“Handbrake”: Η ταινία μικρού μήκους της Αντιγόνης Καρνεσιώτη στο Onassis Channel στο YouTube

Δυο νέες Αθηναίες από διαφορετικές αφετηρίες και με διαφορετικά μεταφορικά μέσα εξετάζουν πού ξεκινά και πού τελειώνει η αναπηρία. Η ταινία μικρού μήκους “Ηandbrake” της Αντιγόνης Καρνεσιώτη, σε σενάριο της ίδιας και της Πατρίτσιας Τόσκα, κάνει ψηφιακή πρεμιέρα στο Onassis Channel στο YouTube, την Τετάρτη 3 Δεκεμβρίου.

Πώς διαχειρίζεται ένα ανάπηρο άτομο μια μη προσβάσιμη πόλη; Τι πραγματικά συμβαίνει όταν λέμε «για 5 λεπτά θα το αφήσω, σιγά μην περάσει κανείς»; Τι εμπόδια μπορεί να συναντήσει μια ποδηλάτισσα στους αθηναϊκούς δρόμους; Είναι η έλλειψη προσβασιμότητας ένα πρόβλημα που αφορά μόνο τους ανάπηρους ανθρώπους;

Tο “Ηandbrake” που κάνει ψηφιακή πρεμιέρα στις 3 Δεκεμβρίου στο Onassis Channel είναι μια ταινία μικρού μήκους, με μια ιστορία, εμπνευσμένη από τα βιώματα των σεναριογράφων του. Η ανεξαρτησία και η αυτονομία που αισθάνονται μέσα στο σπίτι τους καταρρέει όταν καλούνται να αντιμετωπίσουν μια σχεδόν απροσπέλαστη πόλη και τους ανθρώπους που την αποτελούν. Κατά το αναπηρικό κίνημα, την αναπηρία την προκαλούν οι υποδομές και η έλλειψη παιδείας, και όχι η εκάστοτε βλάβη που έχει το άτομο (κινητική, αισθητηριακή, νοητική).

Το “Ηandbrake” ταξίδεψε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Χανίων (2023), στο διεθνές φεστιβάλ “Reflection of disability in art” (2023), στο CineFem (2023) και στο Positively Different Short Film Festival (2024) – ανεξάρτητα φεστιβάλ που δίνουν έμφαση στην εκπροσώπηση των κοινωνικών ανισοτήτων και των δικαιωμάτων των ανάπηρων ατόμων στον κινηματογράφο. Η ομάδα της ταινίας πήρε μέρος σε συζητήσεις, πάνελ, άρθρα και συνεντεύξεις, συμβάλλοντας ενεργά στη διάδοση του βασικού της μηνύματος: η προσβασιμότητα μας αφορά όλους και όλες.

Στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση η προσβασιμότητα δεν αποτελεί ειδική πρόβλεψη. Είναι ο τρόπος με τον οποίο το Ίδρυμα Ωνάση αντιλαμβάνεται τον πολιτισμό: ως ένα πεδίο ανοιχτό και πολυφωνικό, όπου κάθε σώμα και κάθε φωνή έχουν δικαίωμα στην παρουσία και στη δημιουργία. Στηρίζοντας σταθερά τόσο την καλλιτεχνική έκφραση ανθρώπων με αναπηρία όσο και τη συμπεριληπτική εμπειρία του κοινού, η Στέγη συνεχίζει να διευρύνει το ποιοι ανεβαίνουν στη σκηνή, ποιοι αφηγούνται τις ιστορίες τους και ποιοι συνδιαμορφώνουν το πολιτιστικό τοπίο.