Beth Gibbons: Η μαγική φωνή των Portishead στην Αθήνα

Η μοναδική Beth Gibbons, η στοιχειωτική και μαγική φωνή των Portishead, έρχεται στην Αθήνα για μία συγκλονιστική εμφάνιση, την Κυριακή 20 Ιουλίου, στο Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού, σε μια συναυλία που πραγματοποιείται στο πλαίσιο της περιοδείας για την κυκλοφορία του περσινού, αριστουργηματικού solo δίσκου της, “Lives Outgrown”, και με την υποστήριξη του Release Athens 2025.

Η προπώληση ξεκινά την Πέμπτη 16 Ιανουαρίου, στις 12:00, με αρχική τιμή τα 65€ και για συγκεκριμένο αριθμό εισιτηρίων. Οι επόμενες φάσεις θα ανακοινωθούν στην πορεία.

Όταν ακούς το όνομα Beth Gibbons αυτόματα σκέφτεσαι τους Portishead. Μαζί τους, παρέδωσε τρεις δίσκους-μνημεία, όχι μόνο για την trip-hop αλλά για ολόκληρη τη μουσική ιστορία, γενικά. Τα “Dummy“ (1994), “Portishead“ (1997), “Third“ (2008) αποτελούν σημεία αναφοράς για τη σύγχρονη μουσική σκηνή εδώ και 30 χρόνια, με τη σπάνια φωνή της Gibbons να αποτελεί το βασικό χαρακτηριστικό τους.

Το 2002, είχε κυκλοφορήσει το “Out Of Season”, μαζί με τον Rustin Man, ενώ το 2019 ερμήνευσε στα πολωνικά τη διάσημη 3η συμφωνία του Henryk Gorecki, σε συνεργασία με τον avant-garde συνθέτη Krysztof Penderecki. Το 2022, έκανε φωνητικά στο Mother I Sober του Kendrick Lamar, στον δίσκο του με τίτλο “Mr. Morale & The Big Steppers”. Λίγες και ξεχωριστές συνεργασίες που, όμως, επιβεβαιώνουν την εκλεκτικότητα και το εύρος του μοναδικού ταλέντου της.

To 2024, η Beth μας χάρισε τον πρώτο της solo δίσκο. Το μελαγχολικό αριστούργημα, “Lives Outgrown”, πήρε θέση σε κάθε λίστα με τις κορυφαίες κυκλοφορίες της χρονιάς, ενώ οι ζωντανές εμφανίσεις της αποθεώθηκαν!

Πρόκειται για ένα έργο που σχεδιαζόταν για 10 χρόνια. Οι στίχοι του αφορούν στη μητρότητα, το άγχος, τη θνησιμότητα και τον χρόνο που περνά. Καθηλωτική, οικεία και προσωπική όσο ποτέ, η Beth Gibbons λέει τα δικά της «αντίο» σε κοντινούς ανθρώπους που έχασε στο πέρασμα των χρόνων, σε μια διασταύρωση θρήνου και ζωής, μελαγχολίας και αισιοδοξίας, και με μια ερμηνεία που ανυψώνει κάθε αίσθηση.

Με τραγούδια σαν τα “Floating on a Moment”, “Reaching Out”, “Lost Changes”, καταθέτει μια σπουδή στην απώλεια που καταφέρνει να τιθασεύσει τη θλίψη μέσα σε μια πλούσια (και με εκπλήξεις) ενορχήστρωση που αντλεί έμπνευση από την αγγλική folk, τη jazz και το progressive rock.

Όταν τραγουδά, η φωνή της δεν σου επιτρέπει να σκεφτείς τίποτε άλλο. Το ίδιο ισχύει και για τη σκηνική της παρουσία. Στωική, ακίνητη, αλλά με το χάρισμα να προκαλεί κάθε σου συναίσθημα από τη στιγμή που θα πατήσει στη σκηνή.