Μια πολυάσχολη περίοδο διανύει ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, αφού συμμετέχει στη δραματική σειρά του Alpha, “Ο Τιμωρός”, σκηνοθετεί την παράσταση “Festen” στο Θέατρο Άλμα και ετοιμάζεται να ανεβάσει το “Ακρωτήρι” στο θέατρο Ιλίσια.
“Η εκδίκηση δεν με ενδιαφέρει καθόλου”Ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος μίλησε αρχικά για τον «Τιμωρό» και για την έννοια της εκδίκησης. «Η εκδίκηση δεν με ενδιαφέρει, καθόλου. Αντίθετα με ενδιαφέρει μόνο η συγχώρεση. Δεν μπορώ να καταλάβω την εκδίκηση πια. Μεγαλώνοντας δεν μπορώ να την καταλάβω και καθόλου».
«Εννοώ πως την καταλαβαίνω, αλλά δεν μπορώ μέσα μου να την αντέξω, μου είναι αβάσταχτη η έννοια του ότι κρατάω κάτι. Με πνίγει, με δηλητηριάζει και δεν το επιθυμώ καθόλου να υπάρχει στη ζωή μου. Επιθυμώ τη συγχώρεση. Δεν μου αρέσει καθόλου ούτε η τιμωρία ούτε η εκδίκηση ούτε η βία στη βία. Καθόλου. Δεν μου αρέσει, είναι κάτι που θέλω να πάρω αποστάσεις από αυτό. Έχει υπάρξει μέσα μου πάρα πολύ και σαν έφηβος ήμουν πολύ τιμωρητικός και σαν ενήλικας προφανώς αλλά δεν είναι κάτι που μου αρέσει, δεν το θέλω καθόλου» συμπλήρωσε.
Ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος αναφέρθηκε και στην νέα παράσταση που σκηνοθετεί, το Ακρωτήρι με πρωταγωνιστές την Μαρία Ναυπλιώτου, τη Στεφανία Ζώρα, τον Αυγουστίνο Κούμουλο και τον Δημήτρη Αλεξανδρή.
«Το Ακρωτήρι σχετίζεται με την απώλεια της συνείδησης και την αίσθηση να χάνεις τον εαυτό σου, είναι κάτι που με συγκινεί πολύ. Έχει μια κυριολεκτική σημασία αυτό, γιατί η ηρωίδα μας πάσχει από άνοια, όμως για εμένα δεν είναι κυριολεκτικό έργο, γιατί μιλά για μια ευρύτερη αίσθηση του πώς είναι μετά από μία συνταρακτική εμπειρία. Στη ζωή μας μπορεί να σχετίζεται με το οτιδήποτε, με το να χάνεις την αίσθηση του εαυτού σου, να “χάνεσαι” μέσα σου, να διαστρεβλώνονται τα όρια μεταξύ ψευδαίσθησης και παραίσθησης, αλλά και οι σχέσεις σου με τους άλλους, να νομίζεις ότι είσαι ο ίδιος και να μην είσαι. Δηλαδή σιγά-σιγά να χάνεται η ζωή μέσα απ’ τα χέρια σου. Είναι ένα έργο γεμάτο φως για το πως είναι να νικάς αυτή τη δύναμη που σε τραβάει κάτω και να βρίσκεις ένα τρόπο να περπατήσεις ξανά με νέο βήμα στη ζωή. Δεν κάνω τίποτα αν δεν με ταράζει πολύ προσωπικά» ανέφερε ο σκηνοθέτης.
“Δεν είναι παράσταση, ακριβώς. Είναι εμπειρία. Και αυτή ήταν η πρόθεσή μου. Αυτή ήταν μία ταινία που αγαπούσα πολύ, παρ’ όλο που δεν την είχα ξαναδεί από τότε γιατί με τάραξε πολύ. Τα πράγματα που μου αρέσουν, γενικά δεν θέλω να τα κάνω εγώ, δεν πιστεύω ότι θα τα κάνω καλύτερα.Εδώ όμως υπήχε κάτι που εμ αφορόυσε πολύ και σχετιζόταν με το βίωμα. Γιατί το θέατρο, μπορεί να σπάσει το όριο και να μην συμβαίνει κάτι στη σκηνή και εσύ να είσαι στην πλατεία. Στη δική μας παράσταση δεν υπάρχει σκηνή και πλατεία. Είμαστε όλοι μαζί στη γιορτή. Οι ηθοποιοί είναι οι φίλοι σου, είναι μαζί σου. Είναι δική μου ανάγκη να γίνει διαδραστικό” ανέφερε για την παράσταση.
Το Monopoli.gr βρέθηκε στις πρόβες της παράστασης, με τον σκηνοθέτη να αναφέρει στην Στέλλα Χαραμή: «Η βία της οθόνης σου εξασφαλίζει την ψευδαίσθηση μιας ασφάλειας. Παρακολουθείς, εδώ και τόσα χρόνια ειδήσεις, ταινίες, σειρές, ντοκιμαντέρ, εκπομπές αποκαλυπτικής έρευνας ώστε εξοικειώνεται με τη βία, σταδιακά ανέχεσαι να εκτίθεσαι διαρκώς σε αυτήν και τελικά κουρνιάζεις ήσυχος, περίπου εθισμένος σε αυτά τα θεάματα, σε αυτά τα συμβάντα, αφού στο τέλος δεν είσαι αυτός που πεθαίνει. Όμως, το θέατρο δεν σου επιτρέπει να ησυχάσεις, στο θέατρο η βία ασκείται ενώπιον σου, βιώνεται από σένα και σίγουρα δεν σου επιτρέπει να χαλαρώσεις. Γι’ αυτό και το Festen είναι ένα έργο με τη βαθιά δυναμική του ξυπνήματος – όχι της εξοικείωσης»
