Γιώργος Γάλλος: Τίμημα πληρώνει κάποιος, μόνο όταν επαναπαύεται

Μετά από ένα σερί πυκνών συνεργασιών στο θέατρο, στην τηλεόραση και στο σινεμά με αποκορύφωμα την πολυσυζητημένη φεστιβαλική «Αντιγόνη» του Ούλριχ Ράσε, ο Γιώργος Γάλλος πάτησε pause. Σε μια πραγματικότητα, εργασιακή, κοινωνική, οικονομική, πολιτική όπου όλα τρέχουν σε νοσηρά ιλιγγιώδεις ρυθμούς, επέτρεψε στον εαυτό του όχι μόνο να αναγνωρίσει το αφύσικο και το απάνθρωπο σε όλο αυτό, αλλά και να το κάνει για λίγο πέρα.

Συνομιλούμε τις τελευταίες ημέρες αυτής της «πολυτέλειας» που λειτούργησε σαν ευτυχή συγκυρία επαναπροσδιορισμού· ώστε τώρα, με καινούργια όρεξη, να επιστρέψει στα πράγματα. Αφενός παίζοντας στην θεατρική μεταφορά της «Λόλας» του Ηλία Λυμπερόπουλου (μαζί με τους Έλλη Τρίγγου καιΓιάννη Στάνκογλου για να υποδυθεί τον αδίστακτο προαγωγό Στέλιο, έναν από τους εμβληματικούς κακούς της ελληνικής κινηματογραφικής ιστορίας – ρόλο που στην ταινία κατείχε ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος. Αφετέρου, για να ξαναμπεί στη συζήτηση που προκαλεί συχνά πυκνά η σειρά «Σέρρες» του Γιώργου Καπουτζίδη (Netflix) – όπου στον αντίποδα υποδύεται τον γεμάτο κατανόηση πατέρα ενός ομοφυλόφιλου αγοριού.

Κι έπειτα για να οργανώσει τα επόμενα του βήματα: τη συμμετοχή του στη νέα σειρά του Γιώργου Γκικαπέππα «Σχέδιο Οδυσσέας» και την παράσταση – φόρο τιμής στην ιδιαίτερα πατρίδα του, την Αργιθέα Καρδίτσας που θα μοιραστεί με πολλούς ακόμα ιδιαίτερα ταλαντούχους συντοπίτες του: Μάκη Παπαδημητρίου, Μαρκέλλα Γιαννάτου, Σεσίλ Μικρούτσικου, Σταυρούλα Σιάμου, Φώτη Σιώτα, Μάνο Αχαλινωτόπουλο.

Είναι προφανές πως στον Γιώργο Γάλλο δεν έχουν λείψει οι σημαντικοί ρόλοι, οι συνεργασίες με θεσμούς κύρους και διακεκριμένους δημιουργούς. Εκείνο που φαίνεται να παραμένει ως επαγγελματική προτεραιότητα του, όμως, είναι να αφομοιώνει όσο πιο βαθιά μπορεί το πέρασμα του από την υποκριτική, να το μοιράζεται ως βίωμα μαζί με τους συναδέλφους του, να είναι γενναιόδωρος μαζί τους και έτοιμος να ακολουθήσει τις προκλήσεις. Κι ενώ εστιάζει προσεκτικά στη δουλειά του, φαίνεται πως αυτοί είναι οι οδηγοί και στην ζωή του έξω από αυτήν.

Τα ρούχα της φωτογράφισης είναι THE BOSTONIANS

Ναι… Η «Αντιγόνη» ήταν όντως ένα σημείο καμπής. Ήταν μια δουλειά που απαιτούσε το μέγιστο της σωματικής και ψυχικής εμπλοκής. Το μέγιστο της συγκέντρωσης. Ήταν πρωταθλητισμός. Το κατάλαβα καλύτερα από το πόσο χρόνο χρειάστηκα για “αποθεραπεία”. Οπότε, μια αποχή από τη δουλειά ήταν επιβεβλημένη.

Το πόσο ανάγκη έχουμε στο να δίνουμε χώρο και χρόνο στον εαυτό μας. Το συνειδητοποιούμε μόνο όταν το κάνουμε. Όσο οι ρυθμοί μας είναι πυκνοί και απαιτητικοί είναι σαν να βρισκόμαστε πάνω σε ράγες που πρέπει συνεχώς να κυνηγούν ένα αποτέλεσμα. Στο διάστημα, μετά την «Αντιγόνη», έκανα πράγματα που είχα πολύ ανάγκη. Ξεκουράστηκα, μελέτησα, είδα σειρές που δεν είχα καταφέρει να δω, ταξίδεψα, αλλά και αφιέρωσα αρκετό χρόνο στις οικογενειακές μου υποχρεώσεις.

Όταν βρισκόμαστε σε περιόδους εξαντλητικού ρυθμού, ο μηχανισμός αυτός γίνεται συνήθεια και τον αντιμετωπίζουμε ως κάτι φυσιολογικό

Έχω ανακαλύψει ότι όταν βρισκόμαστε σε περιόδους εξαντλητικού ρυθμού, ο μηχανισμός αυτός γίνεται συνήθεια και τον αντιμετωπίζουμε ως κάτι φυσιολογικό. Θεωρούμε δε πολυτέλεια το να αφήσουμε ελεύθερο χρόνο για τον εαυτό μας. Χρειάζεται “αγρανάπαυση”. Από εκεί θα αντλήσει πολύτιμο υλικό και η δουλειά μας.

“Εκτός λοιπόν από το να απολαμβάνω τις επιτυχίες προσπαθώ να παραμένω συγκεντρωμένος και ψύχραιμος για να αντιμετωπίσω και τις δύσκολες καταστάσεις”, λέει.

Κάθε είδος και κάθε μέσο έχει τις δικές του ιδιαιτερότητες. Αυτές είναι που προσπαθώ κάθε φορά να αντιληφθώ και να υπηρετήσω. Γενικά, θα έλεγα ότι τίμημα πληρώνει κάποιος μόνο όταν επαναπαύεται. Ή αν νιώσει ότι έχει βρει τη μαγική συνταγή της επιτυχίας και προσπαθήσει να την εξαργυρώσει.

Εννοείται ότι έχει να κάνει και με αυτήν την αποδοχή. Ταυτόχρονα αυτή η αποδοχή μπορεί να είναι και μεγάλη παγίδα. Η επιτυχία είναι πολύ σχετικός όρος. Και συνήθως δεν έχει μεγάλη διάρκεια. Εύκολα μπορεί να ακολουθήσει ένα αδιέξοδο, ένα τέλμα ή μια αποτυχία. Εκτός λοιπόν από το να απολαμβάνω τις επιτυχίες προσπαθώ να παραμένω συγκεντρωμένος και ψύχραιμος για να αντιμετωπίσω και τις δύσκολες καταστάσεις.

Η αποδοχή μπορεί να είναι και μεγάλη παγίδα. Η επιτυχία είναι πολύ σχετικός όρος. Και συνήθως δεν έχει μεγάλη διάρκεια. Εύκολα μπορεί να ακολουθήσει ένα αδιέξοδο, ένα τέλμα ή μια αποτυχία

Τον πρώτο καιρό είναι φυσιολογικό να επιζητούμε τον εύκολο δρόμο. Αυτόν που θα μας κουράσει λιγότερο. Από εκεί και πέρα, όμως, τίθεται το θέμα του τι θέλεις να πετύχεις ως καλλιτέχνης. Προσωπικά, όταν ένιωσα να βαριέμαι να βλέπω τον εαυτό μου να επαναλαμβάνεται, κατάλαβα ότι έπρεπε να αλλάξω πίστα. Να “βουτήξω” σε περιοχές αχαρτογράφητες. Εκεί που πιθανόν θα ένιωθα να ξεβολεύομαι. Και κυρίως, εκεί που πρώτα έπρεπε να αναμετρηθώ με τις δυσκολίες μου, που θα κόπιαζα και μετά θα μπορούσα να κρίνω μέχρι πού είναι τα όριά μου, τι είναι σωστό για το ρόλο ή τι είναι απαραίτητο για την παράσταση.

Σχετικά με τις συνεργασίες του: “θα έλεγα ότι είναι θείο δώρο, σε μια συνεργασία, το να συμβεί να εμπνεύσει ο ένας τον άλλον”.

Η ελπίδα ότι θα καταφέρω να συνεννοηθώ με τον σκηνοθέτη, αλλά και με τους υπόλοιπους συντελεστές μιας απόπειρας, είναι ένας σημαντικός λόγος να θέλω να είμαι σ’ αυτή τη δουλειά. Κάτι τέτοιο όμως δεν είναι ποτέ εξασφαλισμένο, είτε με παλιούς είτε με νέους συνεργάτες. Μια καλή αρχή είναι το να είσαι ανοιχτός, διαθέσιμος και γενναιόδωρος. Κι αν ήθελα να το πω λίγο πιο ποιητικά θα έλεγα ότι είναι θείο δώρο, σε μια συνεργασία, το να συμβεί να εμπνεύσει ο ένας τον άλλον.

Θα αναφέρω ως παράδειγμα την πιο πρόσφατη συνεργασία. Ο Ράσε δημιουργεί ένα πολύ καθορισμένο περιβάλλον. Εμείς έπρεπε να υπηρετήσουμε την ιδιαίτερη τεχνική του χρησιμοποιώντας σαφείς κανόνες. Γνωρίζαμε, δηλαδή, τη διαδρομή και ήταν πολύ συγκεκριμένο το όχημα με το οποίο θα κινηθούμε, αλλά η διαχείριση της εκτέλεσης στηριζόταν στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του κάθε ερμηνευτή. Μπορούσες, δηλαδή, να νιώθεις απελευθερωμένος – παρά το πολύ αυστηρό πλαίσιο.

Ειλικρινά, δεν ξέρω αν έχω καταφέρει να εμπνεύσω κάποιον. Μακάρι να έχει συμβεί. Μπορώ να σου πω, όμως, με σιγουριά ότι έχω νιώσει πολύ τυχερός δουλεύοντας με πολύ αξιόλογα νέα παιδιά. Το επίπεδο είναι πολύ υψηλό. Το σπουδαιότερο πάντως για μένα είναι να νιώθω από τη μια ότι “χωράω” σε μια ομάδα νέων ανθρώπων και ταυτόχρονα ότι μπορώ να λειτουργώ και ως στήριγμά τους.

Βασικό μου μέλημα παραμένει να είμαι ανοιχτός σε νέες προκλήσεις με όσο το δυνατόν λιγότερες αντιστάσεις. Έχω, σχεδόν, ανάγκη να εμπιστευτώ μια διαδικασία και να τολμήσω

Το να συνεργαστείς με έναν άνθρωπο που έχει ένα αρκετά συγκεκριμένο και αυστηρό σύστημα, μόνο κέρδος είναι. Όχι μόνο επειδή γνωρίζεις ένα καινούργιο παραστασιακό και αφηγηματικό σύστημα, αλλά γιατί τα πολύ αυστηρά όρια αφήνουν ταυτόχρονα μια ισχυρή χαραμάδα ελευθερίας. Για να μπορέσεις να λειτουργήσεις, να αναπνεύσεις και να υπάρξεις μέσα σε ένα πολύ συγκεκριμένο σύστημα απαιτείται μια ολοκληρωτικά προσωπική λειτουργία και εμπλοκή.

Περισσότερο θα έλεγα ότι μοιάζει με μίξη μαθητείας και εμπειρίας. Βασικό μου μέλημα, πάντως, παραμένει να είμαι ανοιχτός σε νέες προκλήσεις, σε νέες πληροφορίες, σε νέους κώδικες. Με όσο το δυνατόν λιγότερες αντιστάσεις. Το έχω σχεδόν ανάγκη να εμπιστευτώ μια διαδικασία και να τολμήσω.

Φυσικά. Πιστεύω μάλιστα ότι είναι και ζητούμενο. Γι’ αυτό φροντίζω να είμαι παρών. Ώστε ναι μεν, να υπηρετήσω ένα πολύ αυστηρό σύστημα, αλλά να αποφύγω να με “καταπιεί”.

Για τη νεότερη γενιά συναδέλφων: “Μπορώ να πω με σιγουριά ότι έχω νιώσει πολύ τυχερός δουλεύοντας με πολύ αξιόλογα νέα παιδιά. Το επίπεδο είναι πολύ υψηλό”, σχολιάζει.

Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω νιώσει κανένα ιδιαίτερο βάρος. Φυσικά, υπάρχει ο σεβασμός στο αποτύπωμα που άφησαν οι προκάτοχοι ηθοποιοί στους ρόλους αυτούς, μα αυτό δε πρέπει να λειτουργεί αποτρεπτικά για μας τους επόμενους. Έχουν υπάρξει εμβληματικές ερμηνείες και σκηνοθεσίες τόσο σε ταινίες όσο και σε πολλές θεατρικές παραστάσεις. Αλίμονο αν αυτό λειτουργούσε ανασταλτικά για νέες απόπειρες. Το σημαντικό είναι να μπορεί να απαντήσει κανείς στο ποιος είναι ο λόγος που μια ομάδα καλλιτεχνών επιλέγει να αφηγηθεί εκ νέου μια ιστορία. Γιατί θέλει να τη μεταφέρει στο «εδώ και τώρα».

Είναι ανάγκη να συνεχίσουμε να μιλάμε για την έμφυλη βία, τη σεξουαλική εκμετάλλευση. Η ηρωίδα, στο σενάριο του 1964, είναι ένα κορίτσι εγκλωβισμένο σ’ ένα βίαιο ανδροκρατούμενο και πατριαρχικό κόσμο. Δυστυχώς, τα πράγματα δεν είναι πολύ διαφορετικά και στις μέρες μας. Μορφές βίας όπως η σωματική, η ψυχολογική και κοινωνική βία, ο εκφοβισμός και ο εκβιασμός είναι πολύ συχνά φαινόμενα. Κι έχουν καταλάβει πια ολόκληρη την κοινωνία, άσχετα από τάξεις, βιωτικό επίπεδο και θεσμικές θέσεις.

Είναι ανάγκη να συνεχίσουμε να μιλάμε για την έμφυλη βία, τη σεξουαλική εκμετάλλευση

Με ταράζει και με τρομάζει. Ακόμα περισσότερο με προβληματίζει το γεγονός ότι η βία εξαπλώνεται σε μικρότερες ηλικίες. Εκεί οφείλουμε να συγκεντρώσουμε την προσοχή μας και την μέριμνά μας. Σε κάποιες περιπτώσεις φαίνεται ότι το οικογενειακό περιβάλλον δεν λειτουργεί ευεργετικά. Οπότε, το σχολείο πρέπει να επιτελέσει και αυτό το έργο. Να εκπαιδεύει τα παιδιά όχι μόνο μαθησιακά, αλλά να αποτελεί τον πυρήνα της κοινωνικοποίησής τους. Με οργανωμένα προγράμματα κοινωνικο-συναισθηματικής αγωγής σε σταθερή βάση και όχι περιστασιακή. Και με εισηγητές που να ειδικεύονται στο αντικείμενο.

Μιλώντας για το ρόλο του κακοποιητή που πρόκειται να υποδυθεί στη “Λόλα”: “Δουλειά μου δεν είναι να κρίνω το ρόλο μου, αλλά να του δώσω υπόσταση. Άρα οφείλω να ερευνήσω την δική του οπτική, τα δικά του επιχειρήματα και τη δική του αλήθεια”.

Ο Στέλιος είναι ο πιο ισχυρός άνδρας αυτού του χώρου. Έχει όμως πολλές αδυναμίες. Μία από αυτές είναι η παθολογική του αγάπη για τη Λόλα που μετατρέπεται σε παθολογική ζήλια. Ένα πάθος που τον οδηγεί στην καταστροφή, αφού προηγουμένως έχει προδώσει τον καλύτερό του φίλο και έχει “αρπάξει” την κοπέλα του. Αν σε αυτό το τυφλό πάθος προσθέσεις και την έπαρση που αντλεί ο Στέλιος από τη θέση του στον υπόκοσμο, τότε μιλάμε για ένα εκρηκτικό μείγμα χαρακτήρα που δεν έχει κανένα φραγμό.

Ρόλοι όπως αυτός του Στέλιου, είναι χαρακτήρες όπου όλοι οι ηθοποιοί γοητεύονται όταν τους συναντούν. Είναι σημαντικό να μπορέσεις να σταθείς με ψυχραιμία απέναντι στον ήρωα και να αναγνωρίσεις τα θετικά αλλά και τα αρνητικά στοιχεία που διαθέτει.

Με προβληματίζει το γεγονός ότι η βία εξαπλώνεται σε μικρότερες ηλικίες. Εκεί οφείλουμε να συγκεντρώσουμε την προσοχή μας και την μέριμνά μας

Δουλειά μου δεν είναι να κρίνω το ρόλο μου, αλλά να του δώσω υπόσταση. Άρα οφείλω να ερευνήσω την δική του οπτική, τα δικά του επιχειρήματα και τη δική του αλήθεια. Ο Στέλιος έχει μια κοσμοθεωρία που του επιτρέπει να δικαιολογεί τις πράξεις τις οποίες κάνει. Στην ουσία, όμως, είναι τραγικό πρόσωπο. Είναι ο Βασιλιάς του υποκόσμου, αλλά ταυτόχρονα ο κόσμος αυτός τον κρατάει εγκλωβισμένο. Τον διαφθείρει όλο και περισσότερο. Αυτό το σύστημα το οποίο υπηρετεί με πίστη είναι που τελικά θα τον αφανίσει.

Περί τύχης: “Ίσως να είμαι και τυχερός γιατί αρκετές φορές έχω βρεθεί σε ιδιαίτερα δημιουργικό περιβάλλον”, σημειώνει.

Προσπαθώ να μη βάζω ταμπέλες στο καθένα. Το κάθε είδος – θέατρο, τηλεόραση ή σινεμά – έχει το καθένα τους δικούς του κώδικες και κανόνες. Αλλά τα αντιμετωπίζω με το ίδιο ειδικό βάρος. Από τις μέχρι τώρα συνεργασίες έχω νιώσει πλήρης συμμετέχοντας σε οποιοδήποτε από αυτά τα είδη. Ίσως να είμαι και τυχερός γιατί αρκετές φορές έχω βρεθεί σε ιδιαίτερα δημιουργικό περιβάλλον. Παρόλα αυτά, ανάλογα με την περίοδο και τη διάθεση, πότε επιζητώ την αμεσότητα του θεάτρου και πότε τη διαδικασία των γυρισμάτων. Τα τελευταία δε χρόνια αποφεύγω τα συνδυαστικά προγράμματα. Κι αυτό με βοηθάει στο να παραμένω συγκεντρωμένος κάθε φορά στην εκάστοτε δουλειά. Πολύ περισσότερο όταν είναι ιδιαίτερα απαιτητική.

Στο θέατρο, καλό είναι βρίσκεσαι πλάι σε “μαχητές” συνοδοιπόρους

Α, όχι.. Δε θα το ‘λεγα. Αλλά τώρα που το λες… όλες οι παραστάσεις, που συμμετέχω τα τελευταία χρόνια, κάπως έτσι καταλήγουν. Να είναι ιδιαίτερα απαιτητικές… Σε κάθε περίπτωση πάντως το βασικότερο κριτήριό μου είναι η σύνθεση του θιάσου. Οπότε, όπως και να εξελιχθεί το πράγμα, καλό είναι βρίσκεσαι πλάι σε “μαχητές” συνοδοιπόρους.

Για τον πατρικό του ρόλο του: “Ο ρόλος μου ως πατέρας είναι να είμαι στήριγμα στα παιδιά μου. Όχι αυτός που θα επιβάλλει, αλλά αυτός που θα λειτουργεί ως πρότυπο”.

Σαφέστατα. Και χαίρομαι πολύ που θέτεις αυτή την ερώτηση. Οι «Σέρρες» είναι μια σειρά που έχει ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου. Χαίρομαι ακόμα περισσότερο όταν ανακαλύπτω πως και ο κόσμος, εκτός από το ότι βρίσκει διασκεδαστική τη συγκεκριμένη σειρά, αντιλαμβάνεται και το σημαντικό κοινωνικό αντίκτυπο που έχει. Θεωρώ, επίσης, πολύ γόνιμες τις συζητήσεις ή και τις διαφωνίες που προκαλεί η σειρά στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης.

Κάποιοι λένε ότι οι «Σέρρες» παρουσιάζουν έναν κόσμο ουτοπικό. Εγώ θα πω ότι παρουσιάζουν έναν κόσμο, όχι ακατόρθωτο

Ως ένα βαθμό προοδεύει. Αλλά “για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή”. Και “πολλή δουλειά” σημαίνει να συνεχίσουμε να υπερασπιζόμαστε δημόσια τα δικαιώματα των ανθρώπων, να προστατεύουμε τον πιο ευάλωτο, να καταδικάζουμε την έμφυλη βία σε όλες τις μορφές, να αποδεχόμαστε τη διαφορετικότητα. Κάποιοι λένε ότι οι «Σέρρες» παρουσιάζουν έναν κόσμο ουτοπικό. Εγώ θα πω ότι παρουσιάζουν έναν κόσμο, όχι ακατόρθωτο.

Ότι η πραγματική αποδοχή βασίζεται στην κατανόηση.

Ο ρόλος μου ως πατέρας είναι να είμαι στήριγμα στα παιδιά μου. Όχι αυτός που θα επιβάλλει, αλλά αυτός που θα λειτουργεί ως πρότυπο. Κι εκεί ακριβώς ξεκινάει η μάχη μέσα μου. Πώς θα καταφέρω να βρίσκομαι ουσιαστικά δίπλα στα παιδιά μου και όχι να τα “τραβάω” ή να τα “σπρώχνω” σε αποφάσεις που έχουν να κάνουν με τα προσωπικά τους “θέλω”; Πώς γίνεται να είμαι παρών χωρίς να τους στερώ το δικαίωμα να στηρίζονται στις δικές τους δυνάμεις; Δεν είναι εύκολο. Αλλά γι’ αυτό παλεύω… Να αποκτήσουν προσωπική βούληση και ελευθερία.