Στη Βρετανία, μόλις ξεκίνησε μία καμπάνια με τίτλο I’m Asking For It, πίσω από την οποία βρίσκονται ο μη κερδοσκοπικός οργανισμός Right to Equality και το creative agency CPB London. Πρόκειται για ένα κάλεσμα προς την κυβέρνηση της χώρας να κατοχυρώσει νομικά την καταφατική συναίνεση, πράγμα που σημαίνει πως «οτιδήποτε λιγότερο από μία ξεκάθαρη, απερίφραστη επιβεβαίωση συναίνεσης σαν το ‘ναι’ δεν ικανοποιεί τις προϋποθέσεις της συναίνεσης, στα μάτια του νόμου».
Σίγουρα, η συγκεκριμένη εκστρατεία «γεννήθηκε» υπό τις καλύτερες προϋποθέσεις. Σύμφωνα με τη φιλανθρωπική οργάνωση Rape Crisis, υπολογίζεται πως, κάθε χρόνο, περίπου 798 χιλιάδες γυναίκες στην Αγγλία και την Ουαλία πέφτουν θύματα βιασμού -περίπου μία στις 30, δηλαδή. Μία στις τέσσερις γυναίκες έχουν υποστεί βιασμό ή σεξουαλική παρενόχληση τουλάχιστον μία φορά κατά τη διάρκεια της ενήλικης ζωής τους. Κι ο βιασμός είναι το έγκλημα που καταγγέλλουν ελάχιστες -5 στα έξι θύματα βιασμού δεν το καταγγέλλουν στην αστυνομία, ενώ μεταξύ Οκτωβρίου 2022 και Σεπτεμβρίου 2023, καταγράφηκε μόνο το 2% των βιασμών που πραγματοποιήθηκαν στο συγκεκριμένο διάστημα. Επειδή, προφανώς, η κουλτούρα του βιασμού καλά κρατεί στην Αγγλία, η δρ Σάρλοτ Πράουντμαν, αποφάσισε να πάρει την κατάσταση στα χέρια της και να ξεκινήσει την «I’m Asking For It».
Εδώ, το πρόβλημα βρίσκεται στο branding. Βλέπουμε ξεκάθαρα τι προσπάθησαν να κάνουν: Πήραν τη φράση που χρησιμοποιείται ενάντια στα θύματα, που χρησιμοποιεί κατά κόρον ο μέσος σεξιστής για να ρίξει το φταίξιμο στις γυναίκες, και θέλησαν να την αντιστρέψουν, μετατρέποντάς τη σε όπλο για κάθε γυναίκα. Είναι, όμως, αυτός ο τρόπος; Μπορούμε όντως να αλλάξουμε το νόημα της φράσης «she was asking for it» (τα ‘θελε και τα ‘παθε, στα ελληνικά) ενώ λειτουργεί απαξιωτικά για τα θύματα; Διότι, όταν κάποιος λέει «τα ‘θελε και τα ΄παθε», αναφέρεται ξεκάθαρα σε βιασμό, όχι σε συναινετικό σεξ.
Διαβάστε περισσότερα στο jenny.gr.
