Ο Robert Wilson υπήρξε ένας από τους ελάχιστους καλλιτέχνες που κατάφεραν να γεφυρώσουν με συνέπεια και τόλμη τον κόσμο του θεάτρου με εκείνον των εικαστικών τεχνών. Το έργο του ως εικαστικού δεν αποτελούσε απλώς προέκταση της σκηνοθετικής του ματιάς, αλλά έναν πλήρη εικαστικό λόγο, που συνομιλούσε με τη ζωγραφική, τη φωτογραφία, τη γλυπτική και το βίντεο με την ίδια αυστηρότητα και φαντασία που χαρακτήριζαν τις σκηνικές του συνθέσεις.
Στην Ελλάδα είχαμε την τύχη να δούμε αρκετές φορές έργα του Μπομπ Γουίλσον. Ξεχωριστή θέση ανάμεσά τους κατείχε η έκθεση του Μαρτίου 2015 στη γκαλερί Bernier–Eliades, με τα διάσημα video πορτραίτα της Lady Gaga, τα οποία είχαν πρωτοπαρουσιαστεί στο Μουσείο του Λούβρου και στο MoMA.
Ο Γουίλσον εμπνεύστηκε τη σειρά αυτή από τρία εμβληματικά έργα της μόνιμης συλλογής του Λούβρου: τη Δεσποινίδα Καρολίν Ριβιέρ του Jean-Auguste Dominique Ingres (1806), τον Θάνατο του Μαρά του Jacques-Louis David (1793) και την Κεφαλή του Ιωάννη του Βαπτιστή σε πιάτο του Andrea Solari (1507). Ένα τέταρτο έργο, με τίτλο Flying, δεν ανήκει στη συλλογή του μουσείου, αλλά είναι ένα σύγχρονο δημιούργημα με αναφορές στην ιαπωνική τεχνική δεσίματος Shibari.
Με αφορμή την έκθεση, ο Αμερικανός δημιουργός μίλησε στο Monopoli.gr για το παρασκήνιο της συνεργασίας του με τη Lady Gaga και τις διαδικασίες πίσω από τη γέννηση αυτών των έργων.
Σε άλλο σημείο της συνένεντυξης ο σπουδαίος καλλιτέχνης μάς μιλά για την τέχνη, για μία βιβλιοθήκη έμπνευσης που ονειρεύονταν να φτιάξει, για κρυστάλλινους κύβους και για την Αλίκη στην χώρα των θαυμάτων.
