτα αυτή η διαδικασία. Είναι φορές που αισθανόμαστε πως δεν ανήκουμε ακριβώς εδώ, αλλά νομίζω ότι έχουμε καταφέρει να προσανατολίσουμε όλη αυτή την προσπάθεια στους εαυτούς μας, να το κάνουμε – όσο κλισέ κι αν ακούγεται – στα αλήθεια, για εμάς. Για αυτό και κάθε δυσκολία εξαφανίζεται τη στιγμή που βλέπουμε τη μουσική μας εκεί έξω.

Ας μη φέρει και τίποτα. Είμαστε πολύ χαρούμενοι με το πάθος που έχουμε για αυτό που κάνουμε. Δεν θέλουμε απαραίτητα να μεγαλώσει αυτή η φλόγα, μόνο να συνεχίσει να καίει.