Συν & Πλην: «Απόψε κανείς δεν πεθαίνει» στο θέατρο Μπέλλος

Ο Αλέξανδρος. Ο Νίκος. Ο Τάσος. Η Αλεξάνδρα. Ο Φάνης. Και η Ελίζα. Έξι βασικοί καθημερινοί ήρωες που ζουν στιγμιότυπα της σύγχρονης ζωής που κάποια στιγμή συναντώνται και δημιουργούν μια κοινή ιστορία.

Ο Αλέξανδρος. Ο Νίκος. Ο Τάσος. Η Αλεξάνδρα. Ο Φάνης. Και η Ελίζα. Άνθρωποι νέοι, κάτοικοι της πόλης, της αστικής κοινωνίας και των προκλήσεων της· συχνά μέλη προβληματικών οικογενειών ή σχέσεων από τις οποίες προσπαθούν να αποδράσουν οχυρωμένοι πίσω από τη φιλία, την αγάπη, την πίστη.

Δεν είναι τυχαίο πως οι βασικοί ήρωες φέρουν τα ονόματα των ηθοποιών της ομάδας: Αλέξανδρος Βάρθης, Νίκος Γιαλελής, Τάσος Λέκκας, Αλεξάνδρα Μαρτίνη, Φάνης Μιλλεούνης και Ελίζα Σκολίδη. Οι ηθοποιοί της Young Kill συνεργάστηκαν με την σκηνοθέτρια της Αικατερίνη Παπαγεωργίου δημιουργώντας, πάνω σε κεντρικές θεματικές της ανθρώπινης κατάστασης – σεξ, βία, εξουσία, πίστη, αγάπη – και μέσα από δικά τους βιώματα, ένα πρώτο σκελετό της παράστασης.

Ο γιος μιας συντηρητικής οικογένειας νομικών που θέλει να γίνει ηθοποιός, αλλά έρχεται αντιμέτωπος με τη χλεύη του πατέρα του. Μια γυναίκα που πέφτει θύμα revenge porn από ένα πρώην σύντροφό της και απευθύνεται στην εισαγγελία για να δικαιωθεί. Ένα κορίτσι που τρέμει για τη ζωή του, στο δωμάτιο ενός νοσοκομείου. Ένας άνδρας που προσπαθεί να βρει τον εαυτό του με τη βοήθεια ενός εκκεντρικού ψυχοθεραπευτή. Ένας πολιτικός της νέας γενιάς προσπαθεί να επιβιώσει σε περιβάλλον οπορτουνιστικής πολιτικής και ακροδεξιάς ρητορικής. Μια δημοσιογράφος που υπομένει το σεξιμό των γύρω της.

Οι συγγραφείς της νεότερης γενιάς Βίβιαν Στεργίου και Κωνσταντίνος Μαυρόπουλος, παρακολουθώντας αυτούς τους ήρωες, συνέθεσαν ένα σπονδυλωτό μεν, συνεκτικό δε, θεατρικό έργο που – ύστερα από ένα νέο κύμα επεξεργασίας και αυτοσχεδιασμών της ομάδας – κορυφώνεται ως μια ενιαία δραματουργία. Το «Απόψε κανείς δεν πεθαίνει» είναι η πρώτη απόπειρα της ομάδας να δημιουργήσει στους κόλπους της μια σύγχρονη δραματουργία και να την εκτελέσει η ίδια στη σκηνή: δηλαδή, να φτιάξει θέατρο από το πρώτο μέχρι το τελευταίο βήμα του, παρακολουθώντας την εποχή και τις αγωνίες της.

Ελίζα Σκολίδη, Αλέξανδρος Βάρθης και Τάσος Λέκκας.

Ένα νεόκοπο κείμενο που, παρά τις αρκετές αδυναμίες, καταφέρνει τελικά να κορυφωθεί σε μια ρέουσα, φρέσκια παράσταση. Αυτό οφείλεται κυρίως στις ερμηνείες και στη συνοχή των έξι πρωταγωνιστών – Αλέξανδρος Βάρθης, Νίκος Γιαλελής, Τάσος Λέκκας, Αλεξάνδρα Μαρτίνη, Φάνης Μιλλεούνης, Ελίζα Σκολίδη – και στην δροσερή, ποπ σκηνοθεσία της Αικατερίνης Παπαγεωργίου.

Ελίζα Σκολίδη, Φάνης Μιλλεούνης και Αλεξάνδρα Μαρτίνη.

Είναι λογικό που αυτή η ομάδα αποφάσισε να πειραματιστεί και με τη συγγραφή, καθώς η συνοχή της και ο τρόπος όπου τα μέλη της αλληλεπιδρούν μεταξύ τους – είτε βρίσκονται στη ρεαλιστική, στην πιο ποιητική, είστε στην πιο γκροτέσκα περιοχή – είναι απολαυστικός. Φυσικά, αυτό είναι κάτι που έχει επαληθευτεί και στις προηγούμενες παραστάσεις του «Μπέλλος» απλώς εδώ οι χαρακτήρες που υποδύονται είναι πιο γήινοι, πιο αναγνωρίσιμοι και γι’ αυτό έρχονται πιο κοντά στην «καθημερινή» κατάσταση.

Καταρχάς, συνθέτουν την έννοια του αστικού πλήθος: παίζουν όλοι με άνεση και καλά αντανακλαστικά σε βοηθητικούς ρόλους στην εκάστοτε ιστορία μέχρι τη στιγμή που έκαστη/έκαστος θα δοθεί σε ένα ρόλο όπου θα ξεχωρίσει: ο Αλέξανδρος Βάρθης εκπληκτικά πιστός και ευρηματικά εκφραστικός στην ερμηνεία του ως υψηλόβαθμο κυβερνητικό στέλεχος γραπωμένο από την εξουσία, χωρίς ίχνος ενδιαφέροντος για το πως αυτή αντανακλάται στην καθημερινή ζωή.

Στην ίδια ιστορία και η Αλεξάνδρα Μαρτίνη λάμπει στο είδος της ακροδεξιάς φρικωδίας τύπου Λατινοπούλου και άλλων εκπροσώπων εθνικιστικών σχημάτων στη χώρα. Ο Τάσος Λέκκας στέκεται πολύ ωραία μέσα στο ρόλο του καταπιεσμένου γιου που προσπαθεί να αναπνεύσει έξω από το περιβάλλον του αυταρχικού πατέρα που λοιδωρεί τα όνειρα του. Εκεί συνθέτει κι ένα πολύ ωραίο ζευγάρι με την Αλεξάνδρα Μαρτίνη που υποδύεται με τρυφερότητα τη μητέρα του – άλλη μια ωραία στιγμή για την ίδια.

Η Ελίζα Σκολίδη, όπως είδαμε και πέρυσι, έχει μια γνήσια κωμική στόφα πράγμα που αποδεικνύε0 με διαφορετικές ποιότητες – τόσο στους ρόλους της εισαγγελέα όσο και της δημοσιογράφου· είναι όμως και συγκινητική στην ιστορία της ασθενούς. Ο Φάνης Μιλλεούνης αποδίδει με εσωτερικότητα το ρόλο του αγκυλωμένου μοναχικού άνδρα που προσπαθεί να συναντήσει την ελεύθερη εκδοχή του εαυτού του. Όσο για το Νίκο Γιαλελή είναι ξεκαρδιστικός στο ρόλο του life coach ενώ με ενδιαφέρον αντιμετωπίζει και τον μοναδικό «σώφρων» πολιτικό εντός του σάπιου συστήματος.

Η παράσταση οφείλει σε όλους πολλά, επιβεβαιώνοντας γιατί μέσα σε τρία χρόνια το «Μπέλλος» βρίσκεται στο επίκεντρο της θεατρικής Αθήνας.

Η ιδέα του «Απόψε κανείς δεν πεθαίνει» ανήκει στην Αικατερίνη Παπαγεωργίου, την οποία και υλοποιεί αξιοποιώντας όλα τα δυνατά εργαλεία που της επιτρέπει ένας «δύστροπος» θεατρικός χώρος, όπως το «Μπέλλος» να αξιοποιήσει. Πέραν από την καθοδήγηση της προς την ομάδα με τα πολύ ενδιαφέροντα αποτελέσματα, η παράσταση ευτυχεί στο ρυθμό της αφήγησης, υιοθετώντας ένα σπιντάτο, διαρκών εναλλαγών, μεταμορφώσεων κόσμο, που τελικά συντηρεί, χωρίς απώλειες, το ενδιαφέρον του θεατή. Αξιοποιεί τη σπονδυλωτή μορφή του έργου μέσα από μια ποπ μετα-επιθεωρησιακή διαχείριση, το οποίο αφενός ευνοεί την κωμική πλευρά της παράστασης, αφετέρου της προσδίδει και μια φρεσκάδα. Πολύ ωραία μέσα στη σκηνοθεσία της, λειτουργούν και οι κινηματογραφικές προσθήκες σε συνεργασία με τον Αχιλλέα Τσούτση, υπογραμμίζοντας την «εδώ και τώρα» αίσθηση που εισηγείται το έργο από γραφής.

Ο κινησιολογικός σχεδιασμός της παράστασης, όπως τον υπογράφει η Χρυσηίς Λιατζιβίρη, δεν έχει μόνο αφηγηματικά προσόντα αλλά και κατεξοχήν λειτουργικά, αφού τροφοδοτεί διαρκώς τη ροή και τα περάσματα από το ένα επεισόδιο στο επόμενο.

Σκηνή της παράστασης σε κινησιολογικό σχεδιασμό της Χρυσηίδας Λιατζιβίρη.

Με οδηγό τις «μεγάλες» θεματικές ενταγμένες μέσα στην καθημερινότητα, το τελικό κείμενο – όπως έχει διαμορφωθεί μετά από όλες τις δημιουργικές ζυμώσεις – μοιάζει να μην προσεγγίζει σε βάθος τα ζητήματα που θέτει. Οι άξονες δεν αναπτύσσονται εξίσου σε όλα τα επεισόδια, ο λόγος σε σημεία παραείναι «τρέχων»· κι ενώ η κεντρική ιδέα είναι ενδιαφέρουσα, αφήνει αρκετές αφηγήσεις στην πρώτη τους στοιβάδα, χωρίς την αναγκαία εμβάθυνση.

Η σκηνοθετική ματιά και το επίτευγμα της ομαδικής συνοχής ‘μακιγιάρουν’ αποτελεσματικά ένα νέο, σύγχρονο, αλλά άνισο κείμενο.

Τάσος Λέκκας.

Αλεξάνδρα Μαρτίνη, Αλέξανδρος Βάρθης και Φάνης Μιλλεούνης.

Φάνης Μιλλεούνης.

Νίκος Γιαλελής.